Slawomir Shuty

Cukier w normie z ekstrabonusem

Cukier jest zero.

Cukier jest dobry.

Cukier mi super wyszedł.

Cukier w normie Panie!

Ale cholesterol wysoki,

Mój ty boże…

Z tysiąca i jednej choroby.

Kiedy folgujemy zbytnio rozkoszom podniebienia‚ wątroba ma pełne ręce roboty”, zadaniem tego narządu jest bowiem trawienie tłuszczów i odtruwanie organizmu. Warto zatem pospieszyć mu z pomocą. Gdy wątroba intensywnie pracuje, przepływa przez nią duża ilość krwi. Jacek zamyślił się. I co się wtedy dzieje tatusiu? Justynka patrząc na niego z takim oddaniem i ufnością, wyglądała jak aniołek. Jacek pocałował ją w czoło i zaczął opowiadać dalej, przekrwiona wątroba powiększa się, co objawia się uciskiem z prawej strony pod żebrami, któremu towarzyszy tępy ból. Nasila się zwykle po jedzeniu, szczególnie gdy jest ono obfite, tłuste, mocno przyprawione, a dania popijaliśmy alkoholem. Dzieje się tak przeważnie w okresie świąt. A u nas na święta też tak będzie? spytała dziewczynka. Oczywiście kochanie, oczywiście, podoba ci się? Bardzo, a co było dalej? Ból wzmaga się przy ucisku, toteż wątrobowcy często rozluźniają w pasie spódnicę czy spodnie, ale i to nie pomaga. To tak jak wujek Łukasz, prawda tatusiu? Prawda ty moja królewno, jesteś taka słodziutka, że tatuś z chęcią by cię zjadł, przez moment zobaczył w myślach wspaniałe pieczyste i do tego kilka pikantnych sosów, mniam mniam… Może chcesz już spać? Nie, nie, opowiadaj dalej, tatusiu… Na czym stanęliśmy?, wujek rozpina spodnie i to nie pomaga. Nigdy też nie kładzie się na prawym boku, ponieważ jego wątroba nie znosi tej pozycji. Nie leczone powiększenie wątroby może przejść w stan chorobowy i doprowadzić do trwałych zmian tego narządu. Gdy dolegliwości nie są zbyt dokuczliwe, można jeszcze im zaradzić. Ale jak, jak? niecierpliwiło się dziecko Jak tatusiu? Ogranicz tłuszcze, opowiedział. Jedz mniejsze porcje, ogranicz alkohol, ratuj się ziółkami, używaj przypraw wspomagających trawienie. kminek, majeranek, jałowiec, na czczo wypij filiżankę mleka z miodem, rób cieple okłady, recytował. Dobrze, ale ty już naprawdę musisz iść spać cukiereczku. Tatooo. Naprawdę już najwyższa pora, jutro na dobranoc opowiem ci inną bajkę. A o czym będzie? O kłopotach z pęcherzem, odpowiedział i pocałował ją w czoło. Już nie mogę się doczekać, zawołała, kiedy gasił światło. I śniła jej się potem kraina pełna przekrwionych smutnych wątrób, a ona biegała od jednej do drugiej i szeptała do ucha. Wiem jak ci pomóc. I pomagała, robiła kompresy, zmniejszała porcje, dosypywała do jedzenia przyprawy wspomagających trawienie, a potem wszyscy razem byli weseli i wątroby powiedziały, żeby została ich królową. To był taki miły sen. Jacek zszedł po schodach, minął salon i wszedł do kuchni. Wyjął z lodówki wielki kawał wołowiny, polał suto tłuszczem smażył aż się mocno zarumieniła. Co robisz? krzyczała żona poprzez szum odbiornika. Aaa… zrobiłem się jakiś taki z czegoś głodny. Smażysz? Ehmn…, troszkę wołowiny. Wiesz, że może być zainfekowana wirusami wywołującymi chorobę BCE? No, przytaknął. Ale to już naprawdę ostatni raz. Zawsze tak mówisz, a potem leżysz przez dwa tygodnie jak martwy a ja ci muszę usługi… Jacek kopnął nogą drzwi, a te zatrzasnęły się lekko. Iwona dalej gadała o wirusach i powikłaniach jakie wywołują. Na szczęście nie musiał już jej słuchać. Włączył muzykę. Patrzył na skwierczącą porcję wołowiny i myślał o maleńkiej córce. Musi o nią dbać. Będzie o nią dbał. Będzie pilnował jak oka głowie. Jak podrośnie, jak już będzie duża, nie pozwoli nikomu się do niej zbliżyć. W głowie mu się to nie mieściło. Nie mógł sobie tego wyobrazić bez odruchów wymiotnych. Tego, że jakiś obcy mężczyzna bałamuci ją miłymi słówkami i dotyka czule, by wreszcie wprowadzić swojego obrzydliwego członka w jej aksamitne ciało. Nie pozwolę! Jacek szarpnął patelnią, parząc się gorącym olejem w palce. Nigdy. Dopóki zdrowy i silny będę. Nikt nie zbruka mojego kwiatuszka! Zjadł ze smakiem posiłek i poczuł się po tej spóźnionej kolacji tak wyczerpany i ciężki, że zdołał tylko doczołgać się przed ekran telewizora i zaległ na kanapie jak długi. Zasypiając obserwował migające w poświacie spadających bomb, postacie bezbronnych cywili. Cywile ewakuowali się w pośpiechu, co nie przeszkadzało im głośno zachwalać zalety kuracji, która sprawia, że twoje włosy i paznokcie będą lśniły blaskiem, a dusza jasnością. Jaka to wojna? a raczej jaka to kuracja?, koniecznie chciał zapytać wpatrzoną nieprzytomnie w film Iwonę, ale wycharczał tylko coś niezrozumiale i zapadł w sen. Śniło mu się, że ostały się do cewki moczowej i wędrowały dalej, do pęcherza i nerek. Groziło to tylko jednym, zapaleniem tych narządów. Aby tak się nie stało, zaczął panicznie dbać o higienę intymną. Podmywał się dwa razy dziennie, starannie wycierał pupę, codziennie zmieniał majtki i sikał tak często, jak było to możliwe nie jest dobrze, gdy mocz zalega w pęcherzu. Niestety na nic się to nie zdało. Bakterie mnożyły się z nieopisaną szybkością. Jacek patrzył na ich skłębione ciała i wył bezradny z wściekłości. Nieee! Obudził się zlany zimnym potem w kłębowisku zmierzwionych koców, przed migoczącymi na ekranie pornograficznymi reklamówkami. O boże, otarł ręką zroszone zimnym potem czoło i rozpiął pasek na ostatnią dziurkę. Myśl o czekającej go wizycie u specjalisty wywołała nieznośny wzwód.

O Wandzie, co Niemca nie chciała.

Wanda Niemca nie chciała i rzuciła się w kurorcie nad morzem w wir nocnego życia. Prawdę mówiąc, nie tyle nie chciała, co się tylko wahała, a nawet nie to. No bo z jednej strony taki Niemiec. Ustawiony, bogaty, rzetelny, praca pewna, wysportowany, uczciwy, słowem wszystko. Już się tam widziała: willa z basenem na przedmieściach dużego miasta. To jest dobre. Wygoda z Życia kulturalnego nie trzeba rezygnować. Blisko jest, więc zawsze można podjechać i spotkać się ze znajomymi. Pewnie, że znajomi to się sami nie zrobią, z nieba nagle nie spadną, ale w miarę upływu czasu kogoś się pozna, zresztą nigdy nie była z tych nieśmiałych, co na widok ludzi szczekają. Języka się jakoś nauczy szybko, a pewnie on też ma jakiś przyjaciół w pracy, którzy będą przychodzić na party w ogrodzie. No i jeszcze kino, sklepy, może coś innego., fryzjer, dyskoteka? Pełna kultura. Czyli masz to pod ręką, ale mieszkasz sobie w dala od hałasu i pyłu. Spokojnie, bez wścibskich sąsiadów Rano se wstajesz, pod prysznic, potem szklanka soku z pomarańczy, małe śniadanko dietetyczne i można się opalać. Trochę popływać w basenie, poczytać czasopisma, wybrać coś z katalogów, może jaki fitnnes, żeby się nie spaść za szybko. O!, pewnie w telewizji są lepsze niż u nas rzeczy. A wieczorem do restauracji na kolację. Do kolacji lampka czerwonego wina i dyskretne światło świec. Może też lukratywna kariera modelki lub aktorki na boku na pół etatu? Nie, żeby się przemęczać, ale świata eleganckiego liznąć. I może leszcze z dwa psy na ogrodzie, a jak już będą, to się jednego na pewno nazwie Sony, na pamiątkę tej firmy, a drugiego to jeszcze nie wiadomo jak. No żyć, nie umierać. Z drugiej strony jednak, taki Niemiec czarny. Nie taki strasznie czarny, bo z krajów przecież arabskich, a z jakich Wanda niezbyt wiedziała. Na „s”, czy na „g”. Trudno powiedzieć. Nieważne. W każdym razie czarny tylko trochę, ale przecież zawsze to. A w Polsce taki zabobon, że to nie wypada, czy co. Ustawiony jest i nawet chyba przystojny, to czemu nie. O uczucia się potem będziemy martwić. Zresztą co mi z tych uczuć, jakby w garnku pusto było? A garnek swój Wanda widziała ogromny. Jak w domu oglądała z rodzicami relacje z tych krajów murzyńskich, to tak próbowała wysondować rodziców. A ci murzyni to wcale tacy brzydcy nie są i bardzo wysportowani, w USA to oni zajmują często wysokie stanowiska, tak samo jest w Niemczech, bardzo bogaci i uprzejmi, to chyba nieprawda co się o nich mówi. A wiecie, Kaśka poznała chłopaka z Niemiec, z krajów arabskich i wszystko tam ma u niego, mieszka w willi, mąż o nią dba, jest bardzo zadowolona… Wanda jak tak sobie myślała, to w tej chwili chyba też jednak Niemca by chciała. Ale ojcu to nie było w smak. Cco? Ta Kaśka od Głubiszów za Araba? Jezusie Nazarejski…, to się w głowach poprzewracało. To już mało na miejscu młodych, ładnych chłopców, ze se musiała znaleźć takiego?, ja bym jej dal za murzyna wyjść…, pańskie jaja!, to tyle lat ją chowali rodzice, a ona teraz taki im prezent na starość zgotowała?, stary jestem i ręka nie ta, ale lołbym po dupie, ino by krew sikała, ino by piszczała. Co ludzie powiedzą?, że dziwka…, co innego? Mama dodaje, Ani mi nawet nie mów o tym. A co ja w tej Polsce będę robić, w Zusie pracować? Wanda się denerwuje. Nie będę sobie marnowała życia! Co tobie też się marzy, za murzyna? Wanda zbladła na moment, a matka w ten deseń: A przecież przychodził do ciebie ten Bartek?, to czemu teraz nie przychodzi? Już ci zbrzydł, czy co? Bartek, żachnęła się Wanda. A co on mi może zaoferować?, kawalerkę i poloneza kombi na gaz z kompletem opon zimowych, co? I powiedziała zresztą to kiedyś Bartkowi, jak ją odprowadzał po zabawie, a że była lekko drinknięta, to łatwiej było to z siebie wyrzucić. Dobra Bartek, ale co ty mi możesz zaoferować?, wyjdę za ciebie i co?, w kawalerce będziemy mieszkać?, a Bartek się wówczas zmieszał i coś tylko pomruczał, że kocha, i że w przyszłości. A na co mi przyszłość?, ja chce te raz!, i co z tych uczuć zresztą, z tej miłości, jak nie ma, co do garnka włożyć? Rzeczywiście, nie wiadomo, co ten Bartek, co z niego jest, pomyślał tata i powiedział takim lekko podenerwowanym tonem do żony. Jakbyś pomyślała trochę, to byś głupio nie mówiła, a tak to gadasz byle ino gadać. A Wanda poczuła wiatr w żaglach i ciągnie dalej. Nie chcę sobie życia marnować, wyjdę za mąż, pójdę pracować i co?, po czterdziestu Jatach nie będzie mnie stać na nic, ani mieszkania nie będę miała, ani nic, a teraz?, nic sobie nie mogę kupić firmowego, wstyd wyjść na miasto w tych łachach, bo co wy macie z tego życia tu zwróciła się do rodziców. Cały dzień przed telewizorem i tylko kłótnie, czy starczy na opiaty, a ja chcę poznawać świat, chcę podróżować, póki jestem młoda, łkała prawie Wanda. To podróżuj, kto ci broni, jedź nad morze pod namioty, a kto ci broni, śpiwór masz, koleżanki jakieś masz przecież, to jedźcie razem. Ja już byłam nad morzem, a w Niemczech nie byłam. A po co ty do tych Niemczech chcesz jechać, powiedz mi? Męża se znaleźć, wypaliła, nie myślała. To pewnie sobie murzyna jeszcze znajdziesz, co? Już sobie znalazłam. Wanda nie zdawała sobie nawet sprawy, że to powiedziała i jak zobaczyła, że ojciec wstaje z fotela i idzie na nią, a prawą ręką odpina pasek od spodni, to od razu powiedziała, że to tylko żart, że przeprasza i że pojedzie nad morze z Dominiką. Już tam rodzice dopilnowali, żeby pojechała nad to morze. Jak chcą to mają, niech zobaczą! I Wanda rzuciła się nad morzem w wir nocnego życia. I jak wróciła po półtora miesiącu, to z brzuchem. Na złość im. Teraz co zrobią? A do Niemiec puścić nie chcieli! Sąsiadki zaraz gadały do siebie w windzie: z bączkiem wróciła, a taka porządna się wydawała, taka cicha niby, takie to do rany przyłóż, a to się dopiero okazało co z niej jest gonicha!, nie pilnujesz, to masz teraz babo placek, o boże co się teraz na tym świecie wyrabia! Wiesz, kto jest ojcem? dopytywał się tata i mama. A skąd mam wiedzieć? Wanda odwróciła się obrażona na pięcie, poszła do pokoiku i dała taneczną muzykę na maxa. Tak żeś córkę wychowała! darł się tata na mamę. A ty ześ, jak wychował?! odkrzykiwała mama do taty. Tymczasem Kaśka dzwoniła z Hamburga, że jest dobrze, że znalazła za granicą prawdziwe szczęście. Na początku co prąwda musiała tą miłość, ten sex znaczy, z czteroma naraz, ale teraz już wie dokładnie, co i jak, co ma robić i Robin, bo tak ma imię narzeczony, jest z niej bardzo zadowolony, że nawet: pozwala jej wybierać sobie klienta. Żadnego bicia i ona też jest zadowolona. Pieniążków sobie uskładała i możliwe, że będzie grać w filmach. Jednak zostanie gwiazdą filmową! Wanda płakała w poduszę.

Podwójnie filtrowane

Z otępienia wyrwał ją nieco natrętny głos prowadzącego program: pani Emilio, wybiera pani bramkę numer jeden, czy cztery tysiące złotych?, pani Emilio, czy już jest pani gotowa dać właściwą odpowiedź? Przed oczyma stanęło jej całe życie, ślub w osiemdziesiątym szóstym, zabiegowy, sprzątanie nocą w banku, porodówka, pośredniak, maluch i jak go pchali dziesięć kilometrów, jak nagle już nie mogła wejść w spódnice z tamtego roku, kolejki po zasiłek na poczcie, jak się Sławek poparzył w rękę i jeszcze wycieczkę do Czech, wszystko i taki miała mętlik, bo się bała zepsuć. Mąż na widowni, dzieci w domu, teście, sąsiedzi, oj, daliby jej, do końca życia było by gadanie, czemuś nie pomyślała, a może się to skończyć jeszcze gorzej. Staszek rękę ma ciężką, zwłaszcza jak wypije, a wypić lubi, do wódki ma taką słabość, co by nie. I tak się sama z siebie patrząc, to na bramkę, to na pieniądze, zaczęła cicho w duchu modlić. Panie boże, może do tej pory to nie byłam zbyt gorliwa, do komunii ostatni raz na chrzcinach Krzysia, albo na weselu Krystyny i Władysława, już sama nie wiem, i na księdza psioczyłam, że tylko gada, że ludzie mało na tacę rzucą, a sam fordem jeździ, ale teraz koniec, do spowiedzi przynajmniej raz w roku, albo nawet dwa razy i żałować nie będę grosza na mszy, rzucę, żeby skały srały to rzucę, niech tam już będzie, co niedziele tak z dwa złote, choć się nie przelewa i przypilnuję żeby Krzysiek ze Sławkiem co tydzień na msze zaglądali, no i przeproszę bratową, że jej robiłam wstręty, co do tego mieszkania, że niby ona na pieniądze tylko łasa, i w ogóle, panie boże zobaczysz. Pani Emilio, przerwał jej już nerwowo uśmiechnięty prowadzący. Wybiera pani? A Staszek, mąż pomyślał sobie w tym momencie: no niech tam będzie samochód, to jej dam w domu popalić, pozna, co to życie, zaznajomi się z paskiem, niech ją ręka boska broni, żeby zepsuła. I Emilia tak w przebłysku Pieniądze wezmę. Na pewno? pro forma zapytał prowadzący, bo już miał dosyć i nawet na nią nie patrzył, tylko dawał ręką sygnał, żeby w końcu odsłonili bramkę pierwszą. A w bramce mikser Mulinex, wart, no żebym nie skłamał, jakieś czterysta pięćdziesiąt złotych. Hura! Hura! Brawo! Wszyscy klaszczą, a Emilia zadowolona i dumna z siebie jak nigdy. A nie mówiłam, już ja tam wiedziałam, co robić, tak mu powie po programie, Staszkowi. A Staszek był trochę zły, że się nie dało kurwa Jego mać, i pieniędzy, i miksera, ale co zrobić? Życie. Na wieść, że Emilia wygrała, na Kalinowym w klatce zawrzało. Sąsiedzi powitali ją z mężem owacyjnie, łasi na jakieś kąski, jakie spaść pewnie mogą ze stołu. Od razu się zaprosili na niedzielę na obiad, i teście, i brat z bratową, szwagrowie z dziećmi. I dalej się wszyscy zastanawiać, co to oni z taką wygraną zrobią. Emilia nic nie mówiła, siedziała cichutko jak trusia, i patrzyła tylko, czy wędlina na stole jest, czy się pepsi nie skończyła i chleb, a zadowolona była z siebie jak nigdy i to się czuło. Życie miała nielekkie. Porody dwa ciężkie. Choroba wrzodowa ostatnio. A teraz, wchodzi do sklepu, a pani sklepowa się do niech uśmiecha. Dzień dobry, co podać? żartuje, pyta o zdrowie, nie ta sama pani sklepowa, a Emilia jej wszystko opowiada, co się działo w studiu, o zawodnikach i jak ją pan prowadzący z tłumu wyciągnął, że sama nie wiedziała, czy iść czy nie, i że nie była pewna, ale jej coś powiedziało. Bo pewnie, ze oglądała wcześniej teleturnieje, ale nie takie gdzie się trzeba wykazać wiedzą, ale normalne, rozrywkowe, i nieraz, jak się okazywało, lepiej wybierała niż na ekranie. No ale co innego przecież, gdy się siedzi przed telewizorem i gada, a co innego w oświetlonym studio. No, przytakuje pani sprzedawczyni i ciastka gratis do siatki pcha, mrugając porozumiewawczo okiem. Życie gwiazdy ma swoje uroki! I kota też Czarnego z Jatką pod szyją nazwała na pamiątkę miksera Mulinex. Biega maleńki po całym mieszkaniu i bawi się kłaczkami, taki głupiutki jeszcze. Mulinex! Mulinex” No chodź! Śliczny jesteś. Już są wszyscy podchmieleni, już w dobrych humorach Staszek może byś ty się zgłosił do jakiego teleturnieju, co? teściu żart za żartem sypie, a Staszek mu. Chyba by mnie musieli wołami zaciągnąć, śmieje się, na wpół przełykając chleb z chrzanem i kiełbasą. A od czego ją mam? wskazuje na Emilię, a ona uśmiecha się mile połechtana. Owszem w teleturnieju pewnie jeszcze wystąpi, ale teraz musi odpocząć i wydać te pieniądze sensownie. Właśnie, a na co pieniądze będą, wszyscy są ciekawi wiedzieć. Na wieże sonico i jeszcze kurwico, śmieje się Staszek czerwony na twarzy, jak chyba nie był od tamtych imienin, co się zeszczał w łazience do pralki. No ale tak naprawdę, na różne potrzebne rzeczy. Musimy się wybrać razem do dużego sklepu i zobaczyć, Emilia patrzy na męża, a ten odbija którąś z kolei flaszkę i mówi. No, musimy się wybrać, może nawet jutro. Ale Już tak do czwartku, to z pieniędzy nawet grosika nie było. Staszek przepił wszystko. Jak się załatwił w niedzielę, to nie trzeźwiał. A gest też w Egzotic Clubie miał. Jest tam taka blondyna, że się nie da przejść spokojnie. Dzika kurde kocica! Tylko Sławek płakał, że chciał komputer, a Staszek jak się obudził w piątek to tylko na niego spojrzał i już mu mazgajenie przeszło. Ja ci dam kurwa mać komputer! Uczyć się, a nie głupoty ci w głowie! I wyszedł skądś lewe L4 załatwić. Chujże w dupe, z tym wszystkim!

Komunia.

Mały Januszek wzdycha wzruszony, obracając w palcach białe koperty i co raz kontrolując ich zawartość. Ooo…, tyle pieniędzy to on jeszcze w swoim życiu nie widział, a przecież parę razy zaglądał tatusiowi do portfela i ogląda też czasem filmy z sensacją o napadach na banki. Niechby tak, kurcze, była co tydzień, ta komunia. Nie dziwne, że się potem człowiekowi odniechciewa chodzić do kościoła. Brak wszak tak pozytywnych wzmocnień. A ksiądz stał za ołtarzem i mówił, przestrzegał i prosił, żeby nie pić i dzieci powtarzały szczerym chórem: zobowiązuję się do osiemnastego roku życia nie spożywać alkoholu i kawy nie palić papierosów i nie narkotyzować się, ksiądz tam prosił swoje, a krzesny już tam był na lekkim cyku, już mu się tam obracało coś w palniku, trybił, że aż za bardzo, śpiewał za głośno, charczał jak knur, odchrząkiwał flegmę z płuc, potrząsał głową i się niczym nie przejmował, taki był rozpięty pod szyją, jak bonzo z filmu o przestępcach, ćmaga jak chuj i szczyka go to wszystko, chociaż ludzie aż się obracali na jego dość fałszywe śpiewanie i na te jego charki i kaszel, a czuć też było w powietrzu żołądkowy kwaśny odór alkoholu tak na pół metra, wywalił przecież wcześniej kilka dobrych drinków i ma ochotę na jeszcze więcej. Smak do wódki dziś miał. A czemu nie? Okazja jes, no nie jes tak? Krzesny to jest gość, ubrany, ogolony, samochód sportowy ford, dorobił się na wałach, a kto mu bronił?, wypić lubi, lubi się postawić, dziecku dał jak zwykle najwięcej i jal takiemu czegoś odmówić?, no powiedz mi, jak? Krzesny wręczając kopertę wyraźnie podkreślił, że to od niego, a nawet otworzył i przeliczył plik setek przy krześniku, żeby widział od kogo to jest, żeby nie było potem tak, że on te koperty otworzy i pomyśli sobie, że tyle pieniędzy to od krzesnej, a że krzesny dał mizernie, żeby wiedział raz na zawsze, że krzesnego ma dobrego, że krzesny to krzesny, a nie byle fiut, a krześnik, jak zobaczył banknoty, to pokraśniał z radości taki krzesny to skarb, nie pożałuje niczego dla krześnika, nie każdy ma tak dobrze. Ksiądz powtarzał jak nakręcony, monotonnie, sennie: drogie dzieci, już za chwilę przyjmiecie do waszych czkających serc pana Jezusa, a w jego sercu rozgrywała się batalia na pleju sony, jaki miał zamiar sobie kupić z tych pieniążków co to uzbiera, tylko że niepotrzebnie krzesno matka kupiła mu magnetofon z kolumnami, bo te pieniądze, które na niego wydała dołożyłby do pieniędzy od krzesnego i kupiłby może komputer z monitorem piętnaście, akurat w maju są obniżki w sklepie na sprzęt, a zegarek? Zegarki to historia, rowery też, ale jednak zegarek też dostał, taki w granicach pięćdziesięciu złotych, w sumie nie jest źle, spodziewał się, że będzie gorzej, ale mogło by też być lepiej, mógłby przecież uzbierać jakoś na ten komputer, o którym marzył, a przecież taka okazja już się prędko nie powtórzy, no bo co, bierzmowanie to już nie to samo, już się tyle nie dostaje, a szkoda. Całość ceremonii tatowie rejestrują na trzy kamery profesjonalne i tuzin takowyż amatorskich plus kilku dobrych fotografów i każdy tata robi też zdjęcia na własną rękę głupim jasiem, a dzieciaki nastawiają się jak mogą, to z lewej, to z prawej, tutaj wstążkę wyeksponują, tam tamto, książeczkę pokażą, żeby pięknie wyjść i żeby rodzice byli zadowoleni, że dzieci tak pięknie wychodzą, będą wspaniałe pamiątki i będzie można mówić do cioci: zobacz jak ślicznie mi wyszedł na tym zdjęciu, a ciocia powie: no rzeczywiście i może jeszcze co da do kieszeni na cukierki, tak jest, czy nie? Potrawy w domu już to donoszono jak na małym weselu, a to placki, a to obiad, niech tylko powiem: rosół, ziemniaki, kotlet i buraki, a makaron był taki prawdziwy, domowy, z jajek i mąki, a to jeszcze po obiedzie masa budyniowa malinowa z bananami, a to wędlina, a to galareta o dwóch smakach z drobiu i świńska, a to sałatki jarzynowe z groszkiem, flaki a” la kalmar i prawdziwy hit, sałatka meksykańska ze śledzia, a jeszcze jajka, tort, ciasto murzynek, lody i napoje, ze człowiek przejeść tego nie mógł, ale ślinka leciała, a jeszcze szampan, a jeszcze to, a jeszcze tamto, no i soki z kartonu i z butelki, i czysta w butelce bez etykiety, ale o czystej nikt, bo utarło się głupio, że się na to święto nie pije ani kropli, ale czemu niby się nie cieszyć ze szczęścia dziecka, no czemu, no powiedz mi, co? Ciotka Baśka waliła szóstą kawę ze śmietanką w proszku i z cukrem, już nie mogła…, ale jak się bawić, to się bawić, ona bez kawy jest jakaś nieswoja, lubi, ogólnie lubi i generalnie zjeść też lubi, lubi placki zwłaszcza z makiem, ma nadzieję, że dadzą jakiś jakiś placków do domu. trzeba skorzystać jak już się pieniądze wydało, krzesny zaś już cały czerwony jak świnia, po drugim zawale, a przecież nie będzie sobie niczego odmawiał, galaretka świńska przed nim pływa w occie, ze musi łyżką ją jeść i ćmi mocnego w przerwach, on to na dzień wypija tak z dziesięć kaw, proszę ciotki Baśki i wypala sześćdziesiąt męskich, a jak lekarz mu powiedział, żeby więcej do niego nie przychodził, bo nie ma po co, krzesny obtarł ręką pot poczerwieniałego od gorąca czoła, a obok tata Grześka też czerwony od picia, dzieci wyrządzają i hałasują na przedpokoju, gonią po całej klatce i potem przychodzą zgrzane pić zimną pepsi, jutro będą je boleć, psia krew, kruca zeks, gardła, krzesna śmieje się z krzesnego, że rano będzie miał kaca, a on na to: ale z czego?, ale z czego? (ma w zanadrzu małgorzatkę, w razie czego, jakby się nie dopił, bo to różnie może być, wiecie jak jest w życiu…, to se tak walnie, i tak już przecież do domu będzie wracał taksówką). A gospodarz dolewa do szklanek soku z kartona z czystą i nagrzany narzeka na złodziejów samochodów, że nic, nic, powtarza, ich nie powstrzyma, jak sobie co upatrzą, to po tobie, choćbyś nie wiem co robił i każdy kiwa głową zgadzając się ze zdaniem, bo jest to szczera prawda, no nie jes tak?, a po za tym to ciekawe ile te renty i emerytury podniosom. Na klatce jeżdżą windą kuzyni ze wsi tam i z powrotem, z góry na dół, Januszek siedzi sam w pokoju w majtkach i podkoszulku, i huczy nowym magnetofonem, a tatuś się drze z pokoju do niego: przyciszysz to krucyfiksie jeden!, a mały nie ściszy, bo nawet nie słyszy, tak głośno puścił, a ubranko złożył elegancko, jak się należy w kantkę, w kosteczkę do szafy i potem Już na spokojnie będzie na nowo liczyć i wąchać banknoty, patrząc na nie, jak na mannę z nieba, a przy stole Babcia Kolasiowa nakręcona mówi, że zrobiła sobie nalewkę na spirytusie z syntetycznych bursztynów i pomaga. Na wszystko pomaga!

Jak się baby nie bije, to co się okazuje.

Swój wielki dzień miała 13 grudnia, podczas rytualnego poczęstunku w pracy. Koleżanki jak zazwyczaj rozsiadły się przy stoliku śniadaniowym plotkując, śmiejąc się, wywołując zmarłych i filując, czy aby zły szef nie nadchodzi. Jedna parzyła dobrą kawę, druga odwijała papier śniadaniowy z misternie₁ paczki świeżych kremówek, inna stawiała mini Tarota, jeszcze inna zastanawiała się głośno nad urlopem. Teresa weszła w ładnym, nowym, czerwonym kostiumiku i jeszcze te włosy od fryzjera, pantofelki na obcasie, lakier, papa, łańcuszek, kolczyki, krzyżyk, tiru riru, fiu fiu, czy te ciuchy mogą kłamać? Wszystkie je, jak stały i siedziały zamurowało. O boże… Coś ty ze sobą zrobiła? Chcesz zostać gwiazdą filmową? Teresa nie w ciemię bita, a tylko od czasu do czasu po plenach i brzuchu, z dumą indyczki podeszła do stołu i nic sobie nie robiąc z docinek koleżanek, nalała do szklanki wody mineralnej i chlusnęła w twarz najbliższej. Dla tej chwili warto było pocierpieć! W ciągu kilku miesięcy udało jej się schudnąć prawie 40 kilogramów i teraz Teresa waży 69 kilo. I co najważniejsze, z bólem bo z bólem, ale trzyma wagę. śmieje się na całe gardło i beka tak głośno, że starzy znajomi nie rozpoznają jej na ulicy I dobrze. Chuj w dupę takim znajomym. Żadnego z nich pożytku nie ma, tylko cały czas rób sobie z gęby szmatę. Dzień dobry, a co pan tam ma w siatce, a po ile, a gdzie i tak dalej, krew jasna zaleje, albo co gorsza złażą się czasem i wyjadają wszystką wędlinę i sałatki! Znajomi z wozu, koniom lżej. Można sobie porządnie purknąć w sklepie bez utraty twarzy Bo jak cię nikt nie zna, to co cię to może obchodzić? Ech, życie! Sąsiad jak ją zobaczył, to wyjść nie umiał z podziwu, wreszcie wyjąkał. Została z pani połowa…, a ona na to po cichu, żeby nie słyszał. Idź ty głupi kutasie, bo cię strzelę, a on zaraz. Co?, co? A nic, pytałam jak się żona czuje… no… Joasia. Dobrze, dobrze. To dobrze, rzuciła mu i poszła dalej, szkoda czasu na głupie rozmowy. Teresa szczupła nigdy nie była. W szkole średniej uchodziła za pulchną, ale jej to nie przeszkadzało. Pierdole! Jem ile kcem i co mi zrobicie!? Dopiero jak przyszedł ten wiek, że się sprzedać jakoś trzeba, to coś musiała ze sobą zrobić i zrobiła. Tu i tam. Nic nie było widać. Towar erste klasse. Kiedy wychodziła za mąż za tego swojego Tadka, to była w sam raz. Tak go zresztą podeszła, że myślał, że jest chuda. Chwycić się nie pozwoliła za wałki w biodrach. Nic! Słowem, przypadła mu do gustu. Tadek wielce zadowolony. Tadek syty i ona tego sobie przy sobie cała. Taka szczuplutka, ale za co chwycić jest, no i milutka i inteligentna, za okularami, młoda panna. Urodziła jedno dziecko i nic. Rozeszło się po kościach. Po pigułkach wróciła do normy. Urodziła drugie i zaczęły się przykre zmiany Przytyła i waga jak na złość nie chciała spadać. Aż poprosiła Tadka, żeby ją wymienił, bo źle waży. Tadek wymienił, ale co z tego. Potem to już z górki. Tyła w oczach. Zwłaszcza w oczach Tadka. Bolało go to i strasznie krew psuło, ale się tylko na razie pytał grzecznie. Czy ty aby nie tyjesz?, a ona, ze nie, coś ty, coś ci się zdaje, gdzie tam wypierała się jak mogła, a wieczorem przed snem szła do łazienki, bo miała w koszu na brudną bieliznę skitrane batoniki, które uwielbiała, bo je tak fajnie reklamowali, w takim stylu wesołym, kolorowym. Potrafiła tych batoników zjeść tak z pięć dziennie. Przy kawie, na drugie śniadanie, po południu oficjalnie przy telewizorze i wieczorem po kryjomu, a zwłaszcza jak z pracy wracała, to się nie mogła oprzeć pokusie wstąpienia do sklepu, żeby coś mieć sobie pogryźć w drodze do domu. Jak wchodziła do sklepu z ciuchami, to już na progu wredne ekspedientki wołały raniąc ją w czuły punkt. Nie mamy pani rozmiaru! Teresa koiła swój ból kolejnym batonikiem. A z gazet na okrągło wycinała diety cud i kolekcjonowała je w specjalnym zeszycie z grubą okładką. Wreszcie Tadek nie wytrzymał i zapytał: czy ty aby czasem nie przytyłaś?, Teresa spuściła głowę i tępo odpowiedziała do podłogi: jestem tylko trochę przy kości, ja ci dam przy kości krzyknął jej w twarz Tadek, i zaraz potem z głupia frant zaglądnął do kieliszka, by z czystym sumieniem uderzyć ją w twarz za karę. Będziesz mitu kłamać! A Teresa jak nakręcona swoje, Jestem trochę przy kości. Tadek miał swoje zasady: baba nie bita, kosa nie klepana i żałował teraz, że wcześniej ćwiczyć nie zaczął, jednak tata dobrze mu mówił, Ty Tadek nie bądź taki miętki, krutko czymaj, nie popuszczaj, a teraz to masz, chciałeś być dobry, pozwalałeś na wszystko, to teraz masz, cierp! I lamentował, jak Hiob krzycząc poprzez ścianki działowe, że aż go było słychać przez trzy piętra. I to ty masz czelność nazywać się moją żoną!, ty masz czelność być matką moich dzieci!, co się z nami stało?!, gdzie jest twoja szczupłota ciała?!, gdzie się podziało szczęście małżeńskie i piękny czar domowego ogniska?!, wszystko pryslo jak bańka mydlana…, o boże jak ciężko mnie doświadczasz!, jakżesz byłem szczęśliwy a teraz?, śmieją się ze mnie młodsi ode mnie wiekiem, których ojców nie chciałbym postawić przy psach mojej trzody!, gdzie prawda i sprawiedliwość?!, co teraz zrobię?! Zawsze możesz spoglądać dyskretnie na inne szczupłe panie odpowiedział mu głos wewnętrzny, utożsamiany często z siłą nadprzyrodzoną. A ić ty ze swoimi radami, nie stać mnie na kabel,odpowiedział mu Tadek i lekko nasmaczony zaglądnął do kieliszka po raz drugi tego wieczoru. Jak się tak napatrzył w pękające szkło, to już mu było wszystko jedno, chuje muje, dzikie węże i Marlena Dietrich. Zasnął jak siedział przy puszce śledzi w żółtym, gęstym oleum. A Teresa była dalej uparta, już się w nic nie mieściła, i już ją wszystko dlatego też bolało od tuszy i razów. Ani wyjść na plażę, ani pokazać się w sklepie, ani włożyć wydekoltowaną sukienkę, ani w końcu się najeść raz na wszystkie czasy. Wiedziała jednak, bo coś jej tak w środku mówiło, wewnętrzny głos, że kiedyś musi przejść na dietę. Tak, że się zbytnio nie przejmowała. Tylko ten moment odciągała, jak tylko mogła najdalej. Pozwalała sobie powoli do tego dojrzewać. Pod poduszką trzymała sobie krzyżyk i fragment artykułu o pewnej filuternej dziewczynie, która ni stąd ni zowąd schudła 40 kilogramów. Kiedy zacznę się odchudzać myślała podniecona. Poznam wspaniałego, tajemniczego mężczyznę który zaprosi mnie na pizzę, wszystko będzie wyglądać inaczej. Końcem końców ten moment nadszedł. Pewnego poranka stanęła na wadze i patrząc na wskazówkę, która momentalnie dobiła do prawego brzegu, pomyślała, że maszyna znowu się zepsuła i tym razem na dobre. Ale wewnętrzny głos się z tym nie zgodził, a gdy go Teresa słuchała, to wyczuła też, że z ust czuć mu czymś nieprzyjemnym, a i z pewnością męczy go potworna zgaga. Wtedy coś w nią wstąpiło, jakby duch. Niczym zombi wybrała z bankomatu wypłatę i dalej, jak nakręcona udała się do pobliskiego osiedlowego szarlatana. lego numer znalazła w ogłoszeniu na klatce. Weszła do jego zaimprowizowanej w kawalerce świątyni, a ilość zgromadzonych na ścianach symboli religijnych dobitnie stwierdzała, że ma niezaprzeczalną duchową charyzmę, i powiedziała: Jestem gruba, bo tyle jadałam, jadłam, bo byłam taka gruba. SzarIatan tylko na nią spojrzał, porozmawiał chwilkę z nieżyjącymi przodkami i zaraz udzielił jej 25 cennych rad jak ładnie zeszczupleć bez liczenia kalorii. I jak wychodziła nałożył je; ręce i powiedział: jedz więcej i chudnij. Obiecał także, że jeśli wpadnie w przyszłym miesiącu po wypłacie, to odda jej preferencyjnie pewien cudowny przyrząd do masażu z czteroma wspaniałymi końcówkami. Teresa zabrała się do realizowania rad pana szarlatana z wyjątkową skwapliwością. I następnego dnia rozpoczęła odchudzanie poprzez jedzenie coraz więcej. A diabeł ją kusił jak mógł, tego nie jedz, jedz tamto, zamknij lodówkę, zapal telewizor. Różne rzeczy jej podpowiadał, ale ona miała w sercu te kolorowe słowa, jedz więcej i chudnij! Miała dużo siły i wiedziała, że wytrzyma. Postanowiła, że dotąd będzie przestrzegać rygorystycznie diety chyba, że się coś stanie takiego, co będzie usprawiedliwiało pewne odstępstwa. I stało się, ale niekoniecznie po jej myśli. Po dwóch tygodniach wrócił mąż i jak ją zobaczył, to zmartwiał. Teresa nie mogła podnieść się z łóżka, takie miała napompowane paszą kichy. Tadek nie myślał długo, tylko wziął pasa i zabrał się za wypędzanie złych duchów. Jak zaczął wieczorem to skończył dopiero nad ranem, aż z niej wszystkie wyszły, a było tego tak z 45 kilo. Z cztery razy przetykali muszlę! Koło ósmej nad ranem Teresa wolna i spokojna, z radością wśliznęła się w stare, ale nie zniszczone, wciąż czerwone ciuszki i udała się do pracy. Bez pracy nie ma kołaczy. Bez pracy nie ma też dmuchanego basenu rodzinnego, kuchenki mikrofalowej, miksera z miską obrotową, sernika na zimno, chusteczek nawilżających, mleczka do czyszczenia, polędwiczki sopockiej z indyka, płatów śledziowych a la bismarck, a o batonach już nawet nie wspominając. No i pewnie, że chciała być gwiazdą firmową, kto by nie chciał? A koleżance w twarz chlusnęła, ponieważ, jak się domyślała, to właśnie z jej ust wydobywał się ów nieprzyjemny zapach, który zazwyczaj towarzyszył ich beztroskim rozmowom, a po za tym, akurat nie wiedziała, co powiedzieć, żeby to było w jako takim brzmieniu. Wiecie, o co chodzi.

Wizyta domowa.

Michałek, Jacuś i Radek biegali po klatce i się pluli. Sprawa się przeciągała. Miał przyjść o piątej, a jest siódma i coś go nie widać. No to się z nudów jak zwykle zaczęli się pluć i gonić. Zamawiam! Siadło ci! Za mną! Krzyczą jak podrażnione zwierzątka. Cała klatka huczy. Nagle coś się ruch zrobił niżej kilka pięter, jakieś zamieszanie, ktoś do góry idzie, głosy słychać i widać przez kratki białe sutanny. Już? Michałek biegnie dwa piętra niżej, wystawia głowę zza poręczy i pyta się po cichu: na którym jest? Marysia Gębala, koleżanka z klasy z drugiego piętra, odpowiada mu równie cicho. na pierwszym. Michałek biegnie do góry i przekazuje nowinę kolegom. Zaraz się też rozbiegają do domów i mówią o tym rodzicom. W domu jak w ulu. Mama nie może się zdecydować jaki talerz wybrać na święconą wodę. Tata szuka wody z zeszłego roku i drze się na mamę, że mogła kupić w tym roku nową, o ona, że po co, a on, że jak by wydała te dwa złote, to by nie zbiedniała. W końcu tata leje w talerz, ze złoto-srebrnym szlaczkiem na brzegach wodę, z kranu, że się potem doleje trochę święconej, to się wszystko razem wyświęci. A gdzie kropidło? Jak to gdzie, tam gdzie zawsze? W szafie. Jak tam grywała w brydża z wiceprezesem spółdzielni mieszkaniowej oj wyrobiła sobie plecy!, lala wosk, goliła nogi, układała fryzury, poplotkować też lubiła, a jakże!, oraz załatwiła sobie przydział na schowek. Z tym schowkiem to miała cynk stamtąd, od najprawdopodobniej Atlantydów: słuchaj Teresa, w tych blokach, co je będą budowali, to będą schowki, ale tylko co dwa piętra, więc coś musisz zadziałać. A ludzie to potem rzucili taką potwarz i szykanę, że to przy pomocy sił nieczystych sobie załatwiła, a ona na to wszystko, po tym jednym strasznym filmie w telewizji zrobiła figurki przypominające sąsiadów i postraszyła, że jak będą tak głupio gadać, to się z nimi stanie to, co się stało z jednym z bohaterów filmu, a jako, że nikt nie chciał, żeby się z nim takie rzeczy działy, no to znaczy, żeby go nagle na przykład kłucie w piersiach złapało z niewidomej przyczyny, to woleli już o tym nie mówić. A z tym schowkiem to się zaczęło tak naprawdę dopiero od seansu żony właśnie wiceprezesa. Seans u Teresy, teściowej Leszka, trzeba powiedzieć przypomina wizytę u psychoanalityka z filmów z łudi alenem, tylko się różni tymi rzeczami, że po pierwsze w mieszkaniu nie jest tak bogato urządzone, co nie znaczy, że Teresa by nie chciała, żeby tak było, o nie!, po prostu sama nie wie, dlaczego tak jest. A Po drugie jest to wizyta znacznie przyjemniejsza, ponieważ klient nie musi wiele mówić. Teresa już zawczasu wszystko wie. Zawczasu pyta się ludzi, gdzie tylko można. Idzie do sklepu to zagada, stanie pod klatką, to zaraz się czegoś dowie, jedzie windą, to niby tak z głupia frant coś powie, ale za język potrafi pociągnąć, że aż druga osoba nic a nic nie spostrzeże. Czyta nekrologii, podsłuchuje przez ścianę, rozpytuje się w spółdzielni w kasie, kto za czynsz zalega. Wiedziała nawet, że panią Banasiową z czwartej klatki bolały w środę jajniki, ale skąd to wiedziała, to już jej sekret. Wszystko ma to na komputerze zakodowane. Z tym komputerem to też śmieszna historia, bo się klienci dziwią, że taka z niej wróżka, komputer ma, ale Teresa wiesza na komputerze różne zioła i czosnek i tłumaczy, że jej to wszystko, te zioła, nachodzą taką energią mądrości, że potem robi z tego herbatę i dużo więcej rozumie. I żonę wiceprezesa też rozumiała bardzo dobrze. Kobieta kobietę już tam wyczuć urnie. Wiceprezesowa przyszła jednego dnia umówiona i dalej się żaliła, że to jeszcze nie to, co by chciała. To znaczy nie tak mieszkanie urządzone, jak by sobie życzyła Teresa jej przytaknęła (oj skąd ona to znała!), że nie ten samochód, że mąż jakby się postarał to by mógł coś więcej, że inni już dawno się zatroszczyli o siebie i teraz mają piękne dacze za miastem w rejonach rekreacyjnych, a tak on tylko czeka i czeka, a samo z nieba nie spadnie, tak, tak, nie spadnie!, i że teraz mogą wczasy w byłej Jugosławii nad morzem załatwić, ale czy załatwią, kto to wie, mąż niezguła i leń! Z takim to problemem przyszła wiceprezesowa do Teresy. Dobrze wiedziała, do kogo idzie pytać o wyrocznię. W wieloletniej praktyce pani Teresie, teściowej Leszka, zdarzyło się już odnaleźć zaginionego psa, czy zachęcić zniechęconego do gry w toto lotka mężczyznę do ponownego sięgnięcia po kupon. Raz zadzwoniła kobieta z pretensjami, bo jej Teresa wywróżyła, że wyjedzie do Stanów i ona kupiła bilet w końcu, ale nie pojechała, bo jej się odniechciało i dalej na Teresę, że taka i owaka, a Teresa jej na to: przestać pyszczyć bo rzucę urok i zjesz mimochodem zarażony kotlet z wołowiny, to będziesz miała wtedy, i zaraz się ta druga zatkała, I tylko mi to powiedz, co o tym znajomym, to zobaczysz odgrażała się Teresa, bo była górą. A o różne się ludzie rzeczy pytają, na przykład, czy się przymierzyć do prowadzenia własnego, biznesu, co ugotować na drugie, bo mąż już nie może patrzeć na kopytka, albo tak, jak taka jedna, że jej sąsiad z góry zalał dywan i czy ona otrzyma odszkodowanie, a Teresa jej na to, nie mencz, idze się zapytaj w pzu. I za wizytę oczywiście skasowała. Raz się przyszedł pytać taki młody facet, kiedy teść zejdzie i czy nie dałoby się tego przyspieszyć, bo wie pani mieszkanie, odszkodowanie, te rzeczy, rozumie pani?. Teresa rozumiała, i spojrzała zaraz w metrykę: trzydzieści lat na walcowni w trudnych warunkach, trzy zmiany, zawał i skłonności do trunkowania, to powiedziała mu, żeby się nie martwił, daleko poza sześdziesiątkę nie pożyje i aż jej facet z radości kwiaty kupił i gratis dał. No to jak jej wiceprezesowa to przedstawiła, tak tą sprawę, to Teresa, wszystko co mogła, na stole rozłożyła: karty, kulę, symbole, a kawy to zrobiła dwie ze śmietanką i potem z tego fusów było co nie miara do wróżenia, a ona, trzeba powiedzieć, nawet, jak zaszła potrzeba, to i z paluszków słonych umiała wywróżyć i ze spuchniętej konserwy turystycznej, gdy ta otwierana zasyczy, i jej mówi tak: Pani prezesowo ja tu widzę, że wczasy, jak drut, murowane, nie ma to tamto, wyszło mi jak nic, karty mówią same za siebie i może jakiś przystojny brunet, fryzjer albo masarz, wiceprezesowa na to zapiszczała. No pani Tereso, wcale, że nie brzydko, mi to pani ukazała, ja to lubię do pani przychodzić! z torebki wyjęła sto złotych i z uśmiechem na twarzy daje Teresie, ale ona nic, patrzy na te sto złotych, jak na jakieś żelki i nie chce wziąć. Ale co też pani, pani prezesowo?, nie trzeba, ja tak po sąsiedzku, proszę schować. I tak się przekomarzały, kto ma te pieniądze zabrać, ale wreszcie Teresa jej na odchodnym wcisnęła prawie siłą do torebki co tam sto złotych, człowiek pójdzie raz do sklepu i nie ma, a miała ona w tym swój dalekosiężny plan. Plan to już wiadomo jaki. Jak już plan dojrzał, to Teresa go doprowadziła do realizacji w jednej chwili. Błyskawicznie. Napisała podanie, ale samo podanie to wiadomo nie wystarczy, kupiła więc jeszcze, plus dwie czekolady finskie, takie były długie i do szpica w pudelku, dość drogie, jeszcze koniak i dała komu trzeba, jakie czekolady? No jakieś finskie, z Fin. Kto o tym schowku wiedział, to sobie załatwił, a teraz z pocałowaniem ręki by ludzie wzięli. Ale Teresa schowka łatwo nie puści, głupia nie jest. Na cztery kopyta kuta. Ma go tak na weki, a wek, jak jej się coś tam zwidzi, może być w tym roku więcej, bo dużo porzeczek jest i śliw. Już tam się nie bójcie, Teresa, teściowa Leszka, ma intuicję, nie martwi się, że jej ziemniaki wykipią i kuchenkę woda zaleje, dobrze wie, kiedy trzeba do kuchni podejść i przykręcić gaz na mniejszy.

Święta!

Ale pan Stasiu nakupił! Wędlinki, już pokrojonej przez miłą panią sprzedawczynię w cieniutkie plasterki, dwa kilo dobrej kiełbaski, soków w kartonach, pepsi, pomarańczy, mandarynek, bananów, wiadro śledzi, zgrzewkę papieru toaletowego. Dwie pełne siatki. Ze aż mu prawie otorbienie nie puściło, jak to dźwigał z hipermarketu trzy kilometry do domu. Tam i z powrotem. W te i we wte. A po co miał za autobus płacić? W dwie strony to masz złoty dziesięć i złoty dziesięć, to razem dwa złote czterdzieści, czyli jedno piwo. To warto dać na bilety? Lepiej wypić jedno piwo, a żonie przecież powie, że no co?, bilet tam i z powrotem, to dwa czterdzieści przecież tych pieniędzy nie przepił?, no chyba, że się ona skapnie, że coś za długo był. Coś tam długo byłeś w tym żancie, żona się pyta znad wypełnionych parującymi od różnych substancji garnczków. Kolejki mówię ci są takie, że nawet sobie nie zdajesz sprawy odpowiada pan Stasiu i rzuca jej na stół dwie pełne siatki. Wszystko masz coś chciała. Jeszcze mi pójdziesz kupić jaja. Jaja to mi się oberwą, myśli pan Stasiu i skrada się po cichu do dużego pokoju, niby że po coś idzie, że coś mu nagle jest potrzebne z dużego pokoju, otwiera cichutko barek i nalewa sobie lufę. Potem będzie musiał jeszcze wytrzepać dywany. A ić ty. Wytrzepać dywany, zetrzeć podłogi, wyczyścić kryształy, przetrzeć zwilżoną szmatką meble, umyć okna, zrobić zakupy i jeszcze choinkę ubrać. Przynieść, zanieść, pozamiatać. Pan Stasiu klnie na czym świat stoi, żyć mu się odniechciewa. Pan Stasiu trzepie dywany i jest wkurwiony Dla niego to tych świąt mogłoby nie być. Jest podenerwowany, ale też w tym samym momencie jest gdzieś tam w sobie bardzo zadowolony. Bo dywany mają ładne, nowe, czyste i kiedy je trzepie wszyscy sąsiedzi widzą, że są ładne i potem mówią w domach: ci to mają ładne dywany To naprawdę ładne dywany myśli pan Stasiu, nie, to co Nowakowie z dziewiątego, że aż się nieprzyjemnie robi, jak człowiek patrzy na taki dywan. Uciorany, zgnojony, barachło. Jakby tam świnie mieszkały nie ludzie. Zresztą tacy oni, jak ten dywan. Nie ukłoni się taki jeden z drugą, chociaż młodszy jest. A co ja mam się kłaniać wcześniej do nich? Niedoczekanie. Niech się oni kłaniają! A co to ja jestem?! Syfiarze jedni. Aż szaro jest od tego ich dywanu. Auta na parkingu mają szary nalot. Szmata nie dywan! A nasz to miło rozwiesić, ładne wzorki i modne kolory, jeszcze w ciężkich czasach kupowany. Człowiek nie ma się czego wstydzić. może spokojnie rozwiesić i wytrzepać, tak jes czy nie? Dzień dobry mówi pan Stasiu do sąsiada. Pan też trzepać? No odpowiada sąsiad markotnie. Placki zrobić. Makowiec. Sernik. Przekładaniec. Murzynek. Drożdżowe. Jeszcze to. Jeszcze tamto. Ręce do dupy wchodzą. Nie mówiąc nawet o rybie. Aaa, już mam dość tych świąt myśli sobie pani Zofia, ciągle tylko gary i gary. Człowiek nawet na chwilę usiąść nie może coś pooglądać, tylko od rana do wieczora stój i gotuj. Żeby się te święta wreszcie skończyły. Aaa, jeszcze kartki wysłać do rodziny i znajomych, nawet mi nie mów., kartek im się zachciewa, kartki, znaczki, a to wszystko kosztuje, przyjdą święta to tylko wydatki, wydatki i wydatki bez końca, człowieka aż coś bierze od środka, skaranie boskie z tymi świętami! Po klatce unoszą się zapachy różnych substancji aromatycznych i smażeniny, aż miło w płuca wciągnąć. Pan Stasiu wraca do domu z dywanami i chrząka. Wytrzepałem ci dywany, zobacz, jak ci wytrzepałem pan Stasiu wskazuje na dywany i chrząka. Nikt ci tak nie wytrzepie jak ja, co byś ty zrobiła, gdyby mnie zabrakło, no kto by ci tak wytrzepał dywany dodaje. To dla mnie wytrzepałeś? pyta pani Zosia. Dla mnie?, a dla siebie to nie trzepałeś, co? Ja dla siebie, to nie potrzebuję pan Stasiu jest dziś najwyraźniej zadziorny w stosunku do żony. Dla mnie, to mogą być nietrzepane. Taki jesteś mądry? pyta pani Zosia, a pan Stasiu już patrzy, co żona tam robi i już krytycznie ocenia jej krzątaninę i chrząka. Znowuś narobiła ciast, kto to będzie wszystko jadł? A ty, co tak chrząkasz pyta się żona na odczepnego. Przestań wreszcie chrząkać! Nie kupuj mi żadnych prezentów krzycząc uprzedzał żonę przed świętami, żeby mu żadnych prezentów nie kupowała. Co to ja jestem dziecko, żeby prezenty dostawać?, a po co mi te prezenty powiedz mi? Ty mi też nie kupuj odpowiadała pani Zosia. Pan Stasiu ani by nawet nie pomyślał, żeby jej kupić. Kto to widział wydawać pieniądze na głupoty?! Końcem końców budżet domowy nie uszczuplał. Wreszcie ta wigilia. Skończyło się urwanie jaj, teraz można coś zjeść. Na białym obrusie talerze na gazetach, żeby barszczem nie poplamić. Obrus musi całe święta wytrzymać! Żebyś przestała się ze mną kłócić pan Stasiu trzyma w obu rękach cieńki opłatek i składa żonie życzenia. To ty się ze mną kłócisz odpowiada żona, chociaż jej życzenia mają być dopiero za chwilę. No, ja się z tobą kłócę? ni to pyta, ni to mówi pan Stasiu. Ale czemu od razu podnosisz głos? pyta tym razem pani Zosia. A czemu ty podnosisz panu Stasiowi wydaje się, że to żona podnosi głos. a nie podnoszę, ja tylko mówię, pani Zosia już tam sama wie, że nie podnosi głosu, tylko mówi. No mówisz, ja widzę, jak mówisz, pan Stasiu też ma oczy i widzi co jest grane. Ee, daj spokój pani Zosia ma już dosyć tych kłótni męża. Ty daj spokój, żeby człowiek choć raz w roku spokoju nie miał, pan Stasiu jest przekonany, że wina leży po stronie żony. To czemu zaczynasz pani Zosia jednak chce wiedzieć. Kto zaczyna, ja zaczynam?, no wiesz co? już nie przesadzaj kończy składanie życzeń pan Stasiu. Teraz pani Zosia będzie składać życzenia. Żebyś przestał ubierać się w takie głupie rzeczy mówi, a pan Stasiu przerywa jej życzenia jeszcze jednym swoim życzeniem, bo akurat mu się przypomniało, a jest to bardzo ważne życzenie: Żebyś mniej rozmawiała przez telefon, bo rachunki kto potem płaci? A w telewizji wigilia z jedynką. No to jest prawdziwa wigilia myśli pani Zosia, wszystko aż się lśni od czystości i takim ładnym porządku są sztućce poukładane, to jest wigilia. Co oni tam jedzą? pyta pan Stasiu. Taką kutię, odpowiada żona. To jest prawdziwa wigilia myśli pan Stasiu. To jest wigilia jak się patrzy, wino na stole, nie to co u nas. Nawet kutii nie ma. A co to jest ta kutia? pyta jeszcze żony. Kutia to jest kutia, cicho bo nie słyszę odpowiada pani Zosia. Jak nie słyszysz, to ci podgłośnię mówi pan Stasiu i daje glos prawie na wszystkie kreski, że aż telewizor buczy i nic nie słychać. Już słyszysz? Przypomnij mi, żeby po świętach jeszcze zanieść buteleczkę moczu do zbadania mówi do żony pan Stasiu i pakuje sobie do ust kawał ryby. Ale żona nic na to nie mówi, że aż pan Stasiu robi się czerwony na twarzy, tak w nim krew buzuje i już ma coś powiedzieć niemiłego, gdy nagle! Dzwonek do drzwi! Pani Zosia podchodzi do drzwi i patrzy przez judasza. Na klatce śpiew. Wśród nocnej ciszy głos ssę rozchodzi. Kto to? No kto to? dopytuje się z pokoju pan Stasiu. Kolędnicy odpowiada żona. To nawet nie otwieraj odpowiada z kolei pan Stasiu. Trzymają jakąś szopkę z papieru, dzieci jakieś, melodia to niepodobna nawet do niczego komentuje na bieżąco pani Zosia. Daj spokój, nawet nie otwieraj pan Stasiu jak chce, to umie być stanowczy Przecież nie otwieram, czego się mnie czepiasz równie stanowczo odpowiada pani Zosia. Ale wyglądasz tak, jakbyś miała otworzyć trafnie ocenia sytuację pan Stasiu. Wigilia, wigilia i po wigilii, raz dwa, zaraz wszystko pomyte i się suszy na ociekarce. Już wszystko wysuszone, poukładane, pochowane na przyszły rok. Jak pan bóg przykazał. Glanc. A po wieczerzy wigilijnej to już w majestacie prawa bożego pan Stasiu mógł spokojnie napocząć halba, a żona nawet nie mrugnęła, post się skończył i tłuste można jeść! Napił się, najadł jeszcze raz, zasycił plackami i wędlinkom, i legł przy stoliku a kiedy tak leżał objedzony jak bąk i majaczył, posłyszał, ze ulokowane na talerzu resztki wędliny mówią do niego ludzkim głosem. Na dodatek wydało mu się, że mówią nie tylko ludzkim głosem, ale i obrażonym tonem. Nie mógł uwierzyć. to niemożliwe, nie mogę uwierzyć wystękał w malignie, podniósł się na łokciu i jak się tak przypatrzył bliżej, to ona, ta wędlina rzeczywiście mówiła. Bez dwóch zdań! Mówiła cichutko, że wszystko dobrze, ale mogło być tanie;, w te święta bożego narodzenia. Kurde wiedziałem mruknął pan Stasiu jakiś taki wewnętrznie rozdrażniony, a następnie bez wahania wepchnął resztki z talerza do ust. Bo co prawda, to prawda, ale byle głupia kurwa, wędlina, nie będzie mu w takiej milej chwili truć dupy. Na to sobie nie pozwoli!

Dzieciaki, zwierzaki, pistoleciki i gry komputerowe.

W pewien ciepły czerwcowy poranek pan Gienek stał pod sklepem spożywczym, wsparty o kule i opowiadał dzieciakom różne ciekawe rzeczy. Na wojnie byłem w partyzantce mówił zadumany, patrząc jednocześnie, jaki efekt wywiera to dramatyczne wyznanie. Znaczy partyzantem byłem, chowaliśmy się w lesie i walczyliśmy z tymi wrogami, no z Niemcami, no, i broń miałem. Prawdziwą? Co nie prawdziwą, jak prawdziwą, prawdziwą, nie inaczej. A strzelał pan z niej? No strzelałem, no musiałem strzelać, bo wróg strzelał do mnie, a ja strzelałem do wrogów, to znaczy do tych Niemców, tak było, takie to były czasy, to były ciężkie czasy, wszędzie wrodzy. Ja to wiem odzywa się Artuś, a czy otwierają mu się szeroko z podniecenia. Ja to widziałem to na filmie o takim radzieckim czołgu, oni się tam wszyscy ukrywali i nie mogli się pokazać, a potem strzelali do wrogów. No widzisz pan Gienek patrzy z zadowoleniem na chłopaka, że taki mały, a taki rezolutny. Sam wiesz jak było, że nie było tak łatwo, było bardzo ciężko z tymi wrogami, ale wygraliśmy, chociaż było nas mniej, a wrogów więcej. A to był karabin, czy pistolet? Co? No ta broń, jaką pan miał, karabin czy pistolet? Jacuś jest taki ciekaw, że aż się cały trzęsie z ciekawości. Eee, no karabin i pistolet mówi pan Gienek drapiąc się po nie istniejącym kikucie nogi. No karabin i pistolet no, karabin strzelał szybko, a pistolet był ładny, czarny, nikt takiego nie miał tylko ja. To pan był dowódcą? No byłem, a kto miał być powiedział pan Gienek i westchnął ciężko, ale z godnością, na samo tamto wspomnienie. Wszyscy się mnie słuchali, tak no. A ma pan jeszcze ten karabin?, a szybko on strzelał?, a dobrze trafiał?, a też był czarny? zasypują go pytaniami jak granatami chłopcy. Tak, tak odpowiadał pan Gienek. Nawet medal mam za to, mogę wam pokazać, chcecie? Medal?, a pistolet pan ma? No mam, czemu mam nie mieć, no jest tam schowany w specjalnej skrytce odparł uśmiechając się tajemniczo. No chcecie zobaczyć?, mogę wam pokazać. Chłopcy popatrzyli na siebie z wahaniem Chcemy ale nie możemy. Dlaczego zdziwił się uśmiechnięty promiennie pan Gienek. Rodzice nie pozwalają. No ale czemu? Nie wiemy, ale nie pozwalają markotnie odparli chłopcy. A duży jest ten pistolet? A tak, no bardzo duży pan Gienek nakreślił orientacyjnie w przestrzeni jego duży kształt. Mam go schowanego i nikomu nie pokazuję, ale wam pokaże, żebyście, no go widzieli, chcecie zobaczyć? No nie wiemy, Artuś spojrzał na pytająco Jacusia. Ja chyba nie mogę. A ja bym chciał rzucił Jacuś odważnie. Ale jak Arti nie może, to ja też nie mogę. No, no, a ty to się boisz powiedział pan Gienek patrząc uważnie na Artusia. Ja to widzę w twoich oczach, no, że ty się boisz, no popatrz się na mnie, bo oczy mówią, różne rzeczy można z nich wyczytać, wszystko widać z oczu. Taaak?? zaciekawili się natychmiast. Naprawdę??, ale co. widać? No z oczu można powiedzieć chorobę, wiele innych rzeczy można zobaczyć, tak no. Jakich rzeczy? spytał Artuś i rzucił daleko przed siebie patyczek z loda. No na przykład, co komu dolega, no jakie dolegliwości, oko to jest taka rzecz, że no widać wszystko, no mówię wam wszystko. A co pan widzi w moim oku spytał Jacuś z przekorą, bo mu się coś wierzyć w to nie chciało. No będziesz miał chorą wątrobę powiedział pan Gienek spoglądając jak doktor w oczy Jacusia. Umiem to przepowiedzieć. Taak?? z niedowierzanie spytał Jacuś. A dlaczego wątroby są chore?, a skąd pan to wie? Umiem to przepowiedzieć, no to widać, ja to wiem, to trzeba umieć, żeby tak wiedzieć, a znacie takie sztuczki, chcecie zobaczyć sztuczkę? Jaką sztuczkę? Mogę wam pokazać sztuczkę, no znam takie różne sztuczki no. Chcemy odparli chłopcy i patrzyli zafascynowani jak pan Gienek wyciąga z tylniej kieszeni dużą monetę, która następnie mu znika w dłoni, by pojawić się za uchem Jacusia. Ale fajnie, niech pan jeszcze raz pokaże, a jak pan to robi? entuzjazmowali się chłopcy jak nakręceni. To tajemnica odpowiedział uśmiechając się pan Gienek. Nie wolno mi tego mówić. A zna pan jeszcze jakieś inne sztuczki? No znam bardzo wiele sztuczek, a zwłaszcza sztuczki z kartami, widzieliście kiedy takie sztuczki?, nie?, to mogę no wam pokazać. To niech pan pokaże prosili chłopcy. Dobrze no, ale karty mam w domu uśmiechnął się. No chodźcie ze mną na chwilę, to wam pokażę. A pistolet też pan pokaże? Pokażę, ja wam pokażę mój pistolet, a wy mi pokażecie swoje, no pistoleciki, zgoda? Ale my nie mamy żadnych pistolecików powiedział rezolutnie Artuś. No a podobają wam się dziewczyny? spytał znienacka chrypiąc pan Gienek i otarł sobie niecierpliwie zroszone potem czoło. A wiecie czym dziewczyny, no, sikają?, a jakie no, macie rurki no?, a wiecie, jak się no robi dzieci?, a mały no, wam idzie do przodu? Jaki mały? zapytał Jacuś. Chodźcie zagramy w domu w jakąś fajną grę, w domu mam takie fajne gry. Komputerowe? No, chodźcie, to coś wam jeszcze pokażę. Ale co. To będzie no, niespodzianka, no chodźcie, to wam kupię cukierków jakich, no, chcecie. A nadzieniem? No nie inaczej no, z nadzieniem, no i czekoladowych. Ja lubię tylko z nadzieniem. No z nadzieniem, no idziecie, czy nie no? To co idziemy zastanawiali się na głos. Na chwilę, to ja mogę iść, na chodźże Arti zobaczymy, na chwilę chodź, oo, patrz, chyba cię mama woła, coś chce od ciebie, be, be, chyba już musisz iść. Mamo ale po co? krzyczał w kierunku bloku niezadowolony Artuś. Co?, mamo za chwilę!, mamo nie!, mamooo!, mamo nie jestem głodny!, kiedy?, nie chcę dostać, idę, idę, już idę, muszę iść, a ty? Jak ty musisz, to ja też muszę powiedział Jacuś. idziecie spytał spocony pan Gienek, a jego uśmiechnięta do tej pory twarz zmarszczyła się jak stary owoc. No ale przyjdziecie jutro no, tak no? Przyjdziemy. Przyrzekacie? Przyrzekamy. No przyrzeknijcie na Pana Boga. Przyrzekamy. No bo teraz no, jak nie przyjdziecie, to wiecie co się no, stanie? Co? Was no, Pan Bóg pokaże i pójdziecie do piekła, tak no. Ojej strapił się Jacuś. To na pewno przyjdziemy, przyjdą, na pewno przyjdą, przecież nikt by nie chciał, żeby go Pan Bóg tak pokarał, żeby do piekła, no nie? No to przyjdźcie pan Gieniu patrzył na oddalających się chłopców, natarczywie ściskając jedną ręką gruchę, aż mu nie zagadała i mu się zluzowało na kablach tyle, że poszedł powoli, kuśtykając, do sklepu po chleb i nalewkę. Mamo to był naprawdę ciekawy pan mówił Jacuś do mamy, a mama go starannie mydliła i myła w wannie. Opowiadał nam, że był partyzantem i chciał żebyśmy mu pokazali swoje pistoleciki, ale ja nie mam pistoletu, bo mi nie chciałaś kupić, jak cię wtedy prosiłem, mamo, kiedy mi kupisz?, co?, ee, dopiero na Mikołaja? mamo!?

Się porobiło…

Pani Tańculowa jest kobietą bardzo wrażliwą na ceny, dlatego całe rano łaziła po bazarze i narzekała, że drogo. Co tak drogo?, co tak drogo? W zeszłym tygodniu byłam i nie było tak drogo? To teraz co się stało? Pani ja nie wiem, tak mam i co ja na to poradzę odpowiadali jej prywatni przedsiębiorcy, a ona tylko na to czekała panie, a za co ja mam kupić, nie wiesz pan?, rekompensaty dostałam w bonach, tom miała i tyle, teraz panie nic, i z czym do tej Unii, z rolnictwem, z gospodarką, mamią tylko ludzi, a ludzie w to wierzą, rząd solidarnościowy, inni nie lepsi, panie, ja za Gierka, to sobie mogłam pozwolić na to i tamto i jeszcze odłożyłam, a teraz z czego mam odłożyć?, z czego?, zaraz się rozejdzie, ani nawet połowy miesiąca nie ma, a już w kieszeni pusto, mięsko dwa razy w tygodniu i tyle, nie ma, banki tylko wszędzie budują, a ludzie, panie, to pan się nie bój, ludzie mają, tylko narzekają, jeden z drugim ma, firma, samochód, telefon komórkowy, a na tace takie nie da, dwa złote tylko rzuci, panie, ja chociaż rencistka z mężem, to pięć dam, niech se nie myślą, panie, patrz pan, chleb kupiłam i masło i tyle, weź spuść pan co, ile? to pakuj pan, tylko jakąś reklamówkę chcę. I jeszcze to kupiła, jeszcze tamto, i nawet sama, jak potem pomyślała, nie wiedziała, po co to kupowała, ale chyba to przez instynkt. Potem poszła prosto do sklepu spożywczego po mleko i narzekała, że młodzi dzisiaj to skaranie boskie. Czytał pan? stała w przejściu miedzy kasami, górując nad resztą kolejki słusznym wzrostem i tuszą. Zakatowali chłopka, dziewczynę odprowadzał do domu, a stało tam kilku tych, wie pan, bata na nich nie ma, i żeby im pieniądze dał, a on, że nie ma, no to zaczęli go bić, jeden siedemnastolatek, drugiego już wiedzą, podobno notowany na policji, i jeszcze mówi taki jeden z drugim, że on tak mocno bić nie chciał, to co, pewnie jeszcze trzeba mu za to zapłacić, co się teraz na tym świecie dzieje, panie zwróciła się do kogoś obok, Panie, co się teraz dzieje, pan był młody, ja byłam młoda, ale tak nie było, słyszało się tu i tam, ale człowiek wiedział i się nie bał, a teraz ja się boję wyjść wieczorem, jeszcze do tego dojdzie, że w biały dzień się człowiek będzie bał, a myśli pan, że która to była godzina?, trzecia, czwarta, panie, toż biały dzień, nie ma siły, a patrz pan za okno, jak się jeden z drugim ubrał, panie, włosy takie jakieś, panie, że sama nie wiem, i skąd wraca o tej porze, z pracy?, daj pan spokój panie, przecież takie to nie pracują, narkomani panie! Nie zauważyła nawet, że do kasy doszła i jej kasjerka zwróciła całkiem, że uprzejmie uwagę. Mogę panią skasować?, bo kolejka przecież czekała, a ona spojrzała na kasjerkę i ją poniosło, że się cała zaczerwieniła. Taka młoda i taka bezczelna!, do matki też się tak zwracasz?, patrz pan, panie, jakie to się wychowało, puści to kiedy pierwsze?, gdzie tam!, pcha się od razu, ledwie się drzwi otworzą, a już leci byle szybciej, jak tylko wolne miejsce, to zajmie od razu i potem się patrzy w okno, miejsca nie ustąpi, a ty stary człowieku stój, żadnego szacunku, a gdyby nie my, to by nic nie mieli. Niechże pani zapłaci i się przesunie. kolejka też zaczęła zwracać uwagę, bo kolejce było to przecież na rękę, żeby kolejka nie stała, pani Tańculowa poburczała, poburczała, ale wreszcie wyszła ze sklepu i od razu do jakiejś kobiety. Widziała pani?, ledwie to od ziemi odrośnie, a już jakie pyskate, starszego nie uszanują! I poszła do pawilonu handlowego. A w pawilonie pani Gądkowa stoi i coś ogląda. Pani Tańculowa już miała podejść i powiedzieć dzień dobry, ale się szybko zreflektowała, że jej nie wypada. Bo jak to wypada, żeby ona tak pierwsza, gdy jest starsza? A pani Gądkowa nawet jej nie zauważyła, tak się uporczywie wpatrywała w płaszczyk, nie mówiąc nawet o powiedzeniu dzień dobry. O, to ty taka jesteś wielka pani, pomyślała sobie pani Tańculowa, że niby się tak w płaszczyk wpatrujesz, bo jesteś taka nim zainteresowana, już ja tam wiem!, mój ty boże i ja jej będę dzień dobry mówiła pierwsza, o nie! Jeszcze takiego czegoś w filmie nie pokazywali, żebym ja pierwsza dzień dobry mówiła! I pani Tańculowa postanowiła sobie, że kłaniać się nie będzie, a już na pewno nie pierwsza. O Jezu! Z tego wszystkiego, to aż jej ciśnienie skoczyło! Potem, dwa stoiska dalej, pan Nowak czajnik elektryczny oglądał z półki. O, dzień dobry panu już z daleka zawołała pani Tańculowa. A wie pan?, mama mi umarła, a kiedy?, będzie z dwa tygodnie temu, ano, już chorowała, już jej się żyć nie chciało, narzekała, że ciężko jej chodzić, jeść nie chciała, tak mi jakoś dziwnie, aż się otrząsnąć nie mogę do dzisiaj, tak mi w głowie huczy, a słyszał pan, że Kuźma nie żyje?, tak, z moim mężem na walcowni robił, i to już pół roku nie żyje, spotkałam go, jeszcze jak wróciłam jesienią z sanatorium, i mi mówi: byłem u lekarza na badaniach, i co dopytuję się, rozcięli, popatrzyli i kazali do domu wracać, już nie ma co leczyć, mówią, to wróciłem, i za jakiś czas taka wiadomość, klepsydra na klatce, trzydzieści lat wysługi na hucie, z moim starym robił na zmianie, no, byłam na pogrzebie, z naszej klatki kilka osób było, dość miły pogrzeb, i wie pan?, cukier mi się podniósł, nie wiem dlaczego,;a mówię, Jezusie ty mój, co to człowiek ma z tym wszystkim, panie, ja panu jeszcze powiem, co ja widziałam, już nawet nie chcę mówić w jakim supermarkecie, przy mnie dziewczyna brała sałatki i przeklejała datę ważności, ja rozumiem panie na dżemie, na majonezie, na takich produktach, które mogą jeden dzień dłużej, ale na sałatkach? to one się przecież najszybciej psują, mój ty boże, a wie pan?, ja już nie chcę jeździć windą, bo tam czasem brzydko pachnie, ale co mam zrobić, no co?, na nogach iść do góry?, panie już nie te lata, ale ja wiem czemu tak, tak brzydko pachnie, pan wie?, nie?, ja nie chcę mówić, ale ja wiem czemu, z czwartego piętra, wie pan o co chodzi?, no taka jest prawda, a ty człowieku musisz to wszystko znosić, matko boska, już pan idzie?, no ja też będę szła, trza coś zrobić w domu przed świętami, coś ugotować, posprzątać, pani Tańculowa wyszła i poszła w kierunku apteki, a na skrzyżowaniu stały pielęgniarki i blokowały. Blokują rzuciła do pana z pieskiem. Te france, nie ma żadnego prawa u nas! żeby kto powiedział: nie ma blokowania i koniec!, na kolegium brać od razu, co im się nie podoba, wiecznie źle, przyjdzie Unia to wam da!, skończy się blokowanie, pan się spojrzał na nią, jak pies zrobił kupę, to go ściągnął i poszedł. Pani Tańculowa mimochodem spojrzała na kupę i od razu pomyślała, że te kupy to mają fatalny wygląd dla otoczenia. Pani Tańculowa weszła do domu, stękając przy tym i wzdychając, a mąż naćmagowany oglądał telewizor, tak, że się od razu nie odzywał, żeby się nie zorientowała, bo ten spirytus do placka, to cały poszedł. Wiesz spotkałam w sklepie Gądkową, ale udawała, że mnie nie widzi, taka była zajęta, to co ja mam jej się ukłonić, a daj mi spokój, wielka pani się znalazła, a ty cały dzień przed tym telewizorem, jak ci się tak chce?, zamiast gdzieś wyjść, popatrzeć, przewietrzyć się, to siedzisz cały dzień i oglądasz to pudło, nic nawet nie posprzątane, nic nie zrobione, obiad zjadłeś?, a pewnie, a kto by ci podał, sam se nie weźmiesz, bo to za ciężko iść do kuchni i podgrzać sobie, oj co ja z tobą podżyję, taki Gucwa od rana chodzi, w sklepie był, wybierał coś, on to potrafi, żona to ma z niego pociechę, pójdzie, przyniesie, pozałatwia, wszystko zrobi. Cicho bądź, bo oglądam ważne wiadomości ze świata zgasił wreszcie żonę pan Tańcula i wsłuchał się chciwie w informacyjny szum. A jak się zrobił głodny, przygrzał sobie kiszki i zjadł z chlebem posmarowanym margaryną, a potem włączył żonę, żeby pozmywała. Ale ten czas popierdala mówi do niej na dzień dobry. Przed chwilą kronika, a już wiadomości. No, odparła pani Tańculowa, jak tylko zaczęła trybić. Czas nie pyta, nie stoi, dodała, a pan Tańcula pomyślał, że żona mu się zepsuła i aż się wzdrygnął, że się jej coś zluzowało w palniku, że ona takie wulgarne słowa zna, bo takich słów wcześniej nie znała, ale nic nie powiedział, po co budzić licho jak śpi, nie?, a pani Tańculowa jak jej już zasilanie całkowicie wróciło, i czerwona kontrolka rozbłysła na dobre, wzięła siatki i sru, poszła, chociaż nie pora, na bazar coś kupić. Tak było.

Pełni współczucia sąsiedzi.

Ta? Dzień dobry, mówi Edek Kluba, czy to mieszkanie państwa Rychlickich? Ta. Z panem Rychlickim można mówić? Z którym? Z tatą. Ojciec śpi, zmęczony był Sławek jedną ręką trzyma telefon, a drugą grzebie sobie w nosie. A to ja chciałem tylko powiedzieć, bo nie wiem, czy on wie, ze Gieniu Zając nie żyje. No odpowiada Sławek i usiłuje strzepnąć kozę z palca. Z głębokim żalem zawiadamiamy, że po długiej i ciężkiej chorobie. Ukochany mąż i tatuś, dziadzio i pradziadzio i kawał kutasa jak każdy. Ojciec będzie jutro na pogrzebie. Aha, to się tam pewnie spotkamy i trzaska słuchawką, że nie wiadomo, czy skończył, czy trzyma wciąż jeszcze, czy to się tylko tak wydaje, czy nie. Długoletni pracownik Kombinatu Metalurgicznego HTS. Ale pan Rysiek tak naprawdę, to jeszcze nie spał. Tylko oglądał wieczorne wiadomości i słychać go było chyba na pól bloku, tak komentował wszystkie wydarzenia, bo tak go to wszystko bolało, co z tym krajem wyprawiają. Cooo? co oni mi tu pokazują w tym telewizorze, że Wajda dostał nagrodę, a gówno mnie to obchodzi! A pani Ryśkowa go tonuje. Nie możesz tak mówić. Ale on już tam wie lepiej. Aaa, ić ty!, będziesz mi głupio gadała, co tam był za telefon? Zmarł w wieku 66 lat, opatrzony świętymi Sakramentami. Pogrążeni w smutku. Rodzina i cała zagadkowa masa spadkowa. Nawet piędź ziemi nie zostanie tak rozdrapią jak głodne kruki. Dzwonił jakiś Kluba, pytał się czy wiesz, że Zając nie żyje. Gienek Zając? Nie wiem, chyba. Gienek, bo kto, jakżesz ja mam nie wiedzieć, jak widziałem jak go z klatki wynosili. Wdziałeś jak go wynosili?, jak?, w worku? to od razu pobudziło w Sławku coś takiego, jakąś strunę ciekawości, tak że chciał bardzo wiedzieć, jak to było, czy na noszach przykrytego? No, kiwa głową pan Rysiek, co ma oznaczać, że wie i zna. Wracałem z bazaru zaczyna po chwili zadumany, grzebie ręką w pamięci podręcznej. Bo po coś tam byłem, sam nie wiem po co i szedłem koło sklepu za ulicą, przechodzę koło wystawy, patrzę na mięsny i akurat mi się taki smak na kiszkę zrobił, że aż mi ślina leciała, ale jakoś nie wszedłem, aa, myślę se, nie wejdę, tylko idę dalej, a pod klatką stoi Marzec i on to wszystko, mi mówi, widział i mi szczegółowo opowiedział. I żeś piany do domu wrócił wtrąca pani Ryśkowa znad kolorowej gazetki kobiecej. Ja żem piany do domu wrócił?, tyś to mnie chyba jeszcze pianego nie widziała, irytuje się pan Rysiek. No ja żem cie pianego nie widziała?, a co było w piątek? Piątek to był piątek i piany też nie byłem. A jaki byłeś, jak nie piany, co?, tylko żeś kurwował, że cie cała klatka słyszała, że mi wstydu narobiłeś na całą Matkę, wstydu nie masz za grosz!, kto to widział, tak się upić i potem belendać się po Matce w majtkach, to ja już nie wiem, czy tobie się na rozum rzuciło, czy co, zamiast siedzieć w domu jak normalny człowiek, ty łazisz po Matce i klniesz. A cicho już cicho. Co cicho, co cicho!, ja ci dam cicho! Człowiek sobie jednego piwa nie może wypić, to zaraz wielkie łojoj. No jednego piwa, ja już tam wiem, co to jedno piwo znaczy, żebym ja potem musiała to znosić, te twoje krzyki i kurwowanie. Ty się i tak ciesz, żeś na mnie trafiła. A z czego ja mam się cieszyć, co? Ty mi nawet nie mów z czego, jak ty powinnaś dziękować, że masz takiego męża, pieniądze ci do domu przyniosę wszystkie, to się tak wydaje, ale to jest wielkie szczęście, bo jakbym tak lubiał wypić, to co by się dopiero działo, i wszystko ci w domu zrobię, a ić do Mierzwy i się zapytaj, czy on potrafi uszczelki w kranie wymienić, albo kafelki położyć, słyszałaś, co powiedziała Markowa?, jak weszła do łazienki, to ją zatkało, tak ładnie, powiedziała przecież: o boże, jak to ładnie u państwa w łazience, no widzisz, a kto ci jeszcze kibel przetkał w poniedziałek, jakby nie ja, to byś biedna była, wszyscy byście tutaj biedni byli, kit byście z okien jedli. Już ty się nie bój oto!, już ja bym se dała rade, boże a bo to dużo trzeba. No, dużo trzeba, ty masz pojęcie, o czym ty mówisz. Nie, ty masz za to pojęcie, jak się napijesz. Ale już cicho być, bo w dzienniku coś ważnego jest. Co już nawet słowa powiedzieć nie można? I słychać szum bieżących informacji z dziennika. Pan Rysiek słucha i kurwuje co oni z tą Polską robią. Ojciec, ten Kluba powiedział, że się spotkacie jutro na pogrzebie rzuca Sławek. No spotkamy się, jak do jutra dożyję, stęka rozłożony na łóżku w pokoju. Trzydzieści lat na jednej zmianie. Juchcił te papierosy jeden za drugim jak fabryka. I co z tego. Inni palą i dobijają osiem dziesiątki. Operację miał miesiąc temu i wyglądało, że wszystko dobrze. Przedni płat płuca mu wycieli. To ja już wiedziałem co z tego będzie, tak do siebie pan Rysiek gada pod nosem. Trzydzieści lat na jednej zmianie, ty wiesz co to jest? Potem długo w noc, na meblach się odbija poświata bladego, zimnego światła, tak jak czasem używają do trucia owadów Pan Rysiek ogląda telewizję. Patrzy na dziewczęta, jak wskakują do wody w swoich skąpych strojach kąpielowych i rozmyśla nad tą niebywałą sytuacją. Wczoraj żem tego, salcesonu zjadłem i miałem taką noc niespokojną. wzdycha Jednak wieprzowe, to już nie dla mnie. Dziś też coś nie może spać. Czasami tak na wiosnę bywa, ze się przy takiej pogodzie ni jakiej spać nie chce. Sercowa taka pogoda. Wrzodowcy też mają przesrane. I inni też. Po kolei. Wszyscy. Jak leci. Ale iwie coś serce boli, stęka i sucho kaszle, żeby potwierdzić na własne i Sławka oczy, że coś z nim jest nie tak. Widzisz jak kaszle? Widzę Slawek patrzę na ekran i się dalej nie odzywa, bo co ma powiedzieć?, i tak co powie, to pan Rysiek będzie wiedział swoje. Łamie mnie i głowa boli, pogoda się zmieni, dodaje pan Rysiek spod koca. Widzisz jak kaszlę?, widzisz? No, potwierdza po raz drugi Sławek. Widze, i zaczyna się mimochodem zastanawiać ile z tego by mial, z tego odszkodowania za zejście ojca i co by sobie za to kupił, buty?, sprzęt?, kolumny?, używany samochód? Widze, widze. No widzisz, nic i nic, pókim zdrowy, to zdrowy, aż wreszcie, jak do mnie przyjdzie, to tylko raz, mówi. Jeszcze wam tylko kuchnię chcę pomalować, żeby było ładnie i nowe okna wstawić, potem to już na tamten świat. A po co ty chcesz te okna wstawiać? pyta Sławek. Warto w to inwestować?, przecież to się niedługo rozleci, zresztą ja tu mieszkać nie będę. Nie będziesz?, a kto tu będzie mieszkał?, źle ci?, wszystko tu masz, sklepy blisko, osiedle spokojne, blok nie jest taki spaprany jak niektóre, czystość tu w miarę jest, mieszkanie całe zrobione, kuchnia tylko została, a łazienka taka, że idzie pozazdrościć, myślisz, że tak ludzie to dobrze mają?, ja chodzę po domach i widzę jak ludzie mają, jeden syf, a ty narzekasz, ze mieszkać nie będziesz, gdzie ci będzie lepiej? A dajże ty mi spokój, odpowiada Sławek i podnosi się z fotela. Zgasić?, pyta, bo już mu się chce wyjść. Nie gaś, daj mi tutaj pilota, to puszcze se tak cichutko i tak se będę drzymał. Pan Rysiek bierze pilota i naciska go krzywiąc twarz, zdenerwowany, bo coś pilot nie łączy. A przełącz żesz się, naciska te przyciski poruszając rytmicznie dłonią. A cóż to, a kiszta pieron z tobą, no. Przełączyło się. Dobra. Teraz kuso ubrane dziewczęta paradują w kółko na takiej szarej platformie. Miasto. Nowa Huto. Wielka płyto. Cóżeś ty za pani. Że za tobą poszli, że za tobą poszli, chłopcy malowani. Wszyscy jak jeden mąż. Wszyscy za jednego. Trzydzieści lat wysługi na walcowni. Z najgłębszym bólem i niewysłowionym żalem zawiadamiamy. Najukochańszy mąż, tatuś i dziadzio i kawał kutasa jak chyba każdy, nie? No nie jest tak? Emerytowany, długoletni pracownik. Po długiej i ciężkiej chorobie. Niech mu ziemia w gardle kością, zresztą, nieważne. Pogoda zrobiła się zimowa. Marzec, wiosna za pasem, a tu deszcz, śnieg i dwa stopnie na plus. Pogoda dla blacharzy. Jak ty się ubierasz?, pyta Sławek matki, gdy tak siedzi.na tym bezrobociu w kuchni i je jajecznicę. W taki szalik? A jak ty się ubierasz, odpowiada pani Ryśkowa. Ty się lepiej popatrz na siebie. co ty się ubierasz?, pyta pan Rysiek żony. Coś ty se za kapelusik znalazła? No jaki? Jakiś taki dziwny., z takim belosem z tyłu, pan Rysiek się krzywi, bo wie, jak coś takiego może zostać odebrane przez społeczeństwo, jak, a nawet nie chce mówić jak. Ubierz się jakoś, do ludzi idziesz. Tobie, to się zawsze nic nie podoba, pani Ryśkowa się denerwuje, bo społeczeństwo, którego idee nosi wewnątrz siebie, akceptuje ten rodzaj kapelusików. Wszystko ci źle! Do ludzi idziesz to musisz jakoś wyglądać, chcesz żeby powiedzieli, że o ciebie nie dbam? No już ty o mnie dbasz najwięcej, w płaszczu czwartą zimę chodzę. To ić se kup nowy. No ja se kupie, nie wiem za co. Wiesz gdzie są pieniądze, to weź i ić se kup, a jak trzeba będzie to z książeczki weźmiemy. A przestałbyś tak gadać byle tylko gadać, a co ty sobie zakładasz? No szalik. Jaki ty sobie ten szalik zakładasz, taki? A jaki mam założyć? Nie taki, ten jest brudny, masz tam w szafie nowe, ładne szaliki, to chodź w nich. Pan Rysiek wyciągu z szafy nowy szalik i mamrocze pod nosem, że za duże dziury ma. I spodnie masz takie na kolanach wyciągnięte i brudne. Gdzie brudne, tyle to nic, otrzepuje spodnie z białego osadu i poprawia na kolanach. Co ty chcesz? Pani Ryśkowa nie odpowiada, tylko wychodzi gotowa na klatkę. Już wychodzisz?, przecież autobus dopiero o dwunastej. O dwunastej, to on odjeżdża, to trzeba chyba wyjść wcześniej. Poczekaj jeszcze chwilę, nie będziemy jak głupi stać pod klatką, wczoraj przyjechał o dwunastej i dopiero się ludzie zaczęli schodzić. Wczoraj też był? Był, do Żaby, to nie wiesz?, z drugiej klatki, zawiózł wszystkich na cmentarz, przywiózł z powrotem. Podjechał pod klatkę, specjalniem się od okna odsunął, żeby mnie nie widzieli. Czemu? to Sławka zaciekawiło, bo lubi filmy grozy. Jakże to, ludzie wracają z pogrzebu, a ja tu mieszkanie komuś robię. No to co?, przecież go nie znałeś. Eee, jak to tak, jak wszyscy byli, Bolak, Stankiewicz, Kamiński, a ja mogłem pójść, to tak nie wypada, no nie wypada ci mówię, żeby tak widzieli, a jak Cieniuszek dzwonił, to żem nie otworzył, bo stał tam z Bolakiem na parterze, dopiero jak winda pojechała do góry, to otworzyłem, a po co mi mają później gadać, że tu pogrzeb, a on mieszkanie remontuje. Jakiś obcy facet, a ty się przejmujesz. Obcy nie obcy, sąsiad z drugiej klatki, to prawie jakby w sąsiednim domu mieszkał, to tak nie wypada nie iść, masz jakieś drobne, złoty czy dwa na tece?, bo piątki przecież nie dam. Ja mam dwa złote, pani Ryśkowa grzebie w portfelu i wychodzi raz jeszcze gotowa na klatkę. Pan Rysiek wychodzi za nią.

Sławek przez okno, robi kulkę z kozy i pstryka nią gdzieś w powietrze, ale autobusu jeszcze nie ma. Tylko jakiś facet chodzi kolo zaparkowanego krzywo na chodniku Zuka i krzyczy: ziemniaki.

Po sąsiedzku

Trzeba korzystać z życia, myślał Heniek, a myśl ta dodawała mu nienaturalnej precyzji ruchów i niezwykłej ostrości widzenia rzeczy takimi jakimi są naprawdę, otwierając powoli kluczem mieszkanie, nie ma na to innej rady Nie spróbujesz, nie posmakujesz, nie będziesz wiedział. I co ci z takiego życia? Ani się człowieku nie obejrzysz, a tu już się człowiek starzeje, i ani człowieku nie będziesz znał, co jak wygląda. Teraz przynajmniej będę miał jasność, skwitował swoje rozmyślania Heniek. Drzwi otwarły się na oścież, ukazując przestronne, ładnie. umeblowane i zadbane, czyste wnętrze. Fiu, fiu, zdziwił się przyjemnie Heniek, no, jak w górach wszystko kurde w drzewie, boazeria od góry do dołu, na suficie drewniane kasetony uformowane w sympatyczne kwadraciki, elegancko!, pięknie, że aż pan bóg mięknie, ale na podłodze za to, patrzy Heniek, panele, porażka!, nie parkiet, ale panele!, no właśnie, nie parkiet, kiedy on, Heniek, tylko parkiet panie, żadne tam panele! Parkiet i już! Taki był i co mu zrobisz? Dobra, pomyślał, stojąc wciąż w korytarzyku, Heniek, trzeba energicznie przejść do rzeczy Po pierwsze sprawdzić zawartość lodówki. I co my tu mamy? Nic specjalnego. Kawałeczek szynki, pasztetowa, kiełbaska, serek topiony tylżycki, coś takiego w słoiku, co wygląda jak śliwki, ale to śliwki nie są, jakieś puszki, musztarda i kielecki. Nic specjalnego, a jednak Heniek nie mógł sobie odmówić życie krótkie!, żeby nie upalić kawałka kiełbaski i go nie spróbować, zanurzonego uprzednio po uszy w majonezie. Zawsze to u kogo inaczej smakuje! A kuchnia taka sobie, zwyczajna, nawet u nas, w mieszkaniu, lepsza!, spoglądał na to wszystko z nieukrywaną satysfakcją Heniek i czuł się prawdziwym mężczyzną, bo to nie są kafelki, to jest dziadostwo!, położone byle jak, to tu, to tam, nieco krzywo, no i bez żadnego gustu, on lubił niebieskie, do kuchni, tylko niebieskie, żadne inne!, a nie takie jakieś brązowawe, sraczkowate, a ić ty, nawet mi nie mów! Po kuchennym rekonesansie przeszedł mechanicznie rozglądnąć się do dużego pokoju. Stanął tak w drzwiach, popatrzył z grubsza na meble, na ściany, na sufit, na dywan i nagle go takie jakieś uczucie złapało za gardło, że zaczął gmerać jak nakręcony po półkach, ot tak na ośIep, nie żeby czegoś szukał konkretnego, ale jakoś tak, nuż coś się znajdzie. To wziął do ręki, na tamto popatrzył, co innego potrzymał dłużej, żeby poczuć ciężar. I wszystko się starał układać w taki sam sposób, w jaki było wcześniej ustawione, żeby się wydawało, że nikt nic nie ruszał. W książkach grzebał, albumy kartkował, szukał, patrzył za jakimiś papierami, bo czasami się je tak chowu, żeby się wyprostowały między stronicami, ale nic takiego nie było. To gdzie oni to wszystko mają?, Heniek był cokolwiek rozżalony, przynajmniej żebym znalazł odpis z aktu małżeństwa, to już by coś było, to już by coś wniosło do całej sprawy, coś by się wyjaśniło, wiedziałby przynajmniej, jak tą całą sprawę traktować, bo tak, to jak?, żona to, czy konkubina?, no nie wiadomo, a tacy ci nie powiedzą, jak się sam nie dowiesz, nie powiedzą ale Heniek już jedną decyzję o przyznaniu alimentów znalazł przypadkiem w zsypie, no i co na to powiesz, jak taki mądry jesteś? Potem rzucił okiem, a tu koło yideła stoi rząd kaset, no to Heniek dawaj, szukać pomiędzy nimi, czy nie ma jakiś pornosów filmów pochowanych, albo jakiś innych dobrych sensacyjnych. Szczególnie szukał tam z tyłu, gdzie trudno sięgnąć, bo tam się najczęściej chowa takie rzeczy ale nic nie było. Eno co jest, pomyślał Heniek strapiony i rozczarowany jak pies, nic tu nie mają!, i byłby się biedak na to wszystko ostro podkurwił ale nagle sobie przypomniał: ano tak!, byłby przecież zapomniał o najważniejszym!, jeszczem barku nie sprawdzał! W barku stał stock, napoleon, szampan, jeden, drugi, trzeci, wódka, nalewka. Stock czeski, fuj spirytus z bejcą, taka prawda!, napoleon też nie lepszy, przygraniczny, tak ocenił krytycznie zgromadzone dobra Rysiek, a szampany ruskie, nic specjalnego, u niego, Heńka, w barku, proszę, wino francuskie, a jak!, w końcu zmierzamy do Unii, tak jest, czy nie? Słowem, ekspertyza na minus! I to go też uspokoiło, że u niego nie tak źle, jakby można sobie pomyśleć, co by chyba nieodmiennie wskazywało, że życie jakoś mu się udało. Ale też zaraz zaczął macać machinalnie butelki, czy jakaś nie jest rozpieczętowana, i czy by z której nie ulać, gdyby rozpieczętowana była. Jedna szczęśliwie napoczęta była, no to Heniek rad nierad musiał ulać zdrową dawkę i sobie strzelić, ale zaraz nalał wody do równa dla niepoznaki, głupi to on nie był, nie myślcie sobie!, a potem rozebrał się do majtek, rozsiadł w fotelu jak jakiś basza, jak sobie na to nie mógł pozwolić u siebie, i pstryknął pilotem. Pomieszczenie wypełniło się równomiernie istotnymi faktami. Pogłośnij, powiedział do żony, której tu nie było. Jeszcze! Czy tyle ci wystarczy, spytała żona. Czy już jest dobrze? No, odparł. Fakty w systemie dolby serand, to kurde lubię! I nagle natłok intensywnych doniesień, wiadomości i relacji doprowadził go do wrzenia. raptem ta nieśmiałą myśl, z którą tu wszedł, a którą odsuwał od siebie jak najdalej, w najgłębsze zakamarki poskręcanych kabli, by czerpać z niej długotrwałą słodycz, nabrzmiała nieznośnym, pulsującym czyrakiem w jego palniku. Podejdź tu i zdejmij mi majtki, powiedział, śliniąc się, do żony, której tu nie było. Szybko! Nim jednak zdążyła odpowiednio zareagować, pobiegł jak oparzony do łazienki i nieznośnie podniecony wizjami masowych czystek na Bliskim Wschodzie, defekował na stojąco, trafiając gdzie popadnie, na sedes, na kafle. Obniżki cen paliw i zwolnienia grupowe, mamrotał oszołomiony i nieprzytomny z rozkoszy potrząsając nabrzmiałym glusiem. Tragedia porzuconego dziecka w Konstancinie, strajk rozczarowanych rolników, aj! katastrofa samolotu we Włoszech. usłyszał i ledwo zdarzywszy podetrzeć się jako tako, naciągnął majtki na tyłek i pobiegł do dużego, zainteresowany niesamowicie i już zaczął żałować, że nie trochę poczekał, że się nie powstrzymał, wszystko wówczas byłoby dużo bardziej przyjemne, jeszcze bardziej satysfakcjonujące, oj!, ale tak to właśnie w Życiu bywa, kurwa!, zawsze pozostaje ten niedosyt, to uczucie niespełnienia! Ech, Heniek nie miał w życiu szczęścia do kobiet. Spuknij tam za mną, powiedział jeszcze do żony, której tu nie było. Zrób to!, słysząc dźwięk własnych słów w pustej, wypełnionej zwiastunem przerwy reklamowej, przestrzeni pokoju, poczuł się wypalony i smutny. Poczuł się taki jakiś nieswój, że aż odeszło mu ochota na podlewanie kwiatków, sprawdził tylko palcem w stojącej najbliżej doniczce, czy roślinki mają sucho, ale ziemia była wilgotna. I pomyślał sobie, że jeżeli teraz nie podleje, to wcale nie będzie wyglądało na to, że kwiatki były podlewane dawno, a wręcz przeciwnie, będzie to wyglądało, że są pielęgnowane właściwie, to znaczy z umiarem, bowiem zbyt częste nawadnianie kwiatków i roślinek doniczkowych także im nie służy, nawet w tym sprawach należy kierować się regułą złotego środka! Ta myśl pokrzepiła go na tyle, że zdecydował się opuścić mieszkanie państwa sąsiadów, przebywających obecnie na długim zasłużonym urlopie w miejscowościach charakteryzujących się ładnymi widokami i czystym powietrzem. Coś żeś tam długo te kwiatki podlewał, spytała się zaraz żona jak wrócił do mieszkania, bo coś musiała powiedzieć, żeby sztucznie podtrzymać konwersację, ale też była trochę ciekawa, czemu tak długo te kwiatki podlewał. A Heniek jakiś taki był rozluźniony filozoficznie, no i bogatszy znacznie o tą wiedzę, co sąsiad ma i gdzie, odpowiedział jej spokojnie, z takim doświadczeniem Życiowym. Mają dość dużo kwiatków wiesz?, i zaczął jej opisywać, że wcale tak dobrze tam nie ma, jak u nich, nie takie frykasy, jakby się wydawało, a noszą się jak paniska, wyższe wykształcenie, psiakrew., i byłby mówił dalej ale nagle jakiś się ruch na klatce zrobił, winda stanęła na piętrze i Heniek momentalnie jak stał jeszcze w przedpokoju, to przywarł szczelnie do judasza, żeby dokładnie widzieć, co też się dzieje na korytarzu. Kto tam jest?, spytała ciekawa teraz żona, a Heniek tylko ją uciszył: ciii. oni Mieli wrócić dopiero za trzy dni, no coś podobnego powiedziała zdziwiona żona. Widocznie coś im musiało wypaść, kto to widział, człowiek sobie odpocząć od nich nie może, skaranie boskie. A dobrze!, odpowiedział buńczucznie Heniek do żony. Skończy się to podlewanie, nic z tego człowiek nie ma, nawet na kawę nie zaproszą, a mogliby, bo mają!, i pomyślał sobie z ulgą, że wiedział, kiedy od nich wyjść ale też zaraz sobie coś niejasno przypomniał. Spuściłaś za mną, spytał żony z ni to nadzieją, ni to żalem, w głosie. Jak prosiłem? Co? odpowiedziała pytaniem żona. O co ci chodzi?, idź im lepiej oddaj klucze. Ale Heniek już tego nie słyszał, tylko mu się jakoś tak zrobiło dziwnie sucho w ustach, tak sucho, jak to czasem się dzieje, gdy po wariacjach wieczoru, rura ranem smaży niemiłosiernie, i to tak smaży, jak jeszcze nigdy nie smażyła, a nogi są jakieś takie miękkie, nijakie, wiotkie, jak u gumowych pacynek, gdy nie chcą prosto stać, te buble francowate.

Odwiedziny.

W trzeci dzień świąt, bo wiadomo, że w drugi to nie wypada, wpadli z wizytą znajomi. Pan Gienek siedział i zapamiętale oglądał telewizor. Kto przyszedł? Państwo Męczarscy z synem. Kto? No dobra. Trudno. Się mówi, a żyje się dalej. Państwo Męczarscy zdjęli jak się należy buty, chociaż pani Halinka przekonywała ich kurtuazyjnie, jak tylko mogła, ze żaden kłopot, że naprawdę nie potrzeba ściągać butów, ale państwo Męczarscy wiedzieli, że taki jest obyczaj i nie należy go zmieniać, a zapewnienia gospodyni, że nie trzeba ściągać butów, należy potraktować tylko i wyłącznie jako uprzejmość i dowód sympatii. Słusznie! Uśmiechnięci ściągnęli buty. A potem przeszli do dużego, bo tak też im pani Halinka powiedziała: no przejdźcie do dużego. Przynieś jakiejś wędlinki, sałatki, no co tak siedzisz, zwrócił się pan Gieniu do żony, chociaż nie siedziała. Przecież widzisz, że goście głodni. Ale państwo Męczarscy na te słowa zaczęli zgodnie z niepisaną tradycją zapierać się, że głodni nie są, chociaż specjalnie nie jedli u siebie sytego obiadu, żeby sobie zostawić miejsce na ewentualne przysmaki. Gospodarz oczywiście nawet nie chciał słuchać, że państwo Męczarscy głodni nie są. Na co oni jeszcze bardziej zapewnili, że w żadnym wypadku głodni nie są, obiad przecież jedli przed wyjściem. Na te słowa gospodyni zaczęła nalegać, że koniecznie muszą coś skosztować. Po rytualnej grzecznościowej wymianie zdań, goście usadowili się za szeroką ławą, a pani Halinka nakroiła, przygotowała, zaparzyła kawy i herbaty przyniosła, rozstawiła i zachęciła do konsumpcji. Z początku nieśmiało, ale jednak, zabrali się goście do kosztowania potraw pani Halinki. A Syn państwa Męczarskich siedział i nic nie jadł. Pani Halinka widząc, że syn państwa Męczarskich siedzi i nic nie je, jakby go to nie cieszyło, zaczęła się go pytać, do której klasy chodzi, i że jest już duży, ale on nic nie mówił. no co on taki nieśmiały, czy co, próbowała, w związku z tym, zażartować pani Halinka. Ale przecież ty nie jesteś taki nieśmiały powiedziała pani Męczarska patrząc na syna. No weź nałóż sobie wędlinki, czegoś, sałatki, bardzo dobra sałatka. No nałóż sobie sałatki, powiedział pan Męczarski i nałożył synowi na talerz sałatki. Masz jedz. Ale syn nie jadł. Jaki on grzeczny, powiedział pan Cieniu, myśląc wstrętny bachor pomyślał, a może on chce placka? Może placka zjesz, spytała pani Męczarska. Masz zjedz sobie placka, makowiec, pyszny, podała. synowi talerzyk z makowcem. No dajcie mu spokój, niech sobie chłopak zje w spokoju. na wesoło próbował zamknąć sprawę pan Cieniu. Jak będzie chciał, to sobie sam weźmie. Co nałożyć ci kiełbasy?, masz, i nałożył synowi kiełbasy pan Męczarski, Jedz, dobra kiełbasa. Bardzo dobra, pokreśliła pani Halinka. Kupiłam ją na targu, wiejska, prawdziwa, droga. Ale syn państwa Męczarskich nie jadł. Bardzo dobrze się uczy, powiedziała pani Męczarska. W szkole same piątki. Taak?, spytała z uprzejmym niedowierzaniem pani Halinka. Same piątki, potwierdził pan Męczarski. Bardzo dobrze się uczy. Taak?, spytała ponownie z uprzejmym niedowierzaniem pani Halinka. To bardzo ładnie, to jest pociecha z niego, ale czemu on nic nie? No czemu nic nie jesz, zapytała syna pani Męczarska. Jedz. Jedz, dodał pan Męczarski, świadomy faktu, że jak się do kogoś przychodzi w odwiedziny, to trzeba jak najwięcej skorzystać, zwłaszcza, że obiad nie był syty. Jedz, nie wstydź się, powiedziała pani Męczarska. Czego ma się wstydzić, próbował zamienić to w żart Męczarski. Ale przecież on się nie wstydzi, uśmiechnęła się pani Halinka. Przecież on jest duży, do której klasy chodzisz? On już chodzi do szóstej klasy, odpowiedziała pani Męczarska. A dobrze się uczysz?, spytała pani Halinka. Taki grzeczny, duży chłopiec, na pewno uczy się dobrze. Tak, tak, uczy się bardzo dobrze odpowiedział pan Męczarski. W zeszłym roku świadectwo z paskiem przyniósł. No jedz, żebyś był silny i się dobrze uczył, powiedziała pani Halinka. Zobacz jak tata je powiedział pan Męczarski i uniósł widelec w wędliną do ust. Zobacz jaka dobra wędlinka, to mówiąc zrobił taki odgłos ustami, który miał wskazywać, że wędlina jest dobra. Ale syn, jak nie jadł, tak nie jadł. Jedz, bo w domu takich dobrych sałatek nie będziesz miał, ostrzegła pani Męczarska. Zobacz jakie to są dobre sałatki, wskazała na półmiski. Z groszkiem, z kukurydzą, naprawdę dobre sałatki. Pyszne sałatki, z ogóreczkiem, dodał pan Męczarski. Mama ci takich nie zrobi, powiedział patrząc na żonę, czy się nie obrazi, ale miał nadzieję, że ona zrozumie, że powiedział to, bo tego wymagała od niego sytuacja. Hmn, westchnęła pani Halinka, patrząc na syna państwa Męczarskich. No już niech sobie tam zje, co będzie chciał. O Jezuu, zjedz coś wreszcie, powiedziała zdenerwowana już pani Męczarska. Może jajko w majonezie? zapytał pan Męczarski. No tego nie chcesz, tamtego nie chcesz, to co w końcu chcesz, jego również zaczęła ogarniać irytacja. Pepsi, odparł syn państwa Męczarskich. Na te słowa pan Gieniu odkręcił butelkę, że aż zasyczała i nalał synowi państwa Męczarskich pepsi aż po brzegi, a syn państwa Męczarskich to od razu wyduldał, jakby przez tydzień picia nie widział. Goście zjedli, wypili, pooglądali telewizję. I poszli. Pan Gieniu spojrzał na stół pokryty brudnymi talerzami i zaczął zastanawiać się jaki to miało sens. teraz wszystko trzeba będzie dokładnie umyć, aby ustrzec się przez zarazkami. Na samą o tym myśl, w jego sercu pojawiła się niechęć do świata i żony.

Wszystko mi mówi, że go ktoś pokochał.

Stąd był tak: ja byłem, Mirek z żoną, Stefan, Kolakowie nowym samochodem, nie wiem, czy to punto było, czy co, no i z nim przyjechał też Staszek ze Szklarskiej, ten, wiesz który, dawno go już tu nie było. Przyjechałem tak akurat przed wpół do, jeszcze pomagałem go wnosić, Władek się mnie pytał, jak to było, mówię mu, że nic nie słyszałem, dopiero przyjechałem, no nie wiem, a on, że i tak się dowie, bo był bardzo blisko z nimi, znali się tak, tak był zżyty z nimi, a co mnie to obchodzi, niech się dowie, ale nie ode mnie, ale powiedz, co im odpierdala na stare lata? Deszcz lekko siąpił, tak nieprzyjemnie było, ślisko na drodze, ściemnia się szybko, a jak już przyjedziesz z powrotem, to miejsca zaparkować pod blokiem nie ma, wszystko pozajmowane i nawet parkują tu z innych bloków, jakby nie mieli dość własnego miejsca jakbym takiego przyuważył, to zaraz bym mu coś powiedział, że co, już miejsca pod swoim blokiem nie ma, żeby tu parkować?, to jest mój blok i ja chcę tu parkować i nic mnie to nie obchodzi, że on też chce, no i zostawiłem wreszcie samochód u szwagra przy domu, tam nic mu się nie stanie, a z samego rana po niego pojadę autobusem. Szwagier coś tam ma do roboty na jutro, drzewo jakieś ścinać. Ale jakie? Już się nie pytałem dokładnie o to. Policja stała zaraz tam za Myślenicami, ja już wiem gdzie oni stoją. Ostrożnie zresztą wracałem. Na tej tarnowskiej to jeżdżą jak waryjaty. No i tak. Z tamtej strony cała rodzina, wszyscy na czarno i dzieci na czarno, elegancko, nic się nie odzywali, Bożena też była na czarno, włosy se zrobiła, nawet się jej dużo nie pytałem, nie było kiedy, no co zresztą?, wypadek przy pracy. Wzięliśmy go do góry w czterech. W domu otwarli wieko, palce miał sine, nie wiem, sine, Marian płakał tak jak wtedy u Józka, Galusowa nawet nie, spokojnie stała. Pewnie jej jakieś krople na uspokojenie dali. Jak ona teraz będzie żyła sama, kto do niej pójdzie? Bożena nie, Baśka nie, sama będzie w domu, ktoś tam pewnie zajrzy teraz częściej, żeby się sama nie czuła, Bożena ma blisko, będzie odwiedzać, a po jakimś czasie zapomni, tylko, żeby nie dała komuś pokoju, gdzie on spał, daj spokój. Przez ten deszcz było tak nieprzyjemnie, Marian oparł się o trumnę i płakał, w końcu brat, najgorsza jest pierwsza chwila, to się nie panuje nad tym, za gardło ściska i nic nie poradzisz. Mało osób miało wiązanki, najbliższa rodzina tylko, Kogutowie mieli wieniec ze wstęgą, dobrze, że nie kupiłem. Jak to się stało, to ja nie wiem, jak to?, co to?, auto sobie kupili, Astre nową, Tadek kupił sobie citroena, Wojtek forda, to co on będzie gorszy, musiał się pokazać, że go stać, gdzie on tam jeździł tym autem?, do kościoła i z powrotem, do miasta raz na miesiąc coś kupić, takie duże gospodarstwo, maszyny., warsztat samochodowy w garażu, ludzie przyjeżdżali z różnych stron, dobry mechanik, znany w okolicy, pracować lubił, dużo nie pił, coś tam z sercem miał, świnie też zgrabnie oporządził, czasem powiedział do słuchu, nie żeby go ludzie kochali, ale przyjeżdżali pogadać o tym o tamtym, czasami na kieliszek, córce chałupę obok wybudował, dwie kondygnacje, to już będzie dla dzieci nawet, dość porządny chłop, co się stało?,., jeszcze z nim ona to robiła, zmieniali lampy, jedna, wysoko, rozłożył drabinę, jeszcze mu ona tą drabinę trzymała, żeby nie spadł, potem z drabiny zszedł, złożyli ją, postawili pod szopą i ona poszła do domu, kolację zrobić, a on się zabrał za drugą lampę, na takiej rurze w poprzek podwórka, da się tam wyjść bez drabiny, jest taki lekki spadek, zarzucił sznurek na koniec, na dwa razy, żeby mocniej z drugiej strony., pętla na szyje. łona po jakimś czasie wychodzi, a on wisi.

Nowe pożycie

Jurek i Magda nareszcie będą mieli dziecko! I dobrze! Bo sąsiadom ta sytuacja zdążyła już zbrzydnąć, wszystko w klatce działało bez zarzutu, ściany były czyste, winda nie zanieczyszczona, nikt nie zostawiał otwartego okna w zsypie. Z cudzymi dziećmi wiadomo, klatka wygląda zupełnie inaczej, zawsze przynajmniej coś nabazgrają, a i jest potem kogo za co opierdolić, bo na swojego głupio na klatce krzyknąć, jeszcze wszyscy wyjdą popatrzyć, co się dzieje, i zobaczą, i powiedzą, patrz: jak on na to dziecko krzyczy, co z niego za ojciec!, a potem jeszcze pewnie na dokładkę każą ze spółdzielni płacić za poniesione szkody. To, że wszystkim ta sytuacja zdążyła zbrzydnąć, to raz, a dwa, jak to wygląda, że młode małżeństwo, przecież już ładne kilka lat po ślubie, nie ma przynajmniej jednego dziecka?, no jak to wygląda, powiedzcie mi?, że co, albo ona bezpłodna, albo on bezpłodny, no nie ma innego wyjścia, bo chyba, że są jacyś dziwni, no wiecie jacy. Jurek też miał już dość tej zastałej sytuacji. Co za nuda! Co za bezruch! Przychodził z pracy i od razu, jeszcze nie zdejmując nawet butów, opieprzał żonę za to, że wycieraczka jest przekrzywiona, potem przechodził do tęgo, że ktoś czyli ona, bo kto inny, źle poukładał buty za drzwiami, następnie ganił jej dobór składników obiadowych, by wreszcie wykrzyczeć się, z tegoż powodu, że nalewa zbyt dużo płynu do mycia naczyń, a woda jest za ciepła! I tak w koło Macieja, codziennie! Do usranej, wyplujmy to słowo, śmierci. Jurkowi wszystko tak obrzydło, że doszło do tego, że po powrocie z pracy nic mu się nie chciało, nie mówiąc już o wywoływania sytuacji ogólnego napięcia i nerwowości. A jaki jest wówczas pożytek z małżeństwa, powiedzcie mi, kiedy człowiek nie może rozładować nagromadzonego w pracy napięcia? Żaden pożytek, no taka jest prawda. Pewnie, że kiedy wypił, krzyczał i wymachiwał rękoma ze zdwojoną siłą. Po spożyciu dopuszczał się nawet rękoczynów, które w pierwszej fazie ich skomplikowanych godów, zdawały się być, jak powiew odświeżającego miętowego zapachu. To było wspaniałe przeżycie. Żona niezdarnie zakrywała twarz, dlatego bez trudu mógł dotrzeć do takich delikatnych narządów jak usta, nos, oczy i podbródek. Czuł się wówczas jak młody bóg, dostawał skrzydeł! Cóż, kiedy z wiekiem, radosne podniecenie mija i człowiekowi nic już się nie chce. Niesmak i ogólne zniechęcenie! Magda także nie była z tego wszystkiego zadowolona. Nie odpowiadało jej mianowicie to, że mąż spędza prawie cały dzień w pracy, a kiedy przychodzi do domu, to, że spędza cały czas w domu. Na dodatek prawie z nią nie rozmawia, a jak już rozmawia to, że rozmawia w jakiś taki dziwny sposób. Nie jak normalny człowiek, ale jakoś tak inaczej. Jak? To właśnie nie wiadomo jak. Czyżby mąż nie miał ikry?, zastanawiała się Magda, owszem bywał namiętny i wówczas musiała chronić się przed razami, ale takie chwile należały do rzadkości! W Magdzie, gdzieś w środku wzrastała frustracja, nawet zakupy nie pomagały! A jeżeli chodzi o To, to w kwestii Tego próbowali z Magdą wszystkiego. Nie rajcowały ich dłużej związane z pochówkiem i kremacją zmarłych, perwersje krematoryjne, nie mówiąc o wieszaniu się, przypiekaniu, polewaniu parafiną, no może jeszcze coś by sprośnego wycisnęli z tej nowoczesnej, niedawno zakupionej sokowirówki, może, tylko, że nie bardzo się chciało, taka jest prawda. Pikanteria związku wyparowała niczym alkohol z otwartej i odłożonej na kilka dni butelki. Na dodatek po tych szalonych miłosnych eksperymentach Magda musiała godzinami wyjmować z pochwy różnego rodzaju przypadkowe przedmioty. Co za nuda, próbowali już wszystkiego, a przecież tak niewiele się zmieniło! Czy aby nie zmienić partnerki?, by od początku i zupełnie na świeżo, rozgryźć ten palący problem, zastanawiał się Jurek. Czy on jeszcze kiedykolwiek zdecyduje się nabyć mi coś drogiego?. Myślała wieczorami Magda, z trudem powstrzymując łzy. A jeżeli nie, to do czego to wszystko zmierza? Sąsiedzi byli ludźmi otwartymi i tolerowali wszystko, ale przecież tylko do pewnego momentu, no bo jak długo to może trwać?, takie rzeczy? Zaczęli zatem dawać Jurkowi i Magdzie dobitnie do zrozumienia, a to przez znaczące chrząkanie w windzie, a to przez nie odpowiadanie na zwyczajowe dzień dobry, że dłużej tego nie wytrzymają i jeżeli małżeństwo planuje budować jakiekolwiek dobrosąsiedzkie stosunki, które mogłyby przecież procentować w momencie urlopów wakacyjnych, gdy sąsiad poproszony o podlewanie kwiatków, bez dwóch zdań kwiatki podleje, czy w innym przypadku: poproszony, w momencie nieoczekiwanej znajomych wizyty, o pół litra, pół litra pożyczy, jeżeli zatem myślą o czymkolwiek, to najwyższy czas na coś się zdecydować, bo to już zakrawa na skaranie boskie. Słowem: jak się powiedziało A, należy powiedzieć B. Nie ma innej drogi. I nie wolno z tym igrać! Ludzka cierpliwość także ma swoje granice! Wszystko to prawda! Nie da się ukryć! A jednak jakże trudno podjąć taką decyzję. Może lepiej zdecydować się na psa? Albo taka chińska świnia, doskonale się do człowieka przywiązuje, a przy okazji jakie to mądre stworzenie, w razie czego można. zjeść. Psa można na smalec, a dziecko? No właśnie. Magda polubiła bycie gwiazdą i ideałem urody dla nastolatek w klatce i teraz. niechętnie widziała siebie z odstającym jak napęczniała dynia brzuchem. Ponadto nie od dziś wiadomo, że dzieci są drogie. Czy to się będzie nam opłacać, pytała Magda Jurka. No powiedz, czy to na pewno będzie się opłacać?, ale Jurek sam już gnie wiedział. Liczył na kalkulatorku, mnożył, sprawdzał, dzwonił, nie wiedział. Chujże w dupe!, raz kozie śmierć!, niech będzie!, basta!, dziecko! Przecież takie dziecko dużo nie zje, ubierać można w byle Y co, bawić się będzie byle czym, tego wieczoru rozmawiali z sobą do późna, i oczywiście to będzie syn!, właśnie, że córka!, i będzie studiowało ekonomię, ja ci dam ekonomię, informatykę! jeszcze zobaczysz! to ty zobaczysz, brak postępu w negocjacjach Jurek kompensował nagłym wychodzeniem na balkon, a następnie wchodzeniem do mieszkania połączonym z głośnym trzaśnięciem drzwiami, kolejno udaniem się do kuchni, otwarciem lodówki i głośnym ulaniem żółci, że dlaczegóż w tym domu nie ma niczego normalnego do jedzenia!? Dziecko!, myślała już pogodzona z tą myślą Magda, cudowna mała istotka, która wniesie w jej życie jakże potrzebnego blasku. Będzie ją ubierała, czesała, myła, będzie ją pielęgnować w trakcie wieczornego programu telewizyjnego, i będzie też kategorycznie zabraniać różnych rzeczy!, będzie mogła ją besztać i poważnie denerwować się za różne wybryki! kochanie, gdzie się tak wybrudziłaś?, ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie bawiła się w ten sposób!, ile razy trzeba ci powtarzać!?, chodź tu, szybko!, bez gadania!, pokaż mamie rączki!!, czemu nie są czyste, a mama prosiła, zobacz teraz cała sukienka jest brudna, jak ty teraz wyglądasz!, co powiedzą sąsiedzi!, mama ci da w domu, zobaczysz! ech słodka tajemnico Życia, na samą myśl Magdzie biło mocniej serce i wzruszała się do łez. Nauczę ją kindersztuby! Jurek również z serca zaczął pragnąć, żeby coś przyszło na świat. Oczywiście, że czuł się mężczyzną i nie musiał tego udowadniać, ale taki mały smyk, będzie również znakomitą okazją do pokazania światu, kto na nim, tak naprawdę rządzi. Już się widział: chodź tu! kategorycznym i zdecydowanym tonem głosu, głosu, który nie znosi sprzeciwu, zaraz dostaniesz za swoje!, zobaczysz!, zaczniesz wreszcie się normalnie zachowywać!, przestaniesz wydziwiać!, kiedy tata prosi, żebyś coś zrobił, albo żebyś czegoś nie zrobił, to tak musi być!, albo: no jak to robisz, przecież mówiłem ci, żebyś tego tak nie robił, co ty będziesz mitu mówił, że robisz tak, jak robisz inaczej! I potem sprawiedliwość zostaje rychło wymierzona, w ruch idzie odpowiednio szeroki pasek z szafy specjalnie na tą okazję, jedno uderzenie, drugie uderzenie, aż do pierwszego bólu ręki i jeszcze później, na deser, krzyki, no przestań się mazgaić, bo ci coś zrobię! Jurka na samą myśl świerzbiała ręka i bolały go niemożliwie jądra. Będę dbał, żeby prawidłowo wypełniał wszystkie moje zalecenia i wskazówki, obiecywał sobie. Po odpowiednio potrzebnym, do zapłodnienia i rozwoju płodu, okresie czasu, nastał ten nerwowo oczekiwany, błogosławiony moment. Magda po długich namowach i solennych obietnicach zakupu nowych niezbędnych, a nieznanych wcześniej artykułów, zgodziła się wypluć z siebie zawartość brzucha. Miał być syn, zapytał lekarz odbierający poród. No, odparł szybko Jurek. A jest zestaw długogrający z zestawem głośnikowym o dużej mocy, czajnik gratis, eh, westchnął lekarz, ocierając cenny sprzęt z zielonkawych wód płodowych. To prawdziwe cudo inżynierii genetycznej, rzekłbym, cacko! Jaka moc kolumn? spytał młody ojciec, próbując zajrzeć lekarzowi przez ramię. Czy z odtwarzaczem dvd? Panie ja nie wiem, odparł sucho lekarz. Bierzesz pan, czy jak? Biorę, a co mam zrobić? odparł zmieszany ale szczęśliwy Jurek. Jurek z nowym sprzętem czuł się jak nowo narodzony, wiedział, że jest podarunkiem od życia, a przede wszystkim darem, od sprawującego pieczę na sprawami życia i śmierci, miłościwie panującego Boga. Starał się zatem traktować go z należytym szacunkiem i ostrożnością, nie przełączał zbyt nerwowo przycisków, nie męczył gałki zmiany głośności, delikatnie wsadzał kasetę, wyłączał z pietyzmem i zawsze podczas czynności odcięcia od źródła zasilania czekał na charakterystyczne chrumknięcie w kolumnach, sygnalizujące pomyślne zakończenie pracy systemu. W sobotę zaś przecierał wilgotną szmatką. Będąc w tak komfortowej sytuacji, w wolnych chwilach pozwalał sobie na opieprzanie Magdy, że na przykład, za szybko kręci gałkami albo dotyka tych części, których nie powinno się dotykać. Magda natomiast z czystym sumieniem i równo przyciętymi paznokciami mogła przystąpić do pisania pamiętników patologicznych, co do zbytu których nie miała wątpliwości, na obecnym poziomie rozwoju społeczeństwa, sprzedadzą się. I to z przysłowiowym palcem w dupie! Sąsiedzi obserwujący zaistniałe wypadki z pozycji cichego obserwatora za drzwiami, zgodzili się gremialnie, że nie wypada, żeby pogardzane wcześniej małżeństwo grało teraz ogony, (no bo jak) z takim sprzętem? O nie. Przynajmniej przez okres objęty gwarancją.

Lamenty Pani Bednarkowej.

Wiesiek i Mietkiem wyszli gdzieś wczoraj. A skąd mam wiedzieć, gdzie oni są, denerwuje się ich matka, pani Bednarkowa, a swoje lata to ona już ma. Wyszli, gdzieś, wczoraj z wieczora, i do tej pory ich nie ma, włóczą się pewnie gdzieś przy sobocie, a bo to mało razy?, wyjdą i nawet nie powiedzą kiedy wrócą, a jak się pytam kiedy, to tylko, nie wiem, nie wiem, kto ma wiedzieć, jak nie oni, a matka chyba ma prawo wiedzieć, gdzie się synowie podziewają, przecież to nieraz ktoś zadzwoni, to co mam powiedzieć, że nie wiem?, to jak to wygląda, że matka nie wie, gdzie własne dzieci są?, obiad zrobiłam, ich nie ma. to sobie odgrzeją na kolację, na kolacji, ich nie ma, szlag człowieka chce trafić, to ja stoję na nogach od szóstej rano, chodzem, załatwiam, obiad robię, żeby oni coś zjedli, nie tylko te frytki w barach, mąż zje, jak trzeba, jemu nie trzeba mówić, zje, umyje, a to, to się takie wyrodziło, że nie wiem co, i jeszcze jeden z drugim ma czelność przychodzić po nocy i budzić człowieka, że kluczy do domu zapomniał, a ja widzę, jak on zapomniał, ledwo na nogach stoi, taki pijany i koszula oberwana, coś ty się bił z kimś, czy co?, a bo to ci powie?, nic nie powie, burknie tylko, do pracy ty byś się wziął, a nie tylko łazisz i łazisz i z tego łażenia żadnego pożytku nie ma, żniwa były i coś ojcu pomógł jeden z drugim?, nic., sam robił, że aż przyszedł Maryjan, obcy człowiek, pomagać, jemu to czasu nie szkoda, a wy zawsze coś robicie, tylko co z tej roboty jest nic, ja jestem ciekawa skąd wy pieniądze bierzecie na to jedzenie pod budkami, i to wieczne picie piwa, skąd?, kradniecie czy co?, w co to się wdało bo w ojca na pewno nie, gdyby nie ojciec, matka, to byście teraz trawę jedli, tak się ojciec i matka zatroszczy to nikt się nie zatroszczy, ubranie kupi, obiad ugotuje ale tu nawet dobrego słowa w zamian, nic, burczy tylko jeden z drugim i w telewizor się wpatruje, a co w tym telewizorze jest takiego ciekawego gołe baby na filmach, co?, gdybym ja wiedziała, że tak będzie., za dobrze wam było, oj za dobrze, zawsze daj, posprzątaj, przynieś, ugotuj, wyprasuj, to nie pasuje, tamto nie pasuje, zawsze na gotowe, za małoście chyba pasa w życiu widzieli, że was ojciec tak oszczędzał, a tak se myślałam, że tak będzie, ale to człowiek głupi, myśli se, że nie trzeba, bo się lepsze uchowa, no to masz teraz lepsze, ani mi nawet nie godaj., bo się żyć człowiekowi odniechciewa do kościoła chodziłam się modlić, księdza prosiłam, żeby pomówił, ale oni tam księdza maja za nic, ksiądz to, im nie wystarcza, telewizor wystarcza, żeby tak przynajmniej nie pili, a to przecież co drugi dzień piwko z kolegami pod budą, ale to się skończy, koledzy się skończą, wszystko, bo koledzy są tylko dotąd, jak pieniądze są, a jak się pieniądze skończą, to kolegów nagle nie ma, nic, szukaj wiatru w polu, myślicie, że ja nie wiem, kto mi wyniósł łańcuszek złoty, myślicie, że ja nie wiem, kurde, ja boga prosiłam, synkowie nie pijcie, znajdźcie sobie dziewczyny miłe i dobre, bo mało jest takich?, już się kiedyś przecież Hania od Gąski pytała o Mietka, miła jest, nieszpetna dziopka, pracę ma, życie jej się układa, a jeszcze gospodarna, pola trochę po ojcach, i by ci się coś dołożyło i już byś miał jak u pana boga za piecem, tylko żyć, to samo Wiesiek, niegłupi chłopak i niebrzydki, też znalazłby se jaką pannę i by było, dzieci byście mieli i by się jakoś wychowało, ja bym pomogła, ojciec by pomógł, o Jezu, żeby chociaż nie pili jeden z drugim, i co, co?, nie wiem gdzie są, obiad zrobiłam, wieczorem nie przyszli i co miałam czekać, świniom dałam, taki był pożytek z tego. Wiesiek z Mietkiem wyszli wczoraj wieczorem. Stali pod budą i oparci o ladę czekali przy piwie. W piątek to się różne rzeczy dzieją, ładna pogoda, człowiek poszedłby nad wodę, poleżał, coś się napił. Stali pod budką, pili i z nudów bawili się poprzez kieszenie orzechami w spodniach. Tak przy trzecim przyszedł Marek, a za nim zaraz przyjechali na motorze Piotrek z Grześkiem. I co? Co robić? Można iść do Relaksu na dyskotekę. Czasami jest fajnie. Wypije się po piwie, posiedzi, zje jakieś frytki. O!, frytki to koniecznie, bo dyskoteka bez frytek to co to za dyskoteka? W tamtym tygodniu na zabawie byli i przyjechało kilku z miasta. Cioty z miasta. Pedała to od razu poznasz! Czarne ubrania, długie włosy. Jeszcze takich popaprańców tu nie widzieli. Nie trzeba było czekać długo. Tacy z długimi włosami żywi stąd nie wychodzą! Proszą się o szpica spermojady, geje francowate! Zaroz zarobicie liścia! Mietek trenował coś kiedyś karate kiokuszin. Dobry był. Krzyczał hai, kopał wysoko i rękami obracał tak, że nawet nie wiedziałeś kiedy. Cegły na podwórku to dwie rozwalał pięścią, jak był wypity A dachówek to chyba z dziesięć. Nawet się nie obejrzeli, jak spierdalali do samochodów Jeden z drugim. Bęc. Bach. Bęc. Jucha leci z kichawy. Zebyś se tapicerki nie popaćkał pojebańcu ty. Kurde. Mietek nauczyłbyś coś, jak to się robi, jakiś chwyt zanęcał go Piotrek, który nosi telefon na pasku i szpanuje nim, a to szpanowanie trochę Mietka wpienia. Chcesz to cie zaraz nauczę, to podejdź mitu, eee, i Piotrek woli się odsunąć, nie żeby się bał, zna Mietka od dziecka, od takiego brzdąca i krzywdy by mu nie zrobił, ale po co kusić los, dużo to trzeba, żeby rękę złamać. Do Relaksu? Może będzie Gośka z kuzynką. No, I najlepiej by było tani spirytus amerykański zmaić z wodą, tanio, na ale komu by się teraz chciało maić spirytus z wodą?, kupmy se tak, zero siedem na dwóch, ale jest pięć osób, to kupmy se tak dwa razy zero siedem i do tego po piwie, co?, co, co?, co dalej zrobimy?, pójdziemy na brzeg pod Cygana, no na skałki tam i się to zrobi, co? noo, i tak zrobili. Poszli, siedli, wypili. I dalej nie wiem, jak to było, ale na pewno to wiem, że się założyli, Mietek z Markiem, który szybciej, Marek ledwo na drugi brzeg i się położył na brzegu, bo już nie mógł z tego wszystkiego, ale Mietek dawaj z powrotem, żywcem go nie wezmą!, nie on z takich, co by się łatwo dali sprzedać!, i tak z trzydzieści metrów od brzegu, hyc, coś stanął i się szamocze, krzyczy, wszyscy myślą: jaja se robi, jaja se robisz, Mietek, kutasie!, ale Mietek pod wodę poszedł i coś tak wypłynąć nie może, tylko rękę widać i Wiesiek nie myślał długo, skoczył zaraz za bratem, już był przy nim, złapał go i się wydawało, że wrócą, ale Mietek go pociągnął, zatoczka przecież nie jest głęboka, może dziesięć metrów będzie miała, ale tam na środku zimna woda, bo to stare koryto rzeki i ryby też się tam największe gromadzą. A potem po trzech tygodniach mały Michał od Bołdysów poszedł na ryby w szuwarach pod mostem, on tam się bardziej bawi niż co złapie, ale niech się bawi, żeby tylko do wody nie wchodził, i zobaczył, jak się bawił, coś w krzakach, jakosik koszula i spodnie, podchodzi źdura kijkiem, a to człowiek. Wiesiek. Ale tak jakoś nadgnił, że jak go potem policjant za rękę złapał, żeby na brzeg wyciągnąć, to mu tylko w ręce została taka rzadka, śmierdząca masa i tak zwymiotował, że aż to spływało taką cienką strugą do wody. Mietka do dziś nie wyłowili. Trumnę jedną pustą nieśli. Tyle wiem.

Jak Mirek został abstynentem.

Mirek jak był młody, to lubił się napić. Potrafił wyjść w papuciach z domu ze śmieciami, a śmietnik przecież dziesięć metrów od bloku, pewnie, że czasem spotka się znajomych, wypali papierosa, pogada, pośmieje itak dalej, to zawsze jakąś chwilę mniejszą czy dłuższą potrwa, no ale on potrafił wyjść ze śmieciami w papuciach i wrócić za trzy dni. Różne miał tego typu numery. Wychodził z baniaczkiem po wodę oligocenską i wracał bez baniaczka, albo jechał w góry na łikend i wracał po tygodniu bez plecaka i dokumentów, a na dodatek o jednym bucie. Nic się nie przejmował, a rodzice zbyt mu przykrości z tego powodu nie robili. Wiadomo, młody jest, wyszumieć się musi, a że temperament ma, to i robi to z temperamentem. Byleby na złą ścieżkę nie zszedł. To znaczy, żeby mu nie przyszło do głowy w narkotyki. Bo to by dopiero były jaja. Alkohol to co innego, alkohol to rzecz ludzka, narkotyki to już diabelskie sztuczki. Mirek, jak już się napił, to lubił zapalić. Wiadomo, wódka lubi dym. Mirek też. Żeby mu oddać całą sprawiedliwość, to trzeba powiedzieć, że palii ale tylko na początku. Kilka łat. A potem rzucił. To, że pił, to wszyscy wiedzieli, ale że palii, to już nie. Palić, się, na przykład przy rodzicach, krępował. Jakoś tak. Nie wiadomo dlaczego. Może, że rodzice dymu nie lubili. Mirek palił z kolegami, po kryjomu, a w domu już nie. Aż wreszcie go dziadek przyuważył, że kurzy schowany gdzieś pod śmietnikiem i tak mu powiedział: ty palisz?, to coś ty głupi jest?, nie pal, będziesz miał więcej do przepicia. I tak na zdrowy rozum, jak pomyśleć, to naprawdę tak było. Bo tak, zawsze jakoś ta paczka na dzień schodziła. Na początku tego palenia, to pewnie, że można o jednego poprosić, ale wreszcie przychodzi czas, że na to sępienie to już bokiem patrzą i w towarzystwie jakaś taka niechęć wobec niego powstaje, patrz, sęp idzie, albo: uwaga chować fajki, bo zaraz będzie sępił. Jak taki czas nadchodzi, to było, nie było, nie ma to tamto, trzeba ta paczkę dziennie mieć. A to się samemu, a to kolegów czasem poczęstować. Możesz mieć co prawda dwie paczki w kieszeni, tańsze i droższe i jak ktoś prosi, to wyciągać tańsze, a samu droższe palić, ale to na jedno wychodzi, to znaczy niewiele taniej wychodzi i tak czy owak paczka dziennie idzie jak nic. Jedna paczka, to jak by nie było trzy, cztery złote. Trzy, cztery złote, to kurcze już jedno wino, albo dwa piwa. Wino, czy piwo zawsze jakoś lepiej wchodzi od wciągania tego dymu. Wciągasz ten dym i nic z tego nie ma. Tylko cię głowa na drugi dzień bardziej boli. Dziadek ma rację, myślał Mirek i z dnia na dzień rzucił w cholerę te papierosy. I to nie prawda, że nie można. Można jak widać, trzeba mieć tylko odpowiednią motywację. Mirek się specjalnie nie przejmował z tym piciem. A okazji do picia nigdy nie brakuje. Wyjdziesz człowieku w teren i zaraz cię okazja wychaczy. Świątek piątek, Mirek, jak chciał, tak się bawił na umór. Lubił się napić i to, że lubi, lubił podkreślać. Zawsze się też odżegnywał od zielonego, ale jakoś dnia pewnego, czasem nawet nie wiesz kiedy, spróbował i mu się to spodobało. I teraz sobie miksował picie i palenie zielonego. Ale już jakby gardził piciem i uważał, że picie to jest dla prostaków, że mu zielone dopiero pobudza wyobraźnię, i że człowiek od razu się robi wesoły i w ogóle jest lepiej. Zaczął więc, a tą mańkę. Palii. Tylko palił. Potrafił palić jak smok. Płuca miał wyrobione. Słusznej budowy był przecież. Byle kto mu nie podskoczył. Palił do tego etapu, jak mu się lęki nie zaczęły i zaczął wtedy pić, żeby na odwagę i palić dla humoru. Czasami tylko jakiegoś kwara i łajta ale bardzo rzadko. Wiadomo czemu, z tym już nie ma żartów i Mirek o tym wiedział, a zresztą rodzicom by tego nie zrobił, bo co by powiedzieli, słowem, trzymał pociąg na te smaczki na uwięzi. Pił zatem na odwagę i palił na lepszy humor. Lubił właśnie tak: najpierw się dopierdolić, a potem planta. Aż wreszcie miał non stop taki humor, że chuj go brał. Nic mu się nie chciało, wszystko mu było jedno, patrzył tylko w telewizor i zaczął się zastanawiać na tym wszystkim, że jak to kiedyś fajnie było się napić z kumplami, pogadać, pośmiać się, jakoś zawsze to było miło, a teraz to tylko taka czapa, gówno się dzieje, człowiek łapie muliste klimaty, depresja się czai, nawet ochota na łucie. odchodzi, już tak wódka nie smakuje jak kiedyś i tak dalej. A jak już wódka nie smakuje, to dobrze z człowiekiem nie jest. Mirek zatęsknił do tych czasów, kiedy się napił, a jak się napił to na tym napiciu dewastował ławki, kopał stojącą przy drodze karetkę pogotowia i odgrażał się przypadkowym przechodniom. Mirek bardzo chciałby żeby te czasy wróciły. Mirek zatęsknił i wymyślił sobie, że to przez zielone, że tak nie jest, jak być powinno. Zresztą znajomy mu tak powiedział, że to wszystko, ta czapa, to przez zielone. Jak się dużo tego pali, to tak jest. Mirkowi dwa razy nie trzeba takich rzeczy tłumaczyć, wesoły był kiedyś i pełen życia, a teraz jak ten flak. Przestał palić. To znaczy całkiem tak nie przestał, ale się ograniczył dosyć dużo. A tak raz, dwa razy na miesiąc, to coś zakurzył, a jak co więcej było, to zawsze dziękował. Umiał się powstrzymać, bo charakter miał. Jak sobie coś powiedział, to się tego trzymał. Mirek wrócił do starych przyzwyczajeń. Do tego, że się napić lubił. Stał się też po trochu jak każdy inny. Coś tam robił przez cały tydzień, nie wiem, uczył się, może pracował, jakieś w każdym razie zajęcie miał. Jak każdy inny. W pewnym wieku tak już jest. Jak już zaś przychodził piątek, sobota, to czuł w sobie taką nieodpartą potrzebę. Sponiewierać się. Zajebać. Zajebać i być nieprzytomnym. A potem śmiać się z tego, że znajomi opowiadają, no Mirek, dałeś ostro po jajach, a samemu się nic z tego nie pamięta. Czasami na zrywce przeginał, ale tylko czasami, w zasadzie to byś nie odróżnił, kiedy jest już na zrywce, a kiedy jeszcze nie. Nie zataczał się, nie przewracał, zawsze rozmawiał, zawsze się równo trzymał, ale szajba mu potrafiła bić ni z tego ni z owego. No i tak. Człowiek trzeźwieje na poniedziałek i przez cały tydzień daje sobie na luz. Do piątku i soboty. Wtedy nie ma zmiłuj. W piątek Mirek zawsze startował ostro. Zaczynał koło siódmej. Film mu się notorycznie urywał koło dziesiątej. W sobotę wstawał nieprzytomny i zdziwiony co to się stało i jak się tu znalazł, gdzie się właśnie znalazł, a potem szedł na Mina. Kiina klinem i tak do popołudnia. Po południu do domu na obiadek i dalej na jakąś akcję. Na sylwestra to sobie obiecał, że trzeźwieć nie będzie przez trzy dni, w końcu to taki sylwester zdarza się raz na sto lat i jak powiedział, tak się stało. Gdzie nie spojrzałeś, zawsze miał w łapie jakieś zero siedem, piwo, co tam zresztą było akurat pod ręką. Trochę tego, muszę powiedzieć, było, w końcu taki sylwester zdarza się raz na sto lat. I Mirek ani nawet placka nie spróbował, ani nawet sałatki, no nic, może wędliny tyle, co dwa plasterki. Pijesz nie jedz, takie miał zasady. Po sylwestrze, to już było na czwarty dzień, jak wracał z gór do domu, to go takie znajome zabrały do akademika, żeby sobie przenocował, a rano wróci autobusem do domu. Późno było i Mirek pomyślał, że to nie jest zły pomysł, tym bardziej, że zawsze jakieś piwo na kaca można wypić, a suszyło go niemiłosiernie. Wypił jedno, drugie, trzecie, była ściepa na wódkę, dorzucił się, wypił i jeszcze po jedną chciał iść. Czemu nie, pomyślała reszta, ta, która z nim była. Zebrał pieniądze i poszedł i tak jakoś niefortunnie złożyło, że jak schodził to się spierdolił przez poręcz z pierwszego piętra, na parter, na głowę. I tyle. Po jakiś czterech dniach obudził się w szpitalu, na białej sali i nic nie wiedział, co się z nim stało. Jak? Co? Kiedy? Znajomi przychodzili, ale ich nie poznawał, taki był nieprzytomny. Ledwo się poruszyć potrafił i grymasem twarzy dawał znać, żeby basen, albo kaczkę. Po jakimś tygodniu, jak pamięć mu powoli wróciła, okazało się, że na mózgu mu się obrzęk zrobił, a lekarze powiedzieli, że ma wielkie szczęście. I teraz Mirek został abstynentem. Nie pali, nie pije, żadnej radości z życia nie ma. No czasami jedno piwo. Jedno piwo i ani grama więcej. Inaczej, tak go postraszyli w szpitalu, śpiączka. Mirek woli nie ryzykować. Przynajmniej na razie. Do imienin Jasia z Targu co mają być.

Nie takich jak on.

Jaki Darek był, każdy wiedział. Obrotny, zaradny, dusza. Tu zapytał, tam zagadał. Zaraz łapał, o co chodzi. Pierwszy ci rękę podawał i od razu pytał, co słychać, żartował sobie. Wesoły zawsze, uśmiechnięty. Bez takiej nieśmiałości. Podejdzie, zapyta. Zawsze w polu pomógł. Nie, nie było wtedy, że koledzy Jak trzeba robił wszystko, żniwa nie żniwa, gnój, krowy, wszystko. Króla fachowo obrał. świnię nie raz bili to lubił. Fach w ręku. Poukładane w głowie. Przyszłość przed sobą. Janek go trzymał krótko. Wychował jak złoto. Zmarnować się mu nie dał. Nie żeby za bardzo się z kijem widział. I owszem, kiedy trzeba było, paska nie żałował, ale tylko kiedy było trzeba. Żeby nauczyć i żeby pojął. Darek był taki, że jakoś sam z siebie te rzeczy rozumiał. Pomagał, robił wszystko, dopiero potem mógł wyjść gdzie. Ale się nie włóczył tak. W sobotę dyskoteka. W tygodniu raz czy dwa razy do dziesiątej. Szkołę skończył średnią nie za dobrze, ale też nie za źle, wiadomo czyj syn! Na komputerze się dość fes znał, szybko umiał na nim pisać, gazety czytał od czasu do czasu, żeby wiedzieć, co się w świecie politycznym dzieje, żeby nie być taki, że jak ktoś zapyta, to ani be ani me, żeby coś powiedzieć o świecie, jakąś opinię mieć, jakoś wśród ludzi wyglądać, no chciał do studium dwuletniego iść, miał dumę, że co, to on, jak ze wsi, to już wykształcenia mieć nie musi? To już tak nie jest, jak kiedyś, że jak ze wsi, to tylko do pola. To już nie te czasy. Na ryby to lubił chodzić w sobotę wcześnie rano. Najlepiej biorą, tam w takiej jednej zatoczce. A pewnie, przychodziły do domu czasami jakieś dziewczyny, pytały, czy jest. Dziewczyn się nie bał. A one go lubiły! Przystojny Wysoki. Na siłownię chodził, jak miał czas, a jak nie, to na strychu, to miał kilka ciężarków, sam wytoczył, to wieczorem zawsze coś tam robił, jakieś ćwiczenia. Ubierał się dobrze. Do miasta jeździł po buty i spodnie. Chciało mu się. Jak się jest młodym, to trzeba jakoś wyglądać. Pływał dobrze. Do wody daleko przecież nie miał. Janek mu wreszcie powiedział, zrób sobie prawo jazdy, dostaniesz auto. Na razie malucha. Przecież by nie dał astry. Młody jest, to by zepsuł zaraz, zniszczył. Młodzi to teraz tak jeżdżą. Byle szybciej. I auta nie uszanują. Gdzie tam! Biegi zmieniają, że aż sprzęgło jęczy Tu przyspieszyć, tam zahamować i w brudnych butach do środka. Gdzie tam!, nie patrzą, że czysto, że to, że tamto. Bo nie wiedzą, jak to kiedyś było, jak się człowiek musiał nastarać, żeby mieć. A nic nie przychodzi za darmo, nic. Chcesz coś mieć, to uszanuj. Niech teraz jeździ maluchem. A po co mu co więcej. Niech się tłucze po drogach. Wytłucze go, wytłucze, poduczy się jeździć trochę, zarobi, to se kupi coś lepszego. Na razie po co o tym myśleć. Jeździł na dyskoteki do miasta. Wracał zawsze trzeźwy. Dużo tam miał znajomych, okazji pewnie nie brakowało ale on wolał nie. Bo to dużo trzeba. Janek zna tu w policji wszystkich, ale co ci z tego, jak pijany jedziesz. Za to można pierdzieć. To już z tymi znajomościami różnie. A po co sobie zresztą długi wdzięczności robić? Darek zresztą pić dużo nie lubił. Sport raczej. Siłownia. Kino. Rozrywka. Z dziewczyną do kawiarni. Miał taką jedną. Nie wiadomo, czy myślał o niej poważnie. Spotykali się. Jeździł do niej. Na wakacjach byli razem. Taka mała, ale zgrabna. Sympatyczna taka. Trochę przypominała bratową. Miła. Podobała się Jankowi. Jak on był młody, oj! To dopiero. Tańczył. I żadna mu nie odmówiła. Bo tańczyć dobrze umiał. Darek sobie chciał prawo jazdy też na motor zrobić. W tamtym roku to było. Wtedy jak obraz po wsi chodził. Też żeśmy przyjęli. A byli tacy co nie przyjęli. A niech nie przyjmują. I wtedy to było. Jechali z kuzynem tutaj od tego skrętu. Tutaj zaraz niedaleko domu. Jeden drugiego wyprzedzał. Ścigali się tak na żarty i wpadł w poślizg. Dachowanie i prosto do rowu. Nic się nie stało na szczęście. Trzeźwy był. Dałby my Janek, jakby nie był. Tylko auto wgniecione na dachu i z boku trochę otarte. Nic wielkiego. Janek mu mówił i mówił, uważaj, kurde, uważaj! Droga śliska, nawet nie wiesz kiedy. Takie głupoty, a jak się kończą. To teraz ma. Zabrał mu na dwa miesiące auto, ale potem w końcu oddał, gdzie to chłopaka trzymać bez auta, ani pojechać gdzie nie może, ani nic. Jak bez ręki. Darek lubił czytać te samochodowe gazety Coś tam zawsze w nich sprawdzał. W niedzielę miał wcześniej rano jechać na giełdę z Grześkiem i specjalnie nie wyszedł nigdzie w sobotę, żeby być wypoczęty Przyszli koledzy, przyszła Hanka, na chwilę chociaż, chodźże, rozerwać się, godzina dwie góra. Nawet mu Marysia mówiła, idź, przewietrz się, wrócisz wcześniej, to się wyśpisz, ale on nie chciał, bo mu na tym zależało widać i ona mu dalej nic nie mówiła więcej o tym, nic, żadne przeczucie, jak to czasem opowiadają, że coś w człowieku wewnątrz, coś powie mu, że ten choć może i nie usłucha, to będzie mógł powiedzieć, że coś mi mówiło, a on głupi był, że nie usłuchał, że jakaś szybka pęka samoistnie, albo we śnie coś się takiego przyśni dziwnego, żeby coś wskazać, no nic takiego nie było, tylko poszła Marysia od razu spać po filmie. Rano, jak wyjechał, to ona nawet nie wiedziała, tak wcześnie. Chciał szybko obrócić. Paweł przyjechał hondą sportową, pożyczoną od brata. On też rajdowiec. Lubił pocisnąć. Dopiero przy setce czuje jakieś wiry w torbie. Takie dziwne, fajne mrowienie. I mieli taką zabawę z Grześkiem, że rozpędzali auto na prostej z górki maksymalnie a potem kto dalej zajedzie na ludzie, kto wygra, i tutaj właśnie koło Myślenic, na tym takim zakręcie, jeszcze tam przez wiaduktem, gdzieś tak ścinali zakręt, że nie było siły, żeby choć jeden zauważył, że z przeciwka wolno, jak żuk, w porannym, a już gorącym, podwójnie przez szyby gorącym słońcu, żółty, ciężko dyszący, ledwo na chodzie, pełen ludzi jadących lub też wracających, autobus podmiejski pekaes najeżdżał, i w taki sposób nadjeżdżał, że nawet szans nie mieli żadnych jak się z zakrętu Hondą wysypali, tylko słupki w tym słońcu ścięte migały jak jakieś patyczki i już drzewo przed nimi, a mogli, kurcze jego mać, pobić rekord. Policja przyjechała. Pogotowie przyjechało. Strażacy przyjechali. Ciąć musieli. Ze nawet nie było co zbierać! Bardzo dużo ludzi przyszło. Młodych dużo. Lubili go za różne rzeczy, takim był. Kwiatów było tyle, że jeszcze tyle nie widziałem. Leżał zdeformowany jakiś taki. Ze nawet nie chciało się patrzeć, że tak może być. On a nie on. Pozszywany na twarzy gęstym ściegiem. W bliznach cały i przebarwieniach. Czaszka z tyłu wgnieciona. Oko lewe z lekka niedomknięte i widać było bielmo jak wystaje spod powieki. A jak bielmo wystaje to wiadomo, że źle, bo tym bielmem, okiem, kogoś z rodziny może pociągnąć. Tak to już jest. Marysia nie wiedziała, co ze sobą zrobić, tak rozpaczała. Po co otwierali trumnę? Po co było otwierać? Mało im było cierpienia, ale musieli bo by im się coś stało. Po co, po co?, poco to się nogi noce. Taka tradycja i co im zrobisz. Czuć było środek konserwujący w całym pokoju. Strażacy nieśli go przez całą drogę. Bo był jednym z nich. A ludzi było tyle, że dawno tak nie było.

Zdaje na prawo jazdy kategorii B.

I wie pan co?, moja znajoma jechała na egzaminie tędy i nie zdała, wie pan dlaczego?, bo jej egzaminator powiedział, że w Polsce jest ruch prawostronny i powinna dawno już zająć prawy pas, ale ona się go zapytała jak, gdy prawy pas cały zajęty i czy pan by skręcił wcześniej?, a on, że jego to już nie interesuje, powinna pani skręcić i to wszystko, co miał do powiedzenia i nie zdała, co ciekawe, nie?, a pani Tadek kręci głową. Ciekawe, oj ciekawe. A wie pan co?, jak taki Alek, mój kolega, zdawał, to egzaminator zatrzymał nagle samochód przed Radiem Kraków, tam gdzie jest ten parking, wie pan gdzie?, nie wie pan?, no tutaj, jak jest ten zakręt i potem się jedzie prosto i już się jest pod Radiem Kraków i tam jest ten parking od strony takich kamienic, wie pan, nie?, kazał mu wysiąść i powiedział: nie słucha pan moich rad, jak panu mówię, jeździ pan cały czas na półsprzęgle i kazał mu po prostu wysiąść z auta i pojechał sam, a kolega taki był zdziwiony, że się nawet nie zdążył zdenerwować, a Hanka, moja koleżanka, znowuż jak zdawała, to cały plac jako jedyna zrobiła i potem wyjechali na miasto i wszystko dobrze, a jak wracali od ośrodka, to egzaminator nagle nadepnął na hamulec tak, że się auto natychmiast zatrzymało i mówi jej: i co, nie widzi pani znaków, jakich znaków pyta się ona, znaku stopu, ale Hanka by mogła przysiąc, że tam znaku stopu nie było, ale podobno był na kwadratowej tablicy, ja sam jestem ciekaw, czy są takie znaki stopu na kwadratowych tablicach, bo mogę ja przecież też w takiej sytuacji się znaleźć i wtedy nie będzie przebacz, lepiej wiedzieć, no i ta moja koleżanka też nie zdała, a z kolei kolega Hanki, mojej koleżanki, taki już starszy nawet, to jak zdawał, to żuł gumę i egzaminator mu mówi, bo był widać czuły na tym punkcie, że nie ruszą jak on tej gumy nie przestanie żuć i w ogóle co on sobie myśli, że to brak kultury i wychowania, no i on przestał żuć i nawet potem chyba zdał, albo nie, a pan Tadek kręci głową i mówi: I tak teraz macie lepiej, że nie trzeba wjeżdżać do garażu tak równo, bo wcześniej to chodził i mierzył metrem, nie ma pięciu centymetrów, to nie zdałeś, no ale z kolei jak ja zdawałem, to było łatwiej, mała miejscowość to ludzie się znali, i raz tak na placu, instruktor mi mówi: jeździj sobie tutaj, ja tam będę w kantorku siedział, no to jeżdżę w te i we wte, do garażu i z powrotem, a on tam siedzi i siedzi, godzina mija, druga, ja nie wiem, co jest grane i wreszcie za jakąś chwilę wychodzi, ale na bani tak, że się ledwo trzyma na nogach, to ja go do samochodu pakuję i wiozę do domu, żona mu jeszcze z pracy nie wróciła, to go wprowadziłem i jeszcze mu tabletki od bólu głowy kupiłem w kiosku, bo mnie prosił, no i na następny raz on mi mówi: Tadek, ty się o egzamin nie martw ale jak to?, pytam się, no nie martw się i tyle, dobrze, co się będę pytał i dociekał, jak się nie martw to się nie martw i na egzaminie egzaminator na mieście mi kazał tak, stań pan tu, ja coś załatwię, za godzinę wrócił jakiś taki wesoły, nie wiadomo czemu i pojechaliśmy do ośrodka, zdał pan, mi mówi, no to ja podziękowałem i poszedłem do domu, a co miałem zrobić. Na placu manewrowym trudno jest adeptom nowym. Trzeba się nakręcić, że aż ręce bolą, trzeba ustawiać się do białej linii i cały czas patrzeć, żeby nie potrącić tych czerwono białych słupków, a przecież je tak trudno zauważyć! Kurde mać, mruczy pod nosem pan Tadek, gdy tak stoi i patrzy jak rewizor, bo słyszy, że skrzynia biegów mu jęczy. O Jezus!, wrzućże kurwa ten bieg porządnie! A na tylnim siedzeniu trzy paczki fliz i na dodatek wykładzina z gumoleum w pękatej rolce, a szyby co raz to zaparowane. To nie jest takie łatwe, jak się myśli. Pan Tadek to dobry instruktor, nie krzyczy, pogada, dopasuje się zawsze z jazdami, świadectwo nawet wypisał, żeby można było wcześniej sobie termin zamówić, chociaż od razu mówi, że nie wszystkim tak od razu wypisuje, bo czasami wcześni ej nie wypisze i co mu zrobisz? No chuj nie odpali, krzyczy pan Tadek do poloneza, odpalisz kurwa czy nie, chuju? jeszcze się go pyta, aż wreszcie polonez odpala. Pan Tadek wie, że nie ma to jak polonez. Duży, wygodny, a w razie czego, nie zgniata się tak jak inne. Pan Tadek na się na swojej robocie. Pokazuje też rzetelnie te wszystkie punkty miasta, na które biorą, to znaczy agrafkę na Dąbiu, Rondo Mogilskie bez sygnalizacji i Rondo Czyżyńskie z sygnalizacją i wszystkie te uliczki, gdzie strefa zamieszkania, a nie widać, albo gdzie znak stopu jest za drzewem skryty tak, że jak jedziesz, to go nie widzisz, i wszystkie te kruczki, o których wiedzieć się powinno, ale często się o tym zapomina, a potem na egzaminie płacz. Pan Tadek pokazał też jak rajdowcy wpadają w poślizg kontrolowany, mówi: musisz to wiedzieć!, to ci się przyda!, i łaps za ręczny przy setce. No nieźle. Martwi się facet, że ma członka trzynaście centymetrów, a lekarz mu pisze, że to dobry rozmiar, czyta pan Tadek w rubryce korespondencja czytelników. Przechuj, kurwysyn, dodaje wesoło i przerzuca kartki na coś lepszego. No nadepnij na ten gaz mocniej, podpowiada Tadek, I jak będziesz tak jeździł, to ci powiem, że nie raz ci fak kierowcy pokażą, OOO, patrz, no gdzie się kurwa pchasz, taksiarz!, kurwysyn, wiadomo, taksiarze niewyruchy jebane, zawsze się spieszą, cała reszta się nie liczy, spierdalajże cipochlaście! A tu panie Tadku co mam zrobić? pytam. Daj sygnał, że chcesz skręcić. A jak jest rondo tylko z tym niebieskim kółkiem i białymi strzałkami ale bez pierwszeństwa przejazdu to co wtedy, pierwszeństwo mają ci po prawej? Tak, wtedy tak, ale z takimi rondami to się nie spotkasz na mieście, A tramwaj zawsze ma pierwszeństwo?, niezależnie od tego gdzie skręca? No. A co by było, gdybym nie zatrzymał się tu przed linią zatrzymania, ale przejechał tak powolutku, ale tak żebym widział, czy coś jedzie czy nie?, albo jakby mi się zapaliło żółte, tak żebym jeszcze może zdążył zahamować, ale to by mogło być trudne, tak, że lepiej jechać i nie zatrzymywać się?, a oni tutaj jadą po pasie dla busów, to dlaczego ja nie mogę, a wie pan Leszek mój kolega, to zdaje teoretyczny i plac, a potem miasto ma zapłacone, mówi, bezstresowo będzie miał, tysiąc złotych, czy to nie za dużo, bo słyszałem, że biorą po osiemset, a i tak, nawet jak zapłaci, to do końca nie wiadomo, bo może akurat jechać taki egzaminator, którego ten jego znajomy, ten któremu dał pieniądze, nie zna i wtedy musi liczyć na własne szczęście, musi polegać na własnych siłach, a to różnie z tym jest, a on sobie proszę pan, ten mój kolega wojsko zapłacił, trzy tysiące, drogo, nie?, ale co zrobisz, takie ceny., a wie pan co?, taka historia, przychodzę do kolegi w sobotę i jego tata moczy sobie nogi w miednicy, a tydzień później przychodzę, a mama im zrobiła w tej miednicy galarety na cały tydzień, myślałem, że się zrzygam, lubi pan galaretę?, ja lubię, ale żeby taka była w occie, że aż pływa. O kurwa, mruczy pod wąsem pan Tadek, chyba się zerzygam. Nie lubi pan galarety?, bo ja lubię, no a wie pan, gdzie. jest dobry szewc?, tutaj, jak jest sklep z artykułami gospodarstwa domowego, Ludwik wie pan gdzie?, taki fajny, młody chłopak, fleki są tanie i też zrobi wszystko porządnie i niedrogo, warto jakby pan miał coś do zrobienia. Ooo no nie widziałem, kiwa głową pan Tadek, a skrzynia biegów jęczy i autem szarpie, osiemdziesiąt tysięcy na niej przejechałem i jeszcze nie padła, a tutaj masz dwa burdele, widzisz, gdzie, gdzie? rozglądam się, jak tylko mogę tutaj, jeden club i tu zaraz po drugiej stronie ulicy drink bar, dawnej jak żem tu mieszkał, to jak wracałem niedopity z imprezy, to wpadałem na jedno, jaką miał tam blondynę, to ci nawet nie mówię. Jaką?, fajną? A, weź mi nawet nie mów., miała takie doje, że głowa mała. takie i pan Tadek pokazuje rękami, wygląda na to, że naprawdę duże doje. A tutaj budowlanka, jeszcze jak żem do technikum chodził, intemat, się przyjeżdżało w niedzielę i picie przez dwa dni, od rana do wieczora, ćmaga na zajęciach, a potem akademiki, wtedy wyjebaliśmy lodówkę przez okno, nie jeden raz!, z różnych pięter, lodówki, telewizory radia., weź mi nie mów, najlepsze lata życia!, no jedź, jedz pociśnij że chuja mocno, co się przejmujesz, jeździć to się nauczysz, jak sam będziesz jechał, wtedy to już nie ma, że ktoś ci za plecami stoi, na własną odpowiedzialność, jak ja zaczynałem sam jeździć, to przez dwa miesiące mokrutki z samochodu wysiadałem, jeszcze mi ojciec dogadywał, bo taki był, o wjedz tutaj pod ten blok i zatrzymaj się, dobra i weź se siądź za mną bo tu następny wsiada, masz tu gołe baby se pooglądaj. Rzuca mi na tylnie siedzenie pornosa. Nadchodzi inny kursant. Zmieniamy się i dalej ja sobie oglądam z tyłu. He, Iwona z Białegostoku, 19 lat, a to pizda z niej dopiero.

Ta szczególna sytuacja.

Irena biegła i biegła, aż stanęła wreszcie na środku pola i zaczęła się zastanawiać, co właściwie robi czyli po co tak biegnie i biegnie. Czy biegnie, ażeby zrzucić kilka zbędnych kilogramów, jak czasem zalecają w kolorowych pismach dla pań, że bieganie jest dobre na to, czy przed kimś ucieka? Bo jeżeli to pierwsze, to już chyba można by było wrócić do domu, po zmęczeniu poznała, że kawał drogi już przebiegła i spaliła pewnie dużo zbędnych kalorii, ale jeżeli to drugie, to należałoby chyba biec dalej. Szybciej nawet. I bądź tu mądry. Stała tak w głowie jej huczało, jak czasami w telewizorze jak się program kończy i ekran jest cały biały, że tylko szumi, a nic nie widać. I co robić? Biec czy wracać? Szukała wokół czegoś oczami, żeby jej to podpowiedziało. Jakiś znaków. Jakiegoś czegoś takiego. Żeby coś, jak czasami pokazują takie rzeczy. Ale nic nie było. Choćbyś się wściekł, to nie było. Tylko niebo, trawy i te kilka brzózek w oddali. W sobie też nic nie czuła, żeby jej co powiedziałoś jak się czasami mówi, że coś podpowiada jakiś instynkt. Nic. Czyli, że dalej nie wiedziała. Stała i patrzyła. Stała, tak, stała, aż wreszcie ruszyła niepewnie nogą do przodu. I do tyłu. Niebo zachodziło już szarówką. I rosa się kładła na łące. Ptaszki sobie gadały w najlepsze. A o czym one gadały? Na pewno nie o tym, coby Irena chciała wiedzieć. A nawet jakby o tym gadały, to by Irena nie wiedziała, bo mowy ptaków, choćby się wściekła, to nie rozumiała. Co robić? Tak jej po głowie chodziło takie nic, a nic. Ani by co zjadła, ani coś. Ale jeść się raczej nie można, jeżeli schudnąć chce się. No a jak się ucieka, to jeść chyba trzeba, żeby siłę dalszą mieć do ucieczki. No to zrzucać coś, schuść wreszcie, czy uciekać? Jeść czy nie jeść? Główkowała. A im więcej, tym bardziej skołowana była. A to macała się po brzuchu, żeby sprawdzić, czy zrzucić było co, a to rozpamiętywała, czy jakiej krzywdy komu nie zrobiła, żeby uciekać trzeba było. Ale zrzucić zawsze co jest, jak nie ma nawet, to też jest, tak to przynajmniej ukazują w tych programach o zagranicznych wesołych narodach. A i ludzie też różne zawsze powody mają, by gonić, a i bez powodu, to też przecież pogonią, bo im co głupiego do głowy przyjdzie, tacy są ludzie. No ani w te, ani we wte. Stała tak i stała. Buty jej wilgocią naszły od rosy, jaka się na łące podniosła. Niebo się też całkiem ciemne zrobiło i gwiazdy to tu, to tam, pokazywać nieśmiało zaczęły. No co miała robić. Wracać? Biec? Stała tylko i stała. Aż ją wreszcie dopadł po cichu. Ze sie nawet nie zorientowała, jak stała. Mąż jej. W/lodek. Silny chłop. I co miałaś zrzucać, a stoisz?!, krzyczy, ja cie już zaraz pogonie, zobaczysz! Wycierucho! Znajdo! Kurwiszonie! I pasem ją przez plecy zmiął, że aż zaświszczało. Zapiekło ją też, ten pas, że ojej. I zaraz jej pamięć wróciła. Zaraz sobie wszyściutko przypomniała. O ślubie bratowej. W sobotę. I że sukienka trochę w pasie pije. Ze nie ma innej, bo nie ma na inną, a jakoś wyglądać trzeba. I o sałatce warzywnej, jaka musi będzie serwowana. O pysznej szynce. O napojach gazowanych. O tych smakowitościach, że ojej. Aha, pomyślała, już wiem. I dawaj dalej. Przez łąki.

Idzie nowe, tradycyjne!

To zawsze jest okazja. Do wypitki. Do tego. Do tamtego. Ale teraz było prawdziwe święto. Sobótka. Z daleko już było widać, jak się kłęby czarnego dymu ze wzgórka nad jeziorem unoszą. Prawie każdy przyniósł po jednej, a kilku, nawet więcej opon. Jak zapalili, jak się zaczęło juchcić, to był widok! To żadne fajerwerki takiego efektu nie dadzą. To jeszcze czegoś takiego w żadnym kinie nie puszczali. Na żadnym filmie nie było. Takie wypalanie ma efekt dla oka, efekt specjalny jest naprawdę że jej, i dla porządku publicznego, bo nie trzeba będzie tych opon wyrzucać do lasu, czyli las będzie czystszy o te opony, a i benzyny się zaoszczędzi, bo przecież żeby jechać do lasu i wrócić, to jest jakiś wydatek. Poszło z dymem! Czarnym jak noc. Ale to się tak na tym nie skończyło, że sobie kiełbasę upiekli na tym ogniu i poszli do domów O nie! To by nie było takie, jakie miało być. Długo na to czekali! Od jakiegoś miesiąca! Już od rana jechały wozy kolorowe z ładunkami, kto co tam miał, to przywiózł. A jak kto wozu nie miał, to przytargał w czym się dało, na plecach, pod pachą, w reklamówce, nie każdego na wóz stać, a święto świętem i przynieść coś trzeba jakże inaczej? Co by ludzie pomyśleli? Już tam się nie bójcie, już by zaraz było wiadomo, co, i jak, i dlaczego! Dlatego każdy, co mu zbywało to przytargał. To tu to tam coś ciekawego się błyszczy, stare radyjka, złamany z plastiku zegar ścienny, miednica takowa znaczy plastikowa, fragment toalety z bakelitu, lalka beze oczy i we fragmentach, czasem nawet rozpadnięty telewizor, ale głównie to są to resztki gospodarskie, co się przetworzyć już nie udały a na kompost też jakoś nie bardzo. Jakieś opakowania po szamponach, po mydłach, po piance do golenia, spękane łyżki z aluminium, dziurawe durszlaki, bezzębne grzebienie i koniecznie każdy prawie puste dezodoranty. Rzeczy pospolite, zwyczajne. Tak no co tam kto miał. Tymczasem Baraściakowie to przebijają wszystkich. Baraścikowie wieźli odkrytym polonezem plus, na pace znaczy, stare buty, słoiki i do tego nakrętki, ładne żyrandole w liczbie dwa ale takie, że byś się długo zastanawiał, czy się pozbyć, czy nie, bo jeszcze całkiem, całkiem niczego sobie i niejeden pewnie pozazdrościł takich żyrandoli, bo kiedyś, żeby takie żyrandole mieć, to trzeba było flaszkę postawić, takie ładne były, i do tego jeszcze naręcza gazet, pudelek, woreczków foliowych, resztki z jedzenia w beczce, że aż się to już zmieścić nie mogło, już tylko patrzeć aby zaczęło wypadać na drogę, a na samej górze stoi pralka, pięknie przystrojona, we wstążeczki, w kolorowe papierki i pomalowana we piękne wzory tradycyjne, że wygląda jak jakaś pisanka. No cudo! i oni wiedzą, że to wywiera wpływ, bo się ludzie patrzą z nieskrywaną zazdrością, a i ksiądz proboszcz uśmiecha się z daleka, on tam jest najbardziej zadowolony, jak się parafianie starają, bo znaczy to, że praca duszpasterska na marne nie idzie, a ci Baraściakowie, to dobrzy ludzie, nie poskąpią na tacę, polecenia wykonają, do takich, to aż przyjemnie po kolędzie zajść i rozpytać co w trawie piszczy. Tacy Baraściakowie to co tu mówić, elita!, sklepik ogólnospożywczy, firma wielobranżowa te rzeczy, że nie to tamto, zastaw się, a postaw się. Józek Kiełbasa siedział na pniaczku smutny taki, jakby niedopity, czy coś, zupełnie bez humoru. Czemuś taki smutny, pyta się go Maryjan. Ano wszystko miał przygotowane, wszystko jak trza. Pełen żuk. Ale szwagier, nie pomyślał, jebał go chuj, wykiprował wszystko pod las, do paryji. Zmarnował! I co teraz? Z czym on między ludzi? Co, pustymi butelkami po piwie rzuci? Losie, ty, losie. Coś taki nijaki drąży temat Maryjan i patrzy na tą siatkę, co ją Józek między kolanami ściska Tylko tyłeś przyniós?, ta siatka?, co taka mała? Mała to jest twoja pała pedale, odpowiada mu Józek. Pedał to ci pępowinę odcinał rzuca Maryjan. Pedał to cię robił odbija pałeczkę Józek. Pedał to cię do chrztu trzymał odbija pałeczkę Maryjan. A ić ty, wydymusie, znajduchu, ić, boś gupi przegania go ręką Józek, nie chce mu się gadać ldże geju, chuja ze mnie robisz? He, he śmieje się Maryjan bo się Józek zacietrzewił i poczerwieniał na pysku, bo Józka zażył i jeszcze mu przygaduje. Ale żeś poczerwieniał na pysku be, he, Pysk to masz ty, odparowuje mu Józek i zły odwraca głowę w inną stronę. Tak gadają sobie, kłócą, a niektórzy z młodych przyjechali w sportowych maluchach, i teraz to flirtują nawet z dziewczynami, ejże, ejże, ja ci się obejrzę!, choć towarze, to cie zważe na fujarze!, ej, podnieś że kiece, bo z gorącym lece!, ale świadomi są wszyscy wagi święta i w odświętnych, kolorowych, tradycyjnych z zagranicznymi napisami strojach z bazaru miejskiego, z taniej, a zachodniej odzieży i z hipermarketu też, kiedy trzeba, ta klękają na ziemi, jak należy nie patrząc, że czyste, że szkoda i nie tam na jedno kolano, nie przykucniętym, jak do pielenia, ale porządnie na dwa kolana i z wyprostowanym kręgosłupem, bo z panem bogiem, to w pewnych chwilach żartów nie ma, a ołtarz już tam jest ustawiony, już się szykują ministranci do kadzenia i już ksiądz wartuje księgę do nabożeństwa. Drodzy parafianie, zebraliśmy się tu w to wielkie święto, żeby uczcić hojność pana naszego, który nam te wszystkie dary dali który stworzył naturę w jej urodzie, byśmy ją używali i według naszych upodobań z niej korzystali, wedle woli swojej, które się z wolą pana nie sprzeciwia a jest jej wypełnieniem, tutaj się co tym bardziej wciętym, bo od rana w szyję. dali, zwarły nieco oczy, że ich małżonki musiały szturchać dla przyzwoitości. Panie boże wybacz nam nasze nieumiejętne korzystanie z twoich darów i naucz, żeby w przyszłości zużyć je w stu procentach, a teraz panie przyjmij łaskawie, to co zużyte i prosimy zutylizuj te resztki w jakiś sposób, w jaki, to już ty sam wiesz najlepiej, ale jeżeli nie, to nie chcemy się zbyt narzucać, tu przerwał. A w ogóle to niech się dzieje wola nieba. Amen. Na to amen wszyscy wstali, i poniosła się pieśń pełna skargi, każdy w tej pieśni swoje bolączki pragnął ojcu bogu przed twarz zanieść; chwalcie łąki umajone, góry doliny zielone, chwalcie cieniste gaiki, źródła i kręte strumyki i tak dalej aż do końca. Pieśń się zawodzeniem pociągnęła w dymie kadzideł po dolinie, po tej krainie mlekiem i gnojem płynącej, po uświęconej na dziś tafli wody, aż po sam drugi odległy brzeg, a jak ostatnia z nut wybrzmiała była, to ksiądz krzyżem dał zamaszysty znak: Teraz! Dalej! I poszły! Wozy, auta, siatki, kosze. Dawaj! Wszystkie śmieci i odpadki jak je mieli z sobą, wszystkie poszły szeroko ze skarpy Jak się jakiś kawałek czegoś nie dotoczył, to je zaraz dzieciaki pchnęły dalej kijakami, żeby wpadł i żeby się stało wszystkiemu zadość. Jak tak wszystkie wreszcie wpadły, to się tafla jeziora, gdzieś tak na przestrzeni, żeby nie skłamać, pół kilometra pięknie pokryła zużytym dobrem, tak się wszystko przez chwilę unosiło jak boje, aż co cięższe rzeczy jak pralka, powpadały na dno, a lżejsze podryfowały, gdzie je fala poniosła. Do butelek szklanych można było kamieniami rzucać, nie myślcie sobie, zabawy było po pachy! Jeszcze tylko Tadek Bolak beczkę z płynem hamulcowym zużytym i starym, sturlikał po pochyłości, i się wszystko rozlało na wodzie tak cudną tęczą barw, że ludzie klaskać zaczęli ze wzruszenia. Ale plamy! Wielokolorowe! Jak z benzyny! Piękne! Teraz to wygląda jak należy! Kultywowano ten prastary zwyczaj zanieczyszczania cieków wodnych i pobliskiego jeziora z wigorem jakich mało, śpiewom i hulance nie było dziś końca, gra i dupczy zespół z Lubczy! Słychać było wiele wesołych przekleństw i wiele też nalewek polało się w gardła. W ogniskach, jak karabiny strzelały opróżnione dezodoranty, a w krzakach jarzyły po oczach bielą, porzucone majtki. Nad ranem kościelny wyzbiera wszystkie co do jednych. Taką ma pasję kolekcjonerską i co mu zrobisz?

Wersja z dreszczykiem.

Sklepowa zamykała interes, ale Julian wyprosił, żeby sprzedała jeszcze po winie. Dla niego i Romka. Tylko mitu wejścia nie zarzygajcie i szczać w krzaki, nie pod murem!, powiedziała na odchodnym. Dobra, dobra szefowo, zrobi się, będzie ładniej niż było, i już otwierał łajno zębami. Romek swoje scyzorykiem. Taki był z niego delikatus. Nic. Ważne, że jest co wypić. Poszli razem pod lasek do rudery. O, tu, to będzie można na spokojnie spożyć trunek. Nikt się nie będzie przypieprzał. Żadnej gadaniny starych babć i policyjnych patroli. Zresztą, kto się mógł na tym odludziu przypieprzyć? No. Wiało przynajmniej nie będzie. Zawieje człowieka, to potem leż i proś o zmiłowanie, jak cię korzonki chwycą. O zdrowie to dbać trzeba. Pili tak i palili, aż zaczęło w pałach buzować i żale jakieś Juliana zaczęły nachodzić, że pracy nie ma, że go matka goni do roboty, ale gdzie tą robotę, gdzie?, że trzydziestka na karku, a on baby nie ma, ale gdzie tu babę znaleźć, gdzie i w ogóle. Zresztą, która by go chciała. We wsi uchodził za pijaka i nieroba. Co do tego pierwszego, owszem wypić lubił, a okazja zawsze go znajdywała sama, ale robić, to by robił, gdyby miał pracę, ale jak nie ma, to co ma robić, co? Pije, żeby zapomnieć, ze nie ma pracy. Nie ma pracy, bo pije. Ale o tym ostatnim, to też już wolał nie pamiętać. A ty Romek, to jesteś chuj nie kolega, pożalił się koledze Julian Myślisz, że się tobie tylko dupcyć chce, co? A co ci chodzi? zapytał się podchmielony konkretnie Romek. Jak żeśmy byli w zeszłym tygodniu u Gośki, to myślisz, że nie wiem, żeś ją pukał, co? Nie mogłeś mnie puścić?, tak ci dupy szkoda?, ja nie moczę już nie wiem ile, a ty se pukasz co tydzień, takiś jes, wino pijesz kurwa ze mną, ale chuj z ciebie nie kolega. Dupcysz wycedził Romek. A Julian tylko się oglądnął za jaką cegłą, tak w nim zawrzało. Ale nic w zasięgu nie było. Wstał i chwycił Romka za włosy i pociągnął na dół. A ten dłużny nie był. Jep go flaszką pustą w goleń, że aż zawył. I dużo im było nie trzeba, na wpół zrywki, już by się do gardeł mogli sobie rzucić i ciąć wespół, ale nagle zbliżający się odgłos samochodu sprawił, że stanęli bez ruchu. Co to się dzieje? Bus z miasta jechał, i zatrzymał się sto metrów dalej na prowizorycznym przystanku, zaraz koło tej dróżki, która do wsi prowadzi i ktoś z niego wysiadł. Kto to? popatrzył Julian, mrużąc oczy, na postać Znasz? Skąd mam znać?, kobieta chyba. Kobieta?, no kobieta!, nie chce być inaczej, ty. popatrzył na Romka i wnet mu ślina pociekła Ty Romek? Romek to już wiedział o co chodzi. Tylko spojrzał na Juliana, jak mu się oczy zaświeciły. I dawaj, zataczając się, przez las, przez krzaki, za kobietą. Monika, lat dwadzieścia jeden, miała w pracy dzisiaj na poczcie jeden z tych dni, że lepiej było nie wstawać rano z łóżka. Była wściekła i zmęczona. Zostawanie w urzędzie po godzinach stało się już normą. A dzisiaj to nawet ta norma została konkretnie przekroczona. Kierowniczkę nic to nie obchodzi. Wszystko musi być posprzątane, uporządkowane, posortowane, a nawet jakbyś jeszcze remanent zrobiła, to i tak kierowniczka będzie kręcić nosem. Małpa jedna. Ledwo Monika na ostatni bus zdążyła, bo inaczej co by zrobiła?, taksówką do domu? Nie rozśmieszajcie jej, z taką mizerną pensją? Zostać w mieście? Lepiej już jakoś wrócić. Matka nie lubi, jak się zostaje. Podejrzewa ją o bóg wie co. Taka była zmęczona, że ledwo na fotelu się prosto trzymała. Oczy jej się same zamykały i końcem końców zasnęła. Dobrze, że ją kierowca szturchnął, bo by pojechała nie wiadomo gdzie. Wysiadła z busa, podziękowała ruszyła przed siebie, przez las, jakieś dwa kilometry do wsi. Nie uszła stu metrów jak usłyszała jakieś szmery w krzakach, ale się nie przestraszyła, bo i czego. Zwierząt w lesie nie brakowało. Ale tym razem, coś jej powiedziało, że to nie zwierzę i nawet się nie zdążyła obrócić, jak poczuła uderzenie w głowę i już leżała na ziemi, a na niej okrakiem siedział jakiś mężczyzna. Julian dopadł jej pierwszy i pierwszy poczuł w sobie zew Miał do tego prawo! Tak dawno z kobietą nie był! Jedną ręką zrywał z niej ubranie, a drugą rozpinał spodnie. Romek stał z boku i dzielnie mu sekundował. Kobieta nie broniła się, co trochę zaniepokoiło Juliana, ale w takim stanie kto o tym myśli? Wyszarpał jej bieliznę i już miał dokonać aktu wprowadzenia, gdy. O kurwasz jego mać, to android! wycharczał, czując nagłe i bolesne ukłucie w rejonie genitalnym. Usmaży mi prądem jaja! Złożył się wpół z bólu i zaczął wycofywać się na kolanach w bezpieczne miejsce za krzakami. Romek, pomóż mi, kurwa, pomóż, krzyczał rozpaczliwie, ale Romka już tu nie było. Spierniczał tak daleko, jak się tylko dało. Wiadomo, z androidami nie ma żartów. Monika zbliżyła się na sztywnych nogach do skulonego mężczyzny i spokojnie zapytała jak masz na imię? Julian wybełkotał, jęcząc z bólu. Julian. ładnie, a ja Monika, też ładnie, musimy się jeszcze spotkać, tak! koniecznie!, czekaj zostawię ci wizytówkę. Julian aż podskoczył z bólu, czując jak w jego twarz wżera się żrąca substancja. Leżał skulony na ściółce i dygotał w gorączce. Zadzwonisz? spytała Monika z lekkim drżeniem w głosie Na pewno?, a może, to ja powinnam wykonać pierwszy krok w powietrzu błysnęło pięć ostrzy Ten pierwszy krok, w twoje krocze, miły! O Jezu, co to za koszmar. Ledwo starczyło mu siły, żeby sięgnąć do przycisku ewakuacyjnego. I co, jak było spytała go żona, gdy jego świadomość pojawiła się w konwerterze. Nie pytaj, element zbrodni w czasie rzeczywistym odparł markotno. Na drugi raz pieprze takie wczasy z adrenaliną.

Dead Brother.

Pan Janusz, krewny chyba od strony siostry, porusza się po pomieszczeniu w kompletnie nowym garniturze i dobrze wie, jakie to robi wrażenie na zebranych i publiczności. Wiadomo w takim eleganckim garniturze to tylko biznesmeni chodzą i automatycznie za takiego pan Janusz jest uważany. Energiczny, zaradny, przedsiębiorczy. Dzięki temu nawet przystojny. Wujek Józek z kolei obraca w palcie kluczyki do zupełnie nowego reno. Palto trochę zniszczone, nie żeby bardzo, ale widać, że nie nowe, ale on nie musi dbać tak bardzo o tego rodzaju płytki image, kokietowanie publikę ubraniem, to dobre dla kobiet (i nie szata zdobi człowieka), on swoje już tym samochodem osiągnął. Przez ten samochód zyskał dość; poważanie i mir wśród wszystkich zebranych wewnątrz i na zewnątrz. Pewnie potem będą się go pytać o różne rzeczy, a on będzie radził dobierał. Będzie też mógł prowadzić programy. Takiemu to dobrze! Piękny samochód! Janek, chyba już narzeczony Julki, z kolei swoją pozycję podkreśla modnym, gładkim uczesaniem, chyba drogim zegarkiem na ręce (bo z daleka dokładnie nie widać czy drogi, ale najprawdopodobniej tak, bo się świeci jak ze złota) i zawadiacką miną podrywacza. Oj, to dziewczyny lubią bardzo, troszkę takiego niby niczego, a jednak coś. Jakoś na człowieka działa, choćby się człowiek w żywe oczy zapierał. Pięknie! Osiem punktów w górę! Kariera polityczna jak ulał! Julka też nie w ciemię bita, wie co ma zrobić, żeby jakoś fajnie wyglądać, tu spodeńki z modnego sklepu, tam farbowane długie ciemne włosy, dyskretny odważny makijaż, ładny kolczyk w uchu i opalona cała jak czekoladka. Fiii, fiu! Ciasteczko. Pycha. To się samcom bardzo ale to bardzo podoba, co dobitnie słychać, gdy sprośnie chichoczą i drapią się ukradkiem lewą ręką po genitaliach. Popatrzmy na nią jeszcze raz! Ciocia Irena zrobiła sobie na tą okazję trwałą. Taka trwała to też coś. Też się liczy. To nie na byle okazję się robi. To trochę kosztuje. Do tej trwałej niby niewidoczny, a jednak widoczny łańcuszek złoty z krzyżykiem także złotym i buty czarne na małych szpilkach. Coś z tego może być! Kobiety po pięćdziesiątce są z niej bardzo kontent. Za to inna ciotka, jakaś taka dziwna jest, ma płaszczyk lichutki taki, z przeróbek, nie płaszczyk nawet a jakaś stara jupka, że wstyd w takiej wyjść z domu, a co dopiero pokazać się ludziom na takiej uroczystości, jak to od razu widać, nie da się tego ukryć, na nowy jej nie stać, chowa się zawstydzona za ciemnymi postaciami, nie chce wysuwać się na pierwszy plan, ale publiczność i tak to bystrym okiem dostrzega i głośno komentuje, a to pasztet! Out! Raus! Sznel! Fak of! Ho, ho! Masa dopisała! Frekwencja zaskoczyła! Produkty zostaną rozchwycone! Pokaźna publika tłuszczy się wokół domu jak muchy. Wszędzie jej pełno. W drzwiach. W oknach. W szczelinach. Gdzie tylko jest miejsce i gdzie można kawałek gęby wsadzić, to już ktoś się wpycha. Wpycha się i wypchnąć się nie da. Zapomnij, że pójdziesz się załatwić i że ci miejsca popilnują. Co to, to nie. To naturalna potrzeba, żeby podglądnąć, co dzieję się u sąsiadów, a potem opowiadać na ten temat niestworzone rzeczy. Każdy chce popatrzeć i napatrzeć się nie może. Bo dopiero teraz widać, jak to wszystko wygląda. Widać wszystko jak na dłoni. Jaki telewizor, jakie video, jaki sprzęt, co na półkach, czy dywan, czy parkiet, czy panele, czy coś innego. I co? Nic wielkiego. Nic specjalnego. Jak to? Jakże? Cóż, rozczarowanie statusem. Na półkach zakurzone pamiątki i stare gazety, dywan lekko już chyba podniszczony, dwa dość wysiedziane fotele w rogu, szarawa makatka na ścianie, kapa na łóżku taka zwyczajna, w paski, co więcej? No właśnie, że nic. Czyli, że nie tak bogato jakby się zdawać mogło do kościoła zawsze przychodzili jak panowie, zawsze schludnie i starannie ubrani, wysiadali z samochodu, na tacę rzucali solidny grosz, w końcu on był chyba jakoś ustawiony w strukturach, a tutaj w rzeczywistości? Normalka, naga prawda, video i kolorowy telewizor to byle głupi ma, o satelicie to nawet nie wspominając. Ale co to? Tam? Co to tam? Co się tak błyszczy? Złoto? Eee, to Jezus się błyszczy na półce, stąd to tak dobrze nie widać, czy na krzyżu, ale chyba tak, bo jak inaczej. A już wszyscy myśleli, że co cennego. Brudne szyby to kurcze dobrze tak nie ujrzysz. No i obrazki na ścianach. Maryja, papież, znamy to znamy, norma, standarcik. W przedsionku za to dużo butów i jakisik szmat dziwnych, ni to ubrań ni to co. Wszystkie takie skołtuniałe i brudne się wydają. Porażka! Widza, chuje nie szanują i zostaną za to po ceremonii przykładnie ukarani nagłym spadkiem zainteresowania. A jak! Oho! Ciii, cisza! Coś tam się dzieje wewnątrz. Jacek, bliski i całkiem młody jeszcze kuzyn, zdejmuje marynarkę i napina pod koszulą ukryte mięśnie, co od razu mu zyskuje głosy siłaczy, co bierzesz? zadają się pytać go na migi przez szybę młodzi silni, gainer?, glutarol?, kreatyna? acetabolan?, a on na migi odpowiada, nie, wstrzykuję sobie PGF. 2 pięć razy dziennie razem z insuliną!, na to oni, fajny chłop z ciebie, przybij piątkę! Ciocia Justyna, inny liczący się konkurent, płacze, ależ to doskonale! Takie ludzkie reakcje i od razu akcje do góry. Popularność ciociu się zbliża! I to jaka pokaźna. Ale okazuje się, że płacze ich tam więcej. Kto pierwszy ten lepszy! Ciocia Justyna była pierwsza, to jej się chwała należy, choć płacz cioci Ziuty może podobać się bardziej. Jest taki obfity i szczery. Wskaźniki obu cioć nieodwołalnie idą na pole zielone, co oznacza, że jest więcej niż nieźle. Maciek, od strony wujka Janka, jest wyluzowany i odkręcony. Wyraźnie widać, że preferuje swobodny, młodzieżowy styl bycia, ubierania oraz rozmnażania się. To może chwycić, zadaje się myśleć. Czy jednak w tej sytuacji zyska sobie sympatię? Trudno powiedzieć. Łaska tłumu na pstrym koniu jeździ. Jedną godzinę dymasz, drugą jesteś dymany. Ryzyk fizyk. Wtem, o zgrozo, pan Sławek, krępy gość i zarazem daleki krewny, a z czyjej strony to nie dokładnie wiadomo, bo w programie nie podali, sięga po broń ostateczną, broń masowego rażenia, popularność lub śmierć. zdejmuje jakieś czarne klapki z tyłu spodni i oczom zgromadzonych ukazują się jego nagie pośladki. Wypina je jak pawian w stronę okna, świadom ze jego kształtny, goły tył może przyciągnąć uwagę, a przy tym wykonuje rękoma sprośne gesty sugerujące chyba stosunek płciowy? I rzeczywiście. Tego nikt się nie spodziewał! Co za pikanteria! Co za skandal! Publika jest oszołomiona i niezdecydowana. Kobiety i pederaści wiwatują. Reszta nieco zgorszona choć ciekawa. Cóż, zobaczymy jaki będzie rezultat tego posunięcia, bo wskaźnik wariuje, do góry, do dołu, jakby się zdecydować nie mógł, co zrobić. Trzymamy chciuki panie Sławku! Mówicie co chcecie, ale niekłamanym faworytem to on jest. Głosów z pewnością najwięcej przyciągnie. Cała reszta to drugi plan. Taka jest prawda. No nie ma na niego bola. Szkoda tylko że tak późno! Każdy się chcąc nie chcąc patrzy na niego. Jakoś tak jest. Ze on odpycha, ale i przyciąga jak magnes. I kto by pomyślał dlaczego? Niezdrową, czy zdrową ciekawość pobudza, jak ślinotok dobre jedzenie wywołuje. I wyobraźnia pracuje za dwie. Coś w ty jest, ale nie wiadomo co. Garnitur ma stary z krepy. Garnitur chyba odkurzony jeszcze ze ślubu, a kiedy to było?, jakoś w pięćdziesiątych, jak miał ze dwadzieścia lat, jak żył to pamiętał ten dzień jak dziś, dużo pamiętał z tamtych czasów, wojna, po wojnie i jeszcze potem. Garnitur ciut jakby za duży, bo wygląda w nim jak lalka w przyszerokich ubrankach, co jest może śmieszne, ale tego nikt głośno nie komentuje bo nie wypada. To już lepiej ugryźć się w język, bo nie wiadomo nigdy, czy ktoś to słyszy i potem nie będzie tyłka stamtąd zatruwał. A bo wiadomo jak z tym życiem po życiu jest? Na razie wiadomo tylko, że leży jak kłoda zimny i jeszcze, że trumna dębowa, bardzo kosztowna.

Randka w ciemno.

Późnym wieczorem w sobotę Leszek K., rozkładając na stole odznaczające się nadzwyczajnymi walorami smakowymi, kolorowe przegryzki, błyszczące napoje gazowane i coś niecoś na humor, zasiadł wygodnie przed telewizorem i zaczął badać swoich czterdzieści kanałów kablówki w poszukiwaniu obfitujących w sceny erotyczne programów z dziewczynkami, sprośnych filmów, dosadnie ukazujących życie płciowe obojga płci, albo przynajmniej informacji wypchanej pikantną sensacją. Żona Leszka K., Janina K. Z., wyjechała wraz z dzieckiem blisko dwa tygodnie temu na długo planowane wczasy nad morzem. Jest wyśmienicie, pogoda wspaniała, jedzenie dobre, opalamy się i pływamy. Przyjeżdżamy w rano w niedzielę. Czekaj. Twoja. Widokówkę o tej treści znalazł w zeszły poniedziałek w skrzynce. Była sobota, ostatni dzień, żeby się wyszaleć. Oooo, jest coś, przez chwilę mignęły mu na ekranie nagie pośladki, ale akcja zaraz powróciła w mniej ciekawe rejony dialogowe. Fałszywy alarm, mruknął niepocieszony i zrobił sobie drinka, dziewczyna na ekranie, prawdopodobnie ta sama, którą przed chwilą widać było półnagą, wykonała gest w toalecie, sugerujący odruch wymiotny, w następującej po niej scenie z pisuarem, młody mężczyzna, jak można było sądzić, załatwiał potrzebę fizjologiczną. Film najprawdopodobniej został wykonany techniką szybko zmieniających się zupełnie, że zwyczajnych ujęć, a przecież nie o to Leszkowi chodziło. Nie o to mi chodziło, powiedział rozczarowany w kierunku odbiornika. Na Leszka działały zupełnie inne mechanizmy kuszenia. Na kolejnym kanale łaziły modelki, Leszek czekał długo, żeby wreszcie się zlitowali i dali jakieś wstawki w strojach kąpielowych, ale nic się takiego nie stało. Dalej znowu skusił go tytuł: thriller erot. Lubieżny anestezjolog, ale jak się okazało tytułowy bohater lubił robić owszem EKG tylko, że przedstawicielom płci brzydkiej, a zboczeńcami się Leszek jak nikim, brzydził. Jak na sobotni wieczór, psia krew, wyjątkowo nic się nie działo. Leszek K. nie miał szczęścia do kobiet, zarówno na ekranie jak tych rzeczywistych. Po raz pierwszy ożenił się przed dziewięcioma laty, gdy jeszcze studiował, z jak to nazwał głupoty. Małżeństwo okazało się niewypałem, przetrwało kilkanaście miesięcy Po prostu nie rozumieli się, zwyczajna nieprzezwyciężalna różnica charakterów. Pamiątką po pierwszej żonie jest dziesięcioletni syn, na którego wychowanie sąd zobowiązał Leszka łożyć. Leszek, nie przeżywał boleśnie rozstania z byłą żoną, a będąc ponownie wolnym, starał się nadrobić zaległości towarzyskie, które w efekcie skończyły się niechcianą ciążą i drugim małżeństwem z rozsądku. Jak to mówią człowiek uczy się na błędach, a potem jeszcze raz uczy się na błędach i tak bez końca. Póki co, nie miał źle żona miła, nieszpetna, pracę ma, zarabia na siebie, choć w chwilach wolnych od występów na arenie domowego ogniska lubił porządnie, na sytuację, w jakiej się znalazł, ponarzekać. Tymczasem Leszek nalał sobie kolejnego drinka i postanowił mimo wszystko na siłę podtrzymywać relację z przekazem. Dopiero około godziny dwunastej coś się wreszcie poruszyło. Leszek usadowił się wygodniej w fotelu, poluźnił pasek i czekał na najlepsze. Najlepsze przyszło, jak zwykle dopiero długiej po przerwie na reklamę. Jednakże właśnie w tym momencie, gdy najlepsze trwało już i istniała szansa na coś jeszcze lepszego, w zamku drzwi wejściowych zachrobotał klucz. Kto to? Leszek szybkim ruchem palca zmienił kanał, po czym z nieskrywaną niechęcią podniósł się z fotela, zapiął spodnie i poczłapał w kierunku drzwi. Na progu stanęła rozpromieniona żona z usypiającym na stojąco synem. No jesteśmy powiedziała. Miałaś wrócił jutro rano powitał ją bez entuzjazmu Leszek. Ale dzisiaj była okazja wrócić samochodem, nie chciałam tłuc się pociągiem przez całą Polskę, co nie jesteś zadowolony? Jestem, jestem odpowiedział i poszedł oglądać telewizję Oglądam telewizję rzucił jej przez ramię. Coś ciekawego? Same ciekawe rzeczy. Ziemniaki, śruta, pomyje, zielenina. Mleko z wnętrzności krowy. Cukier w normie. Ech, po co przyjechała? Przyjechała i już zaczyna opowiadać, jak wspaniale było. Zagłusza mi odbiór. Leszek przełączył na wiadomości sportowe i usłyszał brzęk tłuczonego szkła. Coś ty tam znowu zrobiła? zirytowany głośno zapytał. Co żeś znowu stłukła?, ledwoś przyjechała, a już coś nie tak. Ale nikt nie odpowiedział. Po chwili padł strzał. Leszek poderwał się na równe nogi a serce stanęło mu w piersiach w poprzek. Dysząc ze strachu i nerwów szybkim krokiem udał się do pomieszczenia kuchennego. Na podłodze w kałuży krwi leżała półprzytomna żona, trzymając ją, jedną ręką za długie blond włosy, drugą zaś ściskając dużych rozmiarów broń z wyglądu przypominającą rewolwer, stal oświetlony przez padające z lampy sufitowej, napastnik. Jego twarz przesłonięta była czarną kominiarką. W tym samym momencie do kuchni wpadł rozbudzony wystrzałem, ubrany w piżamkę jego drugi dziewięcioletni syn, który zobaczywszy ciało broczącej krwią matki, zaczął przeraźliwie wrzeszczeć. Napastnik nie namyślając się oddał w jego kierunku kolejny strzał. Dziecko z przestrzeloną klatką piersiową osunęło się pod nogi Leszka. Ten kompletnie oszołomiony zrobił krok do tyłu. Stój wycedził zamaskowany. Chcesz skończyć jak oni? Leszek nie chciał i wciąż jeszcze nie bardzo wiedząc o co chodzi, posłusznie stanął. Gdzie trzymacie kosztowności i pieniądze? Jakie kosztowności i pieniądze, zapytał jąkając się i pierdząc ze strachu Leszek. Nie graj ze mną, bo cię zażyję, jak tabletkę na sranie, odparł napastnik i przestrzelił żonie kolano. Ta jęknęła, a jej bezwładne ciało, którego napastnik nie trzymał już dłużej za włosy, osunęło się na przypominające parkiet gumoleum. Wokół niej zbierała się obfita kałuża ciepłej, szkarłatnej krwi. Leszek spędził mozolne godziny na budowaniu dobrych stosunków dobrosąsiedzkich, dlatego też zdziwił się, że do tej pory nikt wokół nie zareagował na dochodzący z jego mieszkania hałas. Najwyraźniej w takich chwilach sąsiedzi woleli się nie mieszać w życie prywatne Leszka K. Nie mamy żadnych oszczędności i złota, grał dalej na zwłokę Leszek. Kurwa, przeklął napastnik, jako że powszechnie panująca opinia głosi, że przekleństwa są nieodłącznym elementem image przestępców. Za stary jestem na takie numery. Leszek poczuł mocne kopnięcie w rejon genitalny. Jego siła sprawiła, że zgiął się w pół. Gdzie, napastnik uderzył go kolanem w podbródek. Są, poprawił kantem broni. Pieniądze. Leszek widział takie sceny bardzo często w odbiorniku, jednak w życiu nie przypuszczał, że takowe uderzenia mogą być, aż tak bolesne. Pod prześcieradłem w pokoju sypialnym. Bandyta chwycił go mocno za czuprynę i pociągnął za sobą do pokoju sypialnego. Pod prześcieradłem leżał zaledwie mały zwitek papierowych jednostek monetarnych. Ty to nazywasz pieniędzmi? Reszta, wyszeptał, dławiąc się napływającą do ust krwią. Leży na książeczce. Leżeć zaraz to ty będziesz, razem z nimi na podłodze powiedział napastnik i wycelował w jego kierunku broń. Weź jeszcze obrączkę, to wszystko co mam, to wszystko co mam, powtarzał przerażony Leszek. Przygotuj się na spotkanie z rodziną. Leszek poczuł zimny dotyk broni na prawej skroni. W piekle, i na dźwięk obracającego się magazynka, stracił całkowicie kontrolę nad systemem wydalniczym. O, Jezu pomyślał, słysząc suche uderzenie iglicy o zamek. Jednakże nic się nie stało. Leszek w przygotowaniu na najgorsze nadal zaciskał mocno powieki. Kiedy zdecydował się je otworzyć wokół rozbłysły światła. Obok, uśmiechnięty i bez maskującej kominiarki, stał napastnik, którego twarz do złudzenia przypominała mu twarz jednego z prezenterów telewizyjnych, jednak jakiego, Leszek w tej chwili nie mógł sobie przypomnieć. Tuż za nim pojawiły się dwie postacie z kamerami. Halo, halo wesoło zawołał ten przypominający spikera. Witamy w ukrytej kamerze! Leszek dopiero teraz skojarzył jego popularną twarz i całość nabrała realnych kształtów Ukryta kamera! Trudno dziś odróżnić rzeczywistość od symulacji! Robiąc dobrą minę do złej gry, Leszek zaśmiał się przez łzy, aby pokazać telewidzom jak świetnie się bawi i że w zasadzie, to wcale nie był tak zaskoczony, na jakiego wyglądał. Panie Leszku, tradycją naszym programów jest to, że każdemu z konsumentów wręczamy czek na sumę tysiąca jednostek monetarnych do natychmiastowej realizacji! Proszę, prezenter wręczył mu czek i bukiet czerwonych kwiatów. Nie jestem konsumentem, obruszył się Leszek. Jestem abonentem, podkreślił swój zdobyty wyrzeczeniami i ciężką pracą status społeczny. Najmocniej przepraszam, panie abonencie Leszku, czy ma pan jakieś dodatkowe życzenie? Przez głowę przemknęła mu wizja nadchodzących świąt i bez zastanowienia wypalił Większy żołądek, tak z dwa razy.To się da zrobić, chirurgia czyni dziś cuda!, mówisz i masz Leszku, odparł prezenter i obracając się w stronę kamery powiedział: Tymczasem żegnam się z państwem i serdecznie zapraszam na szokującą przerwę reklamową oraz następny program Ukryta Kamera To Możesz Być Ty! Światła zgasły. Prezenter zdjął z twarzy sztuczny uśmiech i patrząc niemo na przyciskającego do piersi czek, wciąż na kolanach, Leszka Z., podrapał się po głowie. A moja żona, i dziecko, nieśmiało zauważył Leszek. Abonencie Leszku, nie bądź pan dzieckiem, ty tylko hologramy, popatrzył na niego marszcząc nos. No, no, no, ale tu coś brzydko pachnie. Leszek wykonał twarzą przepraszający grymas. Oglądający następnego dnia relację z programu Ukryta kamera sąsiedzi, zastanawiali się, czy nie warto by wysłać rodziny na długie wczasy nad morzem. Głęboko zastanawiała ich także sytuacja majątkowa państwa Z., którzy do tej pory, z kablówką, samochodem i wynajętym dzieckiem, wyglądali im na całkiem majętnych. Jakże człowiek jednak potrafi się pomylić! Już więcej nie będą się tak uprzejmie kłaniać!

Przeszczep.

Tomek klęczał, jak tylko pobożny człowiek klęczeć potrafi. Stanowczo, solidnie i prawdziwie szczerze. Światło oświetlało jego skupioną w modlitwie twarz i złożone ręce. Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja, panie, nie jestem godzien, choćby podnieść oczy i spojrzeć na ciebie o panie, jestem grzesznikiem, bądź miłościw mnie grzesznemu, całym sercem skruszonemu, panie wystarczy naprawdę jedno słowo. Pan najprawdopodobniej był bardzo zadowolony z jego modlitwy. Kiedy Tomek, wciąż na klęczkach, otworzył oczy, dostrzegł, że druga od góry półka w lodówce wypełniła się niskokalorycznymi, owocowymi, pitnymi jogurtami. Tomek sięgnął po pierwszy z brzegu, oderwał wieczko, zanurzył palec i oblizał. malinowy, prawie identyczny z naturalnym, taki jak lubię. Taki jak lubił. Następnie zamknął lodówkę. W kuchni zapadła ciemność. Otwarł. I znów było jasno. Kawałek kiełbasy kusił jak cholera. Tylko że kiełbasa plus mleczne przetwory to pewne rozwolnienie. Nie. Opanował się. Koncentrując się na jednej jaźni daleko oddalił wizję kiełbasy. Zamknął lodówkę. Ciemność. Ale tylko przez chwilę. Wątpliwości nie dawały jego wolnej woli nawet chwili wytchnienia. Smakując powoli jogurt, mimowolnie czytał leżącą przed nim na stole reklamówkę nowej pizzerni. Spróbuj, jak smakuje nasza pizza w gronie wypróbowanych przyjaciół! Gorące, wypieczone ciasto; na nim pyszny sos pomidorowy i ser mozzarella. Gwarantujemy nie tylko bogaty zestaw doznań smakowych, ale także towarzyskich. Do każdej pizzy zamów gratis, grupę znajomych, z którymi chciałbyś dzielić wspólny posiłek. Czy odpowiada ci towarzystwo intelektualistów, sportowców, pracowników marketingu, robotników, czy może miałbyś ochotę popatrzeć, jak z chrupiącym ciastem radzą sobie milutkie lolitki? Podczas posiłku wolałbyś spokojnie gawędzić, romantycznie pomilczeć, czy odbierać lawinę wysmakowanych bodźców seksualnych? Gwarantujemy bogaty wachlarz charakterów i typów fizycznych. Każda z zamówionych wersji jest standardowo wyposażona w bazę możliwych konwersacji obiadowych i po obiadowych. I co najważniejsze, zapomnij o ryzyku zakażenia wirusami, wszystkie modele są laboratoryjnie przebadane i posiadają atest państwowego ośrodka zdrowia. Obszar dostawy zestawu obiadowych przyjaciół jest ograniczony w celu zapewnienia jak najlepszej jakości usług. Nadal czuł ssanie w żołądku. To był naprawdę silny wewnętrzny głos. Takiego głosu nie wypada nie usłuchać, bo potem pojawia się trauma i są z tego nic, tylko kłopoty mentalne. A poza tym, nie licząc jogurtu, miał dzisiaj w ustach tylko śniadanie, drugie śniadanie, obiad i podwieczorek. Stanowczo za mało. Ta religia nie zaspokaja w pełni moich potrzeb kulinarnych! Żachnął się i sięgnął po telefon. Proszę pani, grupę powiedzmy trzech kobiet z aktualnymi badaniami, niech to będą jakieś, wie pani, o wyglądzie zbliżonym do tych dziewcząt z ostatnich reklamówek piwa, raczej modelki niż intelektualistki, szara materia stanowczo rozmiękczona, co nie znaczy, że nie chciałbym z nimi zamienić kilku słów, interesująca dysputa na palące w tyłek tematy współczesności?, czemu nie, za momencik prześlę wszystkie potrzebne dane charakteru, młode? o tak, stanowczo młode, biusty, tyłki, wszystko to wie pani jakie, rozmiar ultra, koniecznie z mikrogranulkami odświeżającymi, dobrze, i do tego jedną dużą z podwójnym serem na cienkim cieście o działaniu wiatropędnym i lekko melancholijnym, ok.? Złożył zamówienie i popadł w odrętwienie, z którego wyrwał go dopiero dzwonek. Już otwieram, zawołał z pokoju i zwolnił zapięcia. No, no, no, uśmiechnął się na widok wchodzącego z gracją zamówienia. No, no, no. Dokładnie jak sobie wymarzył. Cześć, powiedziały dziewczyny. Cześć, odpowiedział. Siadajcie, rozgośćcie się, czegoś się napijecie? Dziewczyny zdjęły palta, usiadły wokół stołu i rozpakowały placek. Jest taka jak chciałeś, ciepła, krucha, z podwójnym serem. O tak, zgodził się nalewając do kieliszków wino. Z pewnością, dodał. Dziewczyny usiadły nieco spięte na przygotowanych fotelach. Podał im wypełnione czerwonym płynem kieliszki i patrzył z zadowoleniem na ich ponętne kształty. No, częstujcie się, wskazał dłonią stygnący placek. Dzięki, powiedziały dziewczyny i skwapliwie sięgnęły po kawałki. Po niedługiej chwili jedna za drugą puszczały bąki. I właśnie to było strasznie zabawne. On też strzelił porządnie z rury. To rozładowało całe napięcie. A potem wszyscy już wyluzowani rozkoszowali się wzajem przyjemnym lekkim aromatem. Piękny, powiedział do brunetki o obfitych kształtach Taki soczysty, wilgotny, ehmn. Twój też jest fajny podziękowała za komplement i na dowód tego, że jej się podoba pociągnęła siarczyście nosem. Rzucili sobie rozbawione spojrzenia. Pierwsze koty za płoty! Rozsiedli się wygodnie w miękkich, przepastnych fotelach i rozpoczęła się wspaniała dyskusja. Jak to się wszystko skończy? Myślał. Czy odkryjemy prawdę? Albo przynajmniej jej część, maleńką część dużej wspaniałej prawdy. Bo czym jest życie, jak nie poszukiwaniem sensu życia? Czy ma pan rodzinę? Nie. Czy kocha pan swojego psa? Bardzo, ożywił się. Panie Tomas. Och, oszczędźmy sobie tych wstępnych formalności, możecie mówić mi na ty przerwał im przyjacielsko, Tomek, po prostu Tomek. Naprawdę, spytała z głupia frant ruda ze zbyt dużymi niebieskimi źrenicami, które do złudzenia przypominały dwa bezduszne oczy kamery. Tomek wzdrygnął się ale, gdy tylko spojrzał nieco niżej, na obfity opalony biust, który teraz wydawał jakby nieznośnie przyjemne brzęczenie, zaraz otrząsnął się z nieprzyjemnego wrażenia. Oczywiście, zrobił zapraszający gest rękoma. Na pewno się nie pogniewam, oczywiście najdalej jak jutro rano, jeżeli będzie jakieś jutro, zastrzegł. Będziemy musieli wrócić do formy oficjalnej, czy to jest jasne? Jak najbardziej Tomku, jeżeli będzie jakieś jutro, Tomku, nasz organizm to wspaniale funkcjonująca maszyna, nieporównywalnie bardziej skomplikowana od wszystkiego, co zbudował człowiek, czy zastanawiałeś się kiedykolwiek, jak powstaje siniak, albo jak zrasta się złamana kość? Czy razi cię przykry zapach z ust? Na ile filiżanek kawy pozwalasz sobie bez obaw? Kiedy ostatnio badałeś swój mocz i jaką ma barwę teraz? Na wczasy w góry, czy nad morze? Załóżmy; czeka cię trudna rozmowa z szefem. Przeszkadza mi, gdy podczas flirtu. A gdybyś musiał, dajmy na to zabić, to Nagle w mrowiu pytań i odpowiedzi poczuł, że nie jest to zwykła, ot taka sobie rozmowa. Przeprowadzają ze mną pieprzoną ankietę! pomyślał i poczuł nagłe szarpnięcie, jak zwierze, które wpadło w sidła. Czyżby przewody sięgały aż tutaj? Stooop!, krzyczał. Dość! Ale było już za późno. Nim zdążył porządnie zareagować jego tajny kod dostępu został odczytany. Poczuł ogarniającą niczym mgła słabość. Ostatnim zapamiętanym wrażeniem, był widok swych przerażonych oczu odbijających się w czarnych źrenicach swoich rozmówczyń i już znalazł się w spoconej kolejce. W długiej, szarej, zmęczonej, spoconej kolejce do mięsnego. Co dają? spytał jakby bez udziału świadomości. Wołowe, odparła poprzedzająca go osoba. Z kością. I choć nigdy wcześniej nie lubił wołowego, to teraz ze zdumieniem poczuł, że do ust mimowolnie napływa my ślinka, a całe ciało wykonuje ruchy, mające usilnie zapobiec wypchnięciu z kolejki przez napierające z tyłu postacie.

Widma wolności.

Mamoooo!, wrzeszczał z łazienki Grzesiek. Mamoo! Nie krzycz, przecież stoję tuż za drzwiami, co się stało? Wyprasowałaś mi koszulę? Wyprasowałam, wyprasowałam przecież, masz ją przygotowaną na krześle, spodnie też, skarpetki załóż te co ci kupiłam ostatnio, żeby nie było wstydu. A moja koszula?, spytał zapinając pasek Mirek. Wiesz może gdzie jest moja koszula? Gdzie może być?, w szafie, tam gdzie zawsze. Nie mogę też znaleźć krawatu. Oj przestań, nie jestem twoją niańką, zatroszcz się w końcu sam o siebie, mam swoje rzeczy na głowie, odpowiedziała podirytowana Anna, jednakże zaraz otworzyła szerzej szafę i pokazała mu szereg zwisających z wieszaka nienagannie wyprasowanych krawatów. Zadowolony? Jakże by inaczej. W taki dzień! W taki dzień nawet najgorszy malkontent musiał być zadowolony, a przynajmniej pozytywnie podniecony, no przynajmniej ogromnie ciekawy. Zjedz sobie porządne śniadanie, bo nie wiadomo ile to będzie trwało, nie chcę potem słuchać narzekań, że jesteś głodny. Oj mamo, zawsze tak mówisz i zawsze robisz kanapki. Tym razem też zrobię, na wszelki wypadek! uśmiechnęła się Anna i zabrała się za krojenie chleba. Co jest do jedzenia? spytał Mirek, wchodząc do kuchni. Odświętnie ubrany, ogolony, pachnący odświeżającą wodą kolońską, starannie uczesany i rumiany na twarzy prezentował się bardzo dobrze. A jednak wiedziałam za kogo się wydać pomyślała Anna, krojąc wędlinę na grube plastry. Parówki, bulki, musztarda, jajka, ser, miód, masło, czego dusza zapragnie. Ooo zdziwił się Mirek. To dzisiaj chyba rzeczywiście wielkie święto. O tak, przytaknął mały Grzesiu. Anna wyszła z domu jako ostatnia, sprawdzając, czy wszystko zostało w należytym porządku, to znaczy, czy kurki z gazem dokręcone, czy z kranów nie kapie, czy radio wyłączone. Nigdy przecież nie wiadomo, co może się stać. Kiedy inspekcja wypadła pomyślnie, Anna przekręciła klucz w jednym zamku i w drugim zamku, po czym szarpnęła parę razy za klamkę, testując sprawność zabezpieczeń. Wszyscy gotowi? spojrzała na rodzinę i uśmiechnęła się dziś po raz drugi. Uśmiechnęła się, bowiem było z czego się uśmiechać. Rodzina wyglądała jak spod igły. Świeże, czyste ubrania, zadowolone twarze i jakieś takie nieuchwytne wrażenie prawdziwej wspólnoty. Ciepła. Tak mało jest takich dni w życiu człowieka, tak mało, a chciałoby się więcej! Ale nie wolno narzekać, warto żyć właśnie dla tych chwil. W życiu pięknie są tylko chwile, nieprawdaż? No to ruszamy. Trzymając się pod ręce, poszli spacerkiem na stadion. Nie było daleko. A pogoda była wspaniała. Wprost wymarzona na spacerek i późniejszą celebrację tej szczególnej chwili. Wejście na stadion otoczone było tłumem kolorowych i podobnie jak oni, odświętnie ubranych postaci. Gdzieniegdzie powiewała chorągiewka, tu i tam odzywał się gwizdek, dzieci na ramionach swoich rodziców zajadały się lodami i lizakami, sprzedawca waty cukrowej i pan z drożdżówkami mieli pełne ręce roboty. Pani Aniu, pani to ma szczęcie. Krystyna, koleżanka z biura zbliżyła się do nich z mężem. Niech pani mi powie, jak pani to robi?, w zeszłym miesiącu podwyżka, teraz bilet w pierwszym sektorze? We wszystkim staram się naśladować panią, pani Krystyno, odpowiedziała nieco buńczucznie Anna, ale z Krystyną znały się od tylu lat, że w kontaktach towarzyskich mogły pozwolić sobie na pewną śmiałość, a nawet nieco dosadny humor. Jak nastroje, dobre jak widzę? Och, ja to bym chciała, żeby już było po wszystkim, jestem taka ciekawa, że aż nie mogę usiedzieć, hmn, raczej ustać, mąż z kolei chciałby przeciągnąć tą chwilę w nieskończoność, twierdzi, że to najważniejszy moment w historii człowieka, tak kochanie? Nie inaczej moja droga odparł mąż. Grzesiu też widzę cały w skowronkach. Tak proszę pani, wszyscy koledzy w szkole zazdrościli mi, że będę tak blisko. Zapewniam cię, że nie tylko koledzy ci zazdroszczą, ja też oddałabym wszystko, no może poza pewnymi rzeczami Krystyna spojrzała zalotnie na męża. Żeby znaleźć się nieco bliżej. Prosimy osoby z biletami do pierwszej strefy o zbliżenie się do bramek wejściowych, powtarzam: prosimy. Komunikat organizatorów przerwał miłą pogawędkę. To dla nas, nastawił ucha Mirek i wziął Grzesia na ręce. Aniu musimy już iść. Oczywiście, oczywiście, do zobaczenia w poniedziałek w biurze. Anna pocałowała czule przyjaciółkę w policzek i oddaliła się z rodziną w kierunku bramki numer jeden. To wydawało się niemożliwe. A jednak było prawdziwe. Ludzkość tak długo czekała na ten moment. Ileż lat wsłuchiwano się w pusty, jak się wydawało, czarny kosmos. Tak wiele było niepotrzebnych teorii, niekończących się dysput i jałowych spekulacji. I ilu oponentów? A teraz? Teraz już wiemy Są. Usłyszeli. Przychodzą. Wyglądają zupełnie jak my. Myślą podobnie jak my I co najważniejsze mają pokojowe zamiary. Zapraszają nas, planetę ziemia do kosmicznej rodziny, do gwiezdnej unii, która strzeże bezpieczeństwa i stabilności we wszechświecie. Przynoszą nam pokój. Ale nie w formie przysłowiowej fajki pokoju. Dość już dymów na tej biednej ziemi! Jako dar pojednania, przybysze ofiarowują światłość. Będzie ona przekazana wszystkim najważniejszym na planecie skupiskom ludzkim. Tą samą światłość, z której powstały światy Tą, o której mówiły święte księgi. Z której wyłoniło się słowo. Światłość, jako pierwotną energię. Światłość, jako dawcę życia. Światłość przynoszącą oświecenie i prawdziwą duchową wolność. Światłość, jako panaceum na wszystkie bolączki i utrapienia współczesności, a ta przyznacie chyba sami, nie jest przecież od nich wolna. Jednakże teraz, w chwili kiedy połączymy się, dzięki światłości, w harmonii ze wszystkimi żywymi, czującymi istotami, na ziemi zapanuje istny raj. Ziszczą się odwieczne pragnienia ludzkości, ziszczą się obietnice wszystkich proroków To koniec, a zarazem początek! Początek czegoś nowego, lepszego. Tak to przynajmniej przedstawiają w telewizji. Spóźniają się zauważył Mirek. Wcale nie Anna spojrzała na zegarek. Jest dopiero za pięć dwunasta, nastawiałam rano od radia. Już bym chciał, żeby przylecieli. Mirek obtarł zroszone potem czoło i zaczął beznamiętnie wsłuchiwać się w podniosły głos prezydenta miasta, który chciał się podzielić swoją radością i wzruszeniem. Są! Lecą! Krzyczały głosy Eee. Nie. Fałszywy alarm. A tam na zachodzie, ta czarna kropeczka? Oni? Też nie. Pokaż, spojrzał na rękę żony Mirek. Dochodzi dwunasta. Nie niecierpliw się tak, obiecali przylecieć to przyle… Anna nie zdążyła dokończyć, kiedy jej oczom i oczom wszystkich zebranych ukazał się w pełnym majestacie pojazd obcych. Ukazał się nie jest może najlepszym słowem. Trudno było go dostrzec, niby chmurą otoczony był świetlistym nimbem. Trudno było powstrzymać się, aby nie zmrużyć oczu, tak wielka jasność biła od pojazdu obcych. Ale nie była to też jasność nieprzyjemna, o nie! Była ona raczej ciepła i taka jakaś, że człowiek chciał do niej lgnąć jak do znowu to ziemskie i nie oddające całej prawdy porównanie do miodu. Pojazd osiadł na wyznaczonym lądowisku. Po chwili ukazali się oni. Trzech. Właściwie troje. Irena znała ich twarze telewizyjnych relacji i wiedziała, że ich oblicza są bardzo miłe i z przyjemnością się na nie patrzy. Wyszli przed ową świetlistość, pomachali przyjaźnie i na przygotowanym zawczasu podeście ustawili swój drogocenny dar. Otrzymane z rąk delegacji dziecięcej kwiaty, przybysze rzucili w tłum, a te pomnożone w cudowny sposób opadły na zgromadzonych woalem pachnących czerwonych płatków. Publika wiwatowała. Irena nie mogła powstrzymać się od łez wzruszenia, spojrzała na Mirka i on też oczy miał wilgotne. Co za chwila! Chodźcie do nas! Witamy! Jesteśmy razem z wami! Dziękujemy! Dało się słyszeć w rozkrzyczanym, szalejącym z radości tłumie. Obcy ukłonili się i powoli zaczęli oddalać w kierunku świetlistego pojazdu. Czekamy na kolejną wizytę wyrzuciła z siebie Irena, a jeden z obcych pomachał jej ręką na pożegnanie, może nawet się uśmiechnął, ona to ma w życiu szczęście! Pojazd oddalił się. Na stadionie zapadła cisza. Wszyscy wpatrywali się w kryształową, migocącą cudnym światłem jasność, która biła z przedmiotu pozostawionego przez obcych. Wszyscy byli świadomi wielkiej wspólnoty w setkach miast całego świata rasa ludzka przeżywała to samo! To wielka chwila dla nas wszystkich, dało się słyszeć, ze wzruszenie odebrało prezydentowi głos. To wielka chwila, powiedział jeszcze i zbliżył się do tajemniczego przedmiotu. Teraz każdy z nas, każdy choćby najmniejszy, będzie mógł cieszyć się tym szczęściem. prezydent wyciągnął rękę i dotknął jasności. Stadion zamarł. Prezydent cofnął rękę. To wspaniałe, wyszeptał do mikrofonu To wspaniałe uczucie, uczucie długo oczekiwanej prawdziwej wolności, tak!, wolności! W tej właśnie chwili nastąpił wybuch. Fala uderzeniowa zmiotła wszystko co znajdowało się na jej drodze w promieniu setek kilometrów Nic nie uszło z życiem. Dlaczego użyli tak mocnych ładunków? To proste. Dla pewności. Około miesiąc później, po niezbędnych przeróbkach, naprawach i korektach planety, intergalaktyczny transportowiec model XP2 zrzucił na starannie umeblowany i dokładnie skatalogowany ląd pierwszą partię wygłodniałych konsumentów Ich złote karty wypchane były po brzegi impulsami monetarnymi. Byli pełni dobrych chęci!

Miejski crawl.

Daleko, daleko, za górą, za rzeką jest takie śmieszne miasteczko. Opowiem o nim troszeczkę. W śmiesznym mieście Ciaputkowie straśnie silni są panowie. I swej siły dają upust na kobiecie, na dzieciakach są nadludźmi we wszechświecie. Ciaputkowo zaś to spore miasto. Wysokie domy pną się pod niebo. Przychodnie zdrowia pełne są ponurych chorych. Na szerokich ulicach całe mnóstwo ładnych kolorowych samochodów. Ich kierowcy oraz taksówkarze głośno używają wielu słów powszechnie uznanych za wulgarne. To im się nie podoba, tamto. Nie po ich myśli to wszystko idzie, a zwłaszcza ludzie. W dużych parkach, wśród ciszy zielonych drzew robotnicy odpoczywają po ciężkiej pracy, a w ich ustach gromadzi się flegma, którą plują na chodnik. A potem kupują piersi z kurczaka, albo filety z indyka w mini markecie i dają upust nagromadzonej negatywnej energii na czym tylko mogą, tatowie na mamach, mamy na pociechach, a pociechy na przyrodzie ożywionej: chomikach, gołębiach oraz mrówkach, które mieszkają między płytkami chodnika. Przez miasto płynie rzeka. Stalowe mosty łączą jej brzegi. Rzeka to brudna breja i śmierdzi charą. Tuż nad rzeką są pokryte kupami zielonkawe ławki. Na ławkach latem brzydcy pijacy spożywają trunki, załatwiają porachunki, nawiązują heteroseksualne stosunki. Oni również używają brzydkich wyrazów. To jest męskie i młodzi chłopcy się tego uczą w lot, by potem szpanować dla dziewczyn. Bliżej centrum są kluby i puby W klubach i pubach jest dużo ludzi i jest też drogo. Już lepiej siedzieć, czy napić się z puszki na ławce pod blokiem. Tu przynajmniej obok jest siłownia i rekreacja. To blok. To dom. To mama. A to tata i Jacek. Tata, mama, Jacek i dom. Mama ma dom. Tata ma dom. Jacek ma dom. Mama da Jackowi kubek mleka. A do mleka doda miodu. Jacek lubi miodek. Na stoliku z wazonem stoi zegarek. Po co nam ten stary zegarek? pyta Jacek. To zegarek babuni, powiada tata. Tyle lat był u nas. Rano ten zegarek wzywał do pracy W południe pokazywał, za ile minut babunia zawoła nas na obiad. O zmroku pokazywał, ile minut zostało do końca programu. Co zrobimy z tą szynką?, pyta Jacek To szynka babuni powiada tata. Miękka i aromatyczna, zjemy ją ze smakiem podczas zbliżających się najbliższych świąt. Jakich świąt?, pyta wciąż Jacek. Jakichkolwiek, odpowiada łagodnie tata. Musisz sprawdzić w kalendarzu, co będzie najbliżej. A ten majonez?, pyta jeszcze Jacek. To majonez babuni, powiada tata zadumany. Ohyda. Mamusia daje im dobre kolacje. Jadają sałatkę warzywną, pasztet, kiszkę albo ryby, albo jaja. Kiedy Jacek zje jedną porcję, prosi o repetę. Jaki on ma po paleniu apetyt! On jeden zjada tyle, ile mamusia i Dorota razem. Ale mamusia lubi, kiedy ma dobry apetyt. Po kolacji jedzą owoce miękkie, bo to zdrowo. Owoce miękkie najpierw myją. Przed jedzeniem myją ręce, a po jedzeniu myją wszystko. Obok komina Jacek ma ukryte skarby Te skarby to towar: grudy, łajty, kwary, planty i zielone. I fajkę. Ta fajka jest wodna. Jacek idzie na pole i pali majeranek pod śmietnikiem. Pali cały tydzień. Tylko w łikendy nie pali. W łikendy stoi na koksie na bramce. Koło nogi Jacka pies. Ten pies to Pimpek. Pimpek to mały kundel. Pimpek lubi pole, bo tam kopie nory. Pimpek kopie i kopie, tylko piasek pryska. Jacek nie lubi Pimpka. Jacek lubi upierdolić sobie setę i co skurzyć. Pimpek to pretekst. Jacek kopie Pimpka, a Pimpek ucieka i piszczy. Co to? To jest śmietnik. Na zbiórce pod śmietnikiem są Romek, Krzyś, Sławek i Robert. To koledzy z klasy Jacka. Romek będzie miał czyraka. Krzyś puchlinę. Sławka czeka czapa. A potem odroczone świniobicie. Roberta za to zawal jak kawał chłopa. Ale na razie Robert ma miesięczny abonament, i dzisiaj jest już bardzo zbułowany. Wyciskał zza karku bez podbitki. Trening klatki piersiowej nie jest trudny i Robert nie marudzi. Klatka pomaga odpychać rzeczy od siebie i przynosi ręce do środka ciała przypominając ruch przytulania. To takie proste i radosne. Zaś wyciskania zza karku wspaniale budują masę podczas treningu ramion. Niesamowity biceps to chyba najbardziej imponująca część ciała, jaką można uzyskać. Wiem, wiem, śmieje się Robert i ma modne buty, a także ubranie. Kulturystyka i elegancja. Sumienie Roberta kwili. Uwazanie Nubainy za cudowne lekarstwo jest strasznym błędem. Cud powinien mieć zbawcze właściwości, a Nubaina ma przed wszystkim zdolność podstępnego wpędzania użytkowników w nałóg. Czy handel sterydami może zaprowadzić go za kratki? Tego nawet sam pan bóg nie wie. Pan policjant jest dla Roberta bardzo uprzejmy Pan policjant wie, o jaką stawkę się gra i kogo Robert zna. Robert ma też fart i gnata. Robert mówi: jebać policję, a pan policjant rozkłada ręce, co on może? Nic nie może. Ale bardzo by chciał. Jacek też by bardzo chciał. Ta lalka to Monika. Monika ma loki i palto. A tamta lalka to Lilka. Lilka ma kokardy i płaszczyk. Ile lalek chciałby Jacek? Bardzo dużo. Lalki!, Lalki!, myśli Jacek. Lilka to paszcza ale ma duże bimbały i ciekawą świata kasię, zmieszczę tam wacka! Kocha się boginie pierdoli co nawinie, myśli sobie Jacek i idzie prosto do Lilki. A Lilka głaszcze Lolka. Tam, to blok Lilki. Lilka wchodzi do klatki. To mieszkanie Lilki. W mieszkaniu kanapa i dywan. Na kanapie Lilka. Na dywanie Lolek. Lolek to piesek Lilki. Dziś Lolek jest zbolały i leży jak struty Obok stoi Wojtek i drapie się po pędzlu. On gra z Jackiem w chuja. Jacek mówi: nie graj z mną w chuja, bo cie zamorduja. A Wojtek gra i gra. Gra mu piosenki, walce, polki. Jacek ogromnie nie lubi, gdy mu Wojtek gra i z nim leci w członka. Wojtek chce kisić ogóra. Koniecznie kisić. Ogór Wojtka taki wielki, a Wojtek taki malutki. Wojtek mówi Lilce: podoba mi się twoja tapeta, zobacz; weź napraw mi dżojstik, ściągnij mi izolację, chodź weźże bata do ręki. Ale jakoś Lilka nie chce, bo nie chce. Wojtek bawi się łodygą sam i mówi smutno, że takie zabawy rozpierdolą mu układ nerwowy, a Lilka mówi: dziś musisz jechać na ręcznym. Jacek puka do Lilki. Lilka patrzy przez judasza i nie otwiera. Lilka dziś nie ma dnia i humoru na pukanie. W klasie Wojtek to urwis. Porywa worek z towarem z auta Jacka. Chowa worek i odchodzi. Ale Jacek odbiera Wojtkowi towar: ty urwisie! Tak nie wolno! W klasie Jacek powiada tak: ten Wojtek to wielki urwis. Wiem, wiem odpowiada jego lalka Marysia. Kto obrywa topy na działkach? pyta Jacek. Wiem, wiem! To Wojtek. Wojtka nie minie kara. Wojtkowi znudziło się oddychanie prostym nosem mówi Krzyś wypłacę mu chleby. Zażyj go dodaje lalka, jak tabletkę na sranie. Przekalibruję mu wentyl dodaje Jacek. Lepiej żeby go matka wysrała. Ale Monika broni Wojtka: On tylko taki psotnik: A Jacek na boku o Monice: obciągara. Jacek i Wojtek biegają po boisku. Jacusiu! Łap mnie nie woła Wojtek. I Wojtek ucieka na koniec boiska ile sił. Nagle upada. Kolano mocno boli. Trzeba będzie do lekarza. Ale dopiero po wszystkim. Pierdolnął jak stary kondon krzyczy Jacuś i podbiega z kolegami. Robert niesie dużą pałkę. Krzyś paralizator. Sławek czarną tonfę. Zaraz Wojtek obskoczy wpierdol. Będzie wyjebany jak koń po westernie. Obetną mu jaja przy samej dupie. Chłopcy lubią sport. Już zaraz Wojtek leży na boisku, a w ustach ma kłaki i krew. Jego prawa noga w goleniu nienaturalnie sterczy Na dziś dość treningu! Boisko jest ładne, ale po ulewie na połowię boiska pełno wody i błota. Wody i błota pełno też wokół bloków. Rury z centralnym pękają. Takie są. Gdy pękną, woda zalewa plac zabaw i parking. Za to w zimnie jest wspaniała ślizgawka.

Shuty Slawomir

***